ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

In solitude forever

Ιανουαρίου 13, 2011 από Ζed

Μέχρι και το διαδίκτυο μοιάζει τόσο μικρό για να αποφύγεις ό,τι σε κατατρέχει. Απίστευτο… Τρεις συνηθισμένες λέξεις έβαλες να ψάξεις. Κι όμως πάλι εκεί σε οδήγησαν. Πραγματικά απίστευτο.
Κολλάς. Μπλοκάρεις ξανά και ξανά. Δεν μπορείς να κρίνεις τι είναι σωστό και τι λάθος να πράξεις.. να γράψεις.. να σκεφτείς. Τι να πιστέψεις και τι να ονειρευτείς.

Νιώθεις ότι περνάς από προβλέψιμα στάδια. Προβλέψιμα, μα αναγκαία.

Αυτό που σε τρελαίνει και σε απελπίζει είναι η μοναξιά. Η ερημιά που νιώθεις όταν δεν μπορείς να ακουμπήσεις κάπου. Το να κοιτάς γύρω σου και να υπάρχει παγωνιά.  Να περνάνε άνθρωποι, ακόμα και γνωστοί και φίλοι κι όμως η ψυχή σου να μην μπορεί να ξεκουραστεί, να ανοίξει και να νιώσει ελευθερία. Να πνίγεται σε αδιέξοδα και σε σκοτεινιά.  Ακόμα και ο ψυχολόγος μπορεί να σε αντιμετωπίσει επαγγελματικά ή να σου δώσει φάρμακα, αυτό δε σου καλύπτει τα κενά, απλά σε χαζεύει. Δε σε κάνει πιο υγιή.  Ό,τι έγινε ήταν μια αφορμή που οδήγησε σε αδιέξοδο τη βαθύτερη κρυμμένη αιτία και τώρα η ψυχή σου διαμαρτύρεται και σου λέει πως δεν είναι καλά και σου ζητάει χρόνο να την ακούσεις και να τη γιατρέψεις. Αποφεύγοντας ένα πρόβλημα δεν ξεμπερδεύεις από αυτό. Ίσως πρέπει να πονέσεις και να θρηνήσεις και να ελευθερωθείς. Ίσως να αφιερώσεις επιπλέον χρόνο και κόπο να καταδυθείς μέσα σου.

 

 

Μαζεύοντας τον πόνο της πληγής μας
να βγούμε από τον πόνο της πληγής μας
μαζεύοντας την πίκρα του κορμιού μας
να βγούμε από την πίκρα του κορμιού μας
ρόδα ν’ ανθίσουν στο αίμα της πληγής μας.

 

Ας είναι να βιώσεις την οδύνη, κι αυτό θα σου μάθει πολλά. Αλλά ίσως πρέπει να πεις στον εαυτό σου «Θα κάνω αυτό το ταξίδι, μπορεί ακόμα και να πονέσω – πολύ – αλλά θα πονέσω, θα κλάψω και μετά θα γιατρευτώ και θα είμαι καλύτερα, πιο δυνατός, πιο υγιής, πιο ισορροπημένος». Κάνουμε σχέσεις για να γεμίσουμε κάτι που δε γεμίζει εύκολα και συχνά δίνουμε αδιάκριτα. Μην σκορπίζεσαι… Κράτησε τον εαυτό σου γι’ αυτό που θα έρθει παρακάτω και θα σε συμπληρώσει. Και ως να γίνει αυτό προσπάθησε να βρεις τον εαυτό σου, να στερεωθείς…

Μα νιώθεις ότι δεν μπορείς να ξαναμοιράσεις τον εαυτό σου. Δεν προκαταλαμβάνεσαι. Απλά είσαι ειλικρινής και δεν προσπαθείς να τον ξεγελάσεις. Δεν είναι μόνο ότι φοβάσαι να το ξανακάνεις. Είναι κι ότι δε σου μείνανε πολλά για να μοιράσεις… Έδωσες αδιάκριτα και ποτέ δεν θα τα πάρεις πίσω. Γι’αυτό ποτέ δεν θα πάψεις να τα αναζητάς…

Σκέφτεσαι εκείνους. Εκείνους που έδειξαν πόσο εγωιστές ήταν. Όχι δειλοί, αλλά επιπόλαιοι. Δεν τους κατηγορείς, δεν τους χλευάζεις, δεν τους κατακρίνεις, όπως κάνουν οι ντεμέκ «δυνατοί», αλλά τους καταλαβαίνεις απόλυτα. Τους καταλαβαίνεις γιατί δεν έλαβαν βοήθεια, αλλά έμειναν αβοήθητοι ακόμα κι από τον ίδιο τους τον εαυτό. Ναι, οι αιτίες για τους περισσότερους θεωρούνται χαζές, μα είπαμε, ο καθένας αξιολογεί διαφορετικά κάποιες καταστάσεις στη ζωή του, σε συνάρτηση πάντα με το επίπεδο διαβίωσης. Όσο υψηλότερο είναι, τόσο μεγαλύτερη αξία δίνεις στα πνευματικά. Όσο χαμηλότερο, τόσο μικρότερη, αφού εκεί προέχει η επιβίωση.

Ψυχή που θέλει να βρει το δρόμο της, η ζωή δεν την εγκαταλείπει… Μόνο οι άνθρωποι την εγκαταλείπουν…

Forever I see, forever I hear, forever I smell,
forever I taste and forever I feel the solitude…

No voice, no hand of human source
can reach me in this place…
though fallen figures closely passes
and invites me into somber dance…
this somber dance!

Cold and desolate my soul turns grey,
and alone I witness the neverending day.

My wasted dreams lie silent and dead
within these darkened tears I shed…
these darkened tears I shed.

In solitude forever!

So lonely I stand on this tortured cliff
hearing distant cosmic echoes calling;
beckons me to decline this withered beauty
and leave this lie to greet the night…
the night without an end.

The solitude…

This solitary life…
Maybe I should just end it all…
Yes, I should just end it all!