Αγεφύρωτα χάσματα

Ιανουαρίου 11, 2011 από Ζed

Ήσουν αδύναμος, διότι φοβήθηκες να έρθεις αντιμέτωπος με ανεπιθύμητες καταστάσεις. Φοβήθηκες να επιστρέψεις εκεί που αργά ή γρήγορα ήξερες ότι θα βρεθείς πάλι. Και φοβήθηκες γιατί ήξερες ότι αυτή τη φορά το άδικο θα υπερίσχυε της υπάρχουσας εμπειρίας σου στο πώς να το χειριστείς. Κι η θέληση σου να συνεχίσεις να τροφοδοτείσαι με ζωή θα σε εγκλώβιζε σε έναν φαύλο κύκλο. Ώσπου να αποκτήσεις τη σοφία να δημιουργήσεις εσύ μια μαγική πόρτα και να βγεις έξω από αυτόν. Όπως οι ήρωες των ιστοριών φαντασίας που διάβαζες. Μα ξέρεις ότι για να ανέλθουν εκεί που ονειρεύονταν, διάβηκαν δύσκολους δρόμους. Έχασαν φίλους, έχασαν αγαπημένους, πλήρωσαν ακόμα και με την υγεία τους, μα στο τέλος έφτασαν εκεί που μπορούσαν και πάλι να αντλούν μα και να δίνουν ζωή.

Σιγά σιγά συνειδητοποιείς ότι εξίσου αδύναμοι χαρακτήρες είναι κι αυτοί που φοβούνται να αγαπήσουν. Αν ανατρέξεις στο παραμύθι με τον γέροντα, καταλαβαίνεις. Επειδή φοβούνται μην μείνουν χάσματα στην καρδιά τους. Και καταλαβαίνεις γιατί δεν είσαι τόσο αδύναμος όσο σε θεωρούν. Επειδή έχεις το θάρρος να αντιμετωπίσεις τα δικά σου χάσματα κι ας μην έχεις βρει τον τρόπο να γεφυρώσεις τα κενά που σου αφήνουν. Ίσως γιατί αν βρεις, θα χάσεις την σοφία που σε γέμισαν…

 

Άνοιξε τα ματάκια σου… Όχι αυτά! Τα άλλα «ματάκια»… Αλλά προσεκτικά. Το «φως» που θα αφήσεις να μπει, μπορεί να σε τυφλώσει…

Αναρτήθηκε στις Σκέψεις | Με ετικέτα δύναμη κι αδυναμίες, θάρρος |