Η πιο όμορφη καρδιά

Ιανουαρίου 6, 2011 από zedblue

Μια φορά κι ένα καιρό, ένας νεαρός είχε σταθεί στη μέση της πόλης και φώναζε ότι είχε την ομορφότερη καρδιά σʼ όλη την περιοχή. Μεγάλο πλήθος μαζεύτηκε, κι όλοι θαύμαζαν την καρδιά του, που ήταν τέλεια. Δεν υπήρχε ούτε σημάδι, ούτε το παραμικρό ψεγάδι πάνω της. Κι όλοι τότε συμφώνησαν ότι αυτή ήταν η πιο όμορφη καρδιά που είχαν δει ποτέ τους.
Ο νεαρός μας ήταν πολύ περήφανος και κορδωνόταν φωνάζοντας για την ωραία του καρδιά. Ξάφνου ένας γέρος στάθηκε μπροστά στον κόσμο κι είπε, «Όμως η καρδιά σου δεν πλησιάζει την ομορφιά της δικής μου καρδιάς.»
Ο κόσμος, αλλά και το παλικάρι, κοίταξαν την καρδιά του γέροντα. Χτυπούσε δυνατά, όμως ήταν γεμάτη ουλές. Υπήρχαν σημεία όπου φαινόταν ότι είχαν κοπεί κομμάτια και στη θέση τους είχαν τοποθετηθεί άλλα, που όμως δεν ταίριαζαν καλά με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλές δαντελωτές άκρες. Κι αλλού υπήρχαν σημεία με βαθιά χάσματα, απʼόπου έλειπαν και ολόκληρα κομμάτια. Οι άνθρωποι κοίταζαν ο ένας τον άλλο -πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζεται αυτός ότι η καρδιά του είναι ωραιότερη, σκέφτονταν ;
Ο νέος κοίταξε την καρδιά του γέρου, είδε τα χάλια της και γέλασε.
-«Πλάκα μας κάνεις;» είπε. «Για κάνε σύγκριση ανάμεσα στη δικιά σου και στη δικιά μου καρδιά. Η δικιά μου είναι τέλεια, ενώ η δικιά σου είναι ένα μάτσο ουλές και δάκρυα.»

-«Μάλιστα» είπε ο γέροντας, «η δική σου δείχνει τέλεια, όμως δεν θʼ άλλαζα ποτέ μου τη δική μου καρδιά με τη δική σου. Κοίταξε, κάθε ουλή αντιπροσωπεύει κάποιον που του έδωσα την αγάπη μου – κόβω ένα κομμάτι της καρδιάς μου και του το δίνω, και συχνά μου δίνει ένα κομμάτι της δικής του καρδιάς για να πάει στη θέση του άδειου μέρους της καρδιάς μου, αλλά επειδή τα κομμάτια δεν είναι ακριβώς ίδια, έχω μερικές αγκαθωτές άκρες, που όμως τις λατρεύω γιατί μου θυμίζουν την αγάπη που μοιραστήκαμε.»

«Μερικές άλλες φορές έχω δώσει κομμάτια της καρδιάς μου, και ο άλλος δεν μου έδωσε πίσω ένα κομμάτι της δικής του καρδιάς. Αυτά είναι τα άδεια χάσματα – ξέρεις, το να προσφέρεις την αγάπη σου έχει και κάποιο ρίσκο. Παρόλο που αυτά τα χάσματα πονούν, παραμένουν ανοιχτά και μου θυμίζουν την αγάπη που έχω και γι αυτούς τους ανθρώπους, κι ελπίζω πως κάποια μέρα θα γυρίσουν κοντά μου και θα γεμίσουν τους χώρους που τους έχω άδειους να περιμένουν. Βλέπεις λοιπόν τι θα πει πραγματική ομορφιά;»

Ο νεαρός στάθηκε σιωπηλός, με δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλά του. Προχώρησε προς τον γέροντα, άπλωσε το χέρι του μέσα στην τέλεια, νεανική και όμορφη καρδιά του, και ξέσκισε ένα κομμάτι της. Το πρόσφερε στο γέροντα με χέρια που έτρεμαν. Ο γέρος τότε πήρε αυτή την προσφορά, την έβαλε στην καρδιά του, και μετά πήρε λίγη από την κατακομματιασμένη του καρδιά και την έβαλε πάνω στην πληγή της καρδιάς του νέου. Ταίριαζε βέβαια, αλλά όχι και απόλυτα, κι έτσι έμειναν κάποιες άγριες άκρες.

Και το παλικάρι κοίταξε την καρδιά του, που δεν ήταν πια τέλεια, ήταν όμως ομορφότερη από οποιαδήποτε άλλη αφού η αγάπη από την καρδιά του γέροντα ξεχείλιζε τώρα και στη δική του καρδιά.

Μάθε να ευγνωμονείς εκείνους που σου δείχνουν το σκληρό πρόσωπο της ζωής, γιατί σου κάνουν δωρεάν μαθήματα δύναμης. Μην παίρνεις τις κακοήθειες και ασχήμιες τους προσωπικά. Κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να σου δώσουν τίποτε περισσότερο. Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να μοιραστούν μόνο αυτό που υπάρχει μέσα τους.
Μάθε να ευγνωμονείς όλους εκείνους που σε πικραίνουν, που σε δυσκολεύουν, που σε απορρίπτουν. Δεν είναι εχθροί σου. Είναι τα μαθήματα που πρέπει να περάσεις για να πάρεις το «πτυχίο» που η ζωή κρατάει καλά φυλαγμένο στα ψηλότερα ράφια της.

Τα άδεια χάσματα είναι γι’αυτούς που τολμούν να πάρουν ρίσκο. Που έχουν μάθει να μην ζητάνε, κι ας έδωσαν μόνο. Τότε μπορείς να πεις ότι ξέρεις να αγαπάς.

Αναρτήθηκε στις Παραμύθια | Με ετικέτα παραμύθι, αγάπη, καρδιά | Leave a Comment »

Κριτική (part 2)

Ιανουαρίου 6, 2011 από zedblue

Όλοι έχουμε νιώσει «υπόλογοι» σε κάποιον για τις επιλογές μας. Πολλές φορές η άσχημη κριτική κάποιου μπορεί να μην φεύγει από το μυαλό μας για καιρό. Κανένας δεν μπορεί να μας μειώσει ή να μας κριτικάρει και αυτό να μας ενοχλήσει χωρίς εμείς να το επιτρέψουμε. Γιατί μόνο αν εκθέσεις την αχίλλειο πτέρνα σου μπορεί ο άλλος να την πληγώσει. Δηλαδή κατά βάση η κριτική των άλλων που φοβόμαστε και μας κάνει να νιώθουμε άσχημα είναι στην ουσία η κριτική που κάνουμε εμείς στον εαυτό μας. Η δικιά μας αμφιβολία και έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι η αχίλλειος πτέρνα μας. Οι περισσότεροι δεν μπορούμε να κρύψουμε τα πράγματα που μας κάνουν ευάλωτους, τα μειονεκτήματα μας.

Στην ουσία δηλαδή η κριτική των άλλων δεν είναι παρά η κριτική που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, εκφρασμένη από έναν άλλον φορέα που αποκτά κύρος από το γεγονός και μόνο που ανακάλυψε το ευαίσθητο σημείο μας. Και μάλιστα κριτήριο επιλογής αυτού του “φορέα-κριτή” είναι η προσωπική μας άποψη ότι υπερέχει σε αυτό (στο οποίο μας κρίνει) από εμάς. Άρα ή πρέπει να μάθουμε να πιστεύουμε περισσότερο στον εαυτό μας ή να μάθουμε να κρύβουμε καλύτερα τις ανασφάλειες μας ή να εμπλακούμε σε μία ατέρμονη μάχη με τον εαυτό μας προσπαθώντας να εξαλείψουμε κάθε πηγή άσχημης κριτικής, με μηδαμινές πιθανότητες επιτυχίας, γιατί πάντα κάτι καινούργιο θα υπάρχει.

Κανένας δεν πρέπει να είναι τέλειος, απλά ο εαυτός του. Είναι άλλο πράγμα να διορθώνουμε τα ελαττώματα μας και άλλο να αμφισβητούμε τον εαυτό μας.

Αυτό είναι ένα μάθημα που πρέπει να βάλεις καλά στο μυαλό σου.

Είναι επίσης σημαντικό να αντιληφθείς ότι οι πράξεις σου δεν καθορίζουν πάντα το ποιος είσαι. Υπάρχει κι η έννοια της άγνοιας.
Για παράδειγμα, έστω ότι κάποιος πληγώνει πολύ έναν άλλον άνθρωπο με την στάση του. Ακόμη και σκόπιμα αν το έκανε, αυτό τι σημαίνει; Αυτομάτως γίνεται κακός και ανάξιος ενδιαφέροντος;
Δε θα μπορούσε να ήταν μια αντίδραση που βγήκε αυθόρμητα; Σημαίνει ότι πάντα θα αντιδρά έτσι; Αν του βγήκε από λάθος και το κατανοήσει, το πιθανότερο είναι να φροντίσει να το ελέγξει ώστε την επόμενη φορά να το αποφύγει. Εφόσον του δωθεί η ευκαιρία για επόμενη φορά. Αν συνεχίσει και το επαναλαμβάνει, τότε προφανώς και μπορείς να συμπεράνεις ότι υπάρχει πρόβλημα. Δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις όμως έναν άλλον βασιζόμενος σε μεμονωμένες του πράξεις.

Γίνεται να σταματήσεις την κριτική; Όχι, γιατί είναι στοιχείο της κοινωνικής μας ταυτότητας, συνήθεια, βίωμα. Ούτε θα ωφελούσε να γίνεις ουδέτερος, να μην αξιολογήσεις και να μην κρίνεις τίποτα.
Κι ακόμη, γιατί η κριτική, όταν γίνεται με ειλικρίνεια, ενδιαφέρον και φροντίδα για τον άλλον, είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο για να κάνεις καλύτερες τις σχέσεις σου, ιδιαίτερα αυτές με τους πολύ δικούς σου ανθρώπους. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει η κριτική σου να γίνει ακουστή και δεκτή από τον άλλον.

Οι προσωπικές σχέσεις δεν είναι δικαστήριο όπου ο ένας κρίνεται και ο άλλος καταδικάζει, αλλά συμμαχία με στόχο το καλό της σχέσης. Αν δεν υποχωρήσεις σε μια προσπάθεια να συζητήσεις, θα οδηγηθείς στις αλληλοκατηγορίες. Η κριτική βρίσκει καλό έδαφος όταν αισθάνεσαι ότι σε αγαπούν, σε σέβονται και σε αποδέχονται, διαφορετικά εκλαμβάνεται ως απειλή και απορρίπτεται κατευθείαν.

Όταν κάποιος απορρίπτει με άκαμπτο και απόλυτο τρόπο κάποια χαρακτηριστικά σου, ιδίως δε όταν αποτελεί αξιόλογο πρόσωπο για σένα, σε πληγώνει, σε προσβάλλει, σου προκαλεί θυμό και -το κυριότερο- δεν αφήνει καμία πόρτα ανοιχτή για προσέγγιση και ανταλλαγή απόψεων. Δημιουργεί πόλωση. Με τα ανάλογα αποτελέσματα…

Δεν μπορείς να το αναλύσεις πιο ήρεμα και κατανοητά. Αλλά προσπαθείς. Τουλάχιστον, ας κερδίσει κάτι από όλη αυτή την ιστορία.

Αναρτήθηκε στις Σκέψεις | Με ετικέτα κριτική, άγνοια