Τα πιο παράξενα δέντρα στον κόσμο

Posted in: Αφιέρωμα, Παράξενα, Φωτογραφίες, Φύση

Τα δέντρα είναι είναι ένα σημαντικό συστατικό του φυσικού τοπίου. Αν και γενικά με την έννοια δέντρο εννοούμε ένα πολυετές ξυλώδες φυτό που αναπτύσσεται από ένα αυτοστηριζόμενο κορμό και στη συνέχεια διακλαδίζεται, τα δέντρα ποικίλλουν αρκετά μεταξύ τους. Σε μέγεθος, σε ύψος, σε ηλικία, στο είδος των φύλλων τους αλλά και στο σχήμα τους..

Υπάρχουν κάποια δέντρα που το σχήμα τους τα ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Αν μη τι άλλο μπορείς άνετα να τα χαρακτηρίσεις παράξενα..

.

 

Διαβάστε περισσότερα: http://www.dinfo.gr/?p=21598#ixzz3HpM252cu

Τα καλύτερα Wallpapers με θέμα την φύση

Posted in: Φωτογραφίες, Φύση

 

Ίσως οι καλύτερες φωτογραφίες–Wallpapers που δημοσίευσε το National Geographic μέσα στο 2010... Όλες έχουν θέμα την φύση και είναι εντυπωσιακές! Δεν συμφωνείτε;

.

.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.dinfo.gr/?p=20735#ixzz3HpMmHzCA

ΔΗΜΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΥ:ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΕΓΚΤΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (ή κάθε άλλη αρμόδια γιοικητική αρχή) ΚΑΤΑ Της υπ’ αριθμόν 9/02-02-2011 Απόφασης της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Διονύσου με θέμα “Ορισμός Επιτροπών σύμφωνα με τις διατάξεις των Νόμων 3852/2010 και 3463/2006(ΔΚΚ)”

Ο επικεφαλής της Α.Δ.Κ. Αβραάμ Πασιπουλαρίδης και η δημοτική σύμβουλος της Α.Δ.Κ. Καλλιόπη Ταουξή-Χριστιανίδη, ενεργώντας ως απλοί δημότες, συνυπέγραψαν Προσφυγή κατά της υπ. αρ. 9/2-2-2011 απόφασης της Οικονομικής Επιτροπής του Δήμου Διονύσου, “Ορισμός Επιτροπών σύμφωνα με τις διατάξεις των Νόμων 3852/2010 και 3463/2006(ΔΚΚ)”, που κατατέθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής με αρ. πρωτ. 4703/2465/17-2-2011 και της οποίας το περιεχόμενο έχει ως εξής:

1. ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

1.1. Κατ’ άρθρο 72 παρ. 1ε του ν.3852/2010 (ΦΕΚ Α 87/2010) η Οικονομική Επιτροπή   “ με την επιφύλαξη της παραγράφου 4 του παρόντος καταρτίζει τους όρους, συντάσσει τη διακήρυξη, διεξάγει και κατακυρώνει, όλες τις δημοπρασίες σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία. Για τη διεξαγωγή των δημοπρασιών και την αξιολόγηση των προσφορών μπορεί να συγκροτήσει επιτροπές, από μέλη της, δημοτικούς ή δημοσίους υπαλλήλους ή ειδικούς επιστήμονες”.

1.2. Κατ’ άρθρο 74 παρ.1 “Η Οικονομική Επιτροπή και Επιτροπή Ποιότητας Ζωής αποτελούνται από τον Δήμαρχο ή τον οριζόμενο από αυτόν αντιδήμαρχο ως Πρόεδρο και από έξι (6) μέλη, αν το συμβούλιο έχει έως και είκοσι επτά (27) μέλη, οκτώ (8) μέλη, αν το συμβούλιο έχει έως και σαράντα πέντε (45) μέλη και δέκα (10) μέλη, αν το συμβούλιο έχει πάνω από σαράντα πέντε (45)μέλη. Δύο(2) μέλη στις επταμελείς,τρία(3) μέλη στις εννεαμελείς και τέσσερα (4) μέλη στις εντεκαμελείς επιτροπές εκλέγονται από τις δημοτικές παρατάξεις της μειοψηφίας”

Κατά ταύτα, σύμφωνα με την προφανή βούληση του νομοθέτη και το σκοπό του νόμου, καμία απολύτως δραστηριότητα που εκπηγάζει από την Οικονομική Επιτροπή δε μπορεί να διεξάγεται ερήμην της μειοψηφίας, για προφανείς λόγους διαφάνειας, στη διασφάλιση της οποίας αποσκοπούν και οι πιό πάνω διατάξεις.

Συνεπώς, οι εν θέματι επιτροπές που καταρτίζει η Οικονομική Επιτροπή, δεν είναι δυνατόν να λειτουργούν με άτομα της πλειοψηφίας και της υποδειξής της, αποκλειστικά,αποκλειομένης της μειοψηφίας.

2. Η  ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗ  ΑΠΟΦΑΣΗ

2.1. Με την προσβαλλόμενη απόφαση συγκροτούνται, σύμφωνα με το άρθρο 103 παρ. ιδ του ΔΚΚ. 3463/2006 και το άρθρο 72 παρ.1ε του ν.3852/2010 (ΦΕΚ 87/2010),τριμελείς

Α) ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ , οι:

1.Επιτροπή διενέργειας δημοπρασιών, εργασιών, συντηρήσεων και     μεταφορών Εξωτερικών Συνεργείων και

2.Επιτροπή διενέργειας δημοπρασιών, πάσης φύσεως εργασιών και συντηρήσεων που δεν περιλαμβάνονται στην παραπάνω περίπτωση και

Β) ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΩΝ , οι:

1.Επιτροπή αξιολόγησης προσφορών, εργασιών, συντηρήσεων και μεταφορών Εξωτερικών Συνεργείων και

2.Επιτροπή αξιολόγησης προσφορών, πάσης φύσεως εργασιών και συντηρήσεων που δεν περιλαμβάνονται στην παραπάνω περίπτωση.

Η στελέχωση όλων αυτών των πιό πάνω επιτροπών έγινε, αποκλειστικά και μόνον, με πολιτικά πρόσωπα της πλειοψηφίας καθώς και άτομα που υποδείχθησαν από τον πρόεδρο της Οικονομικής Επιτροπής και αρμόδιο αντιδήμαρχο, δηλαδή από πολιτικό πρόσωπο της πλειοψηφίας. Το γεγονός αυτό, εν όψει και των προεκτεθέντων, συνιστά κατάχρηση εξουσίας, αφού κατατείνει στη διεξαγωγή δημοπρασιών και στην αξιολόγηση προσφορών με αδιαφανείς διαδικασίες, που έρχονται όμως κατάφωρα σε αντίθεση με το σκοπό του νόμου.

Η προσβαλλόμενη απόφαση, εκτός των άλλων, σε όσα αφορούν στις επιτροπές των περιπτώσεων Α.2. και Β.2. είναι παράνομη και για τον πρόσθετο λόγο ότι το αντικείμενο τους δεν προσδιορίζεται επακριβώς, με συνέπεια να μην μπορεί να διαπιστωθεί αν τα μέλη των επιτροπών αυτών που διορίστηκαν έχουν ή όχι τα ανάλογα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα. Εξ’άλλου, στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπάρχει καμία απολύτως διάταξη που να επιτρέπει στην διοίκηση, γενικά και αφηρημένα, να συγκροτεί παρόμοιες ή και άλλες, οιασδήποτε φύσεως επιτροπές, με μη συγκεκριμένο, απροσδιόριστο αντικείμενο.

3. ΛΟΓΟΙ ΑΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ.

3.1.Επειδή, ως δημότες και κάτοικοι του Δήμου Διονύσου, νομιμοποιούμεθα στην υποβολή της παρούσης

3.2.Επειδή η συμμετοχή της μειοψηφίας στη Οικονομική Επιτροπή είναι επιβεβλημένη  (άρθρο 72 παρ. 1ε του ν. 3852/2010).

3.3.Επειδή ο αριθμός των μελών των επιτροπών διενέργειας δημοπρασιών και αξιολόγησης προσφορών που συγκροτούνται από τις Οικονομικές  Επιτροπές μπορεί να είναι και άνω των τριών (5,7, κλπ) και στη συγκεκριμένη περίπτωση επελέγη ο αριθμός των τριών δια προφανείς λόγους αποκλεισμού της μειοψηφίας.

3.4.Επειδή με τον αποκλεισμό της μειοψηφίας από τις εν λόγω επιτροπές, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στην Οικονομική Επιτροπή, παραβιάζεται η βούληση του νομοθέτη και ο σκοπός του νόμου για επιβολή της διαφάνειας παντού και δεν εξασφαλίζεται έτσι η νομιμότητα των αποφάσεων της Οικονομικής Επιτροπής.

3.5.Επειδή το αντικείμενο των επιτροπών των περιπτώσεων Α.2. και Β.2. είναι εντελώς αόριστο, με συνέπεια να μη μπορεί να διαπιστωθεί αν τα μέλη των επιτροπών που διορίστηκαν διαθέτουν ή όχι τα ανάλογα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα.

3.6.Επειδή δεν υπάρχει διάταξη που να επιτρέπει στη διοίκηση να συγκροτεί, γενικά και αφηρημένα, επιτροπές με μη συγκεκριμένο αντικείμενο.

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΟΡΘΟΥΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ

Προσφεύγουμε ενωπιόν σας και αιτούμεθα την ακύρωση της     προσβαλλόμενης απόφασης ως παράνομης

Συνημμένα: 1. Απόσπασμα πρακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης.
2. Αποδεικτικό δημοσίευσης της προσβαλλόμενης απόφασης

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η σύχρονη επιστήμη των αρχαίων ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός ήταν μια κορυφαία στιγμή στην παγκόσμια ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος. Εκείνοι οι απίστευτοι άνθρωποι έθεσαν προβλήματα που απασχολούσαν, απασχολούν, και θα απασχολούν το ανθρώπινο γένος, και έδωσαν απαντήσεις σε όλα. Πολλές από αυτές ξεχάστηκαν με τον καιρό, για να «ανακαλυφθούν» αργότερα και να τις οικειοποιηθούν κάποιοι άλλοι. Αναρίθμητα είναι τα σχετικά παραδείγματα.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, σε ό,τι αφορά την καταγωγή του Κόσμου, πολύ πιο πριν από τους Χαλδαίους, τους Βαβυλώνιους, και τους Αιγυπτίους, οι Ορφικοί είχαν διατυπώσει μια κοσμοθεωρία για το Σύμπαν, τη Φύση, τη Ζωή, και το θεό. Η Μεγάλη’Εκρηξη, που πιστεύεται σήμερα ότι δημιούργησε το Σύμπαν, περιγράφεται σαν το πρωταρχικό Κοσμικό Αυγό. Στον 6° ορφικό ύμνο αναφέρεται: «Πρωτογόνον καλέω, διφυήν, μέγαν, αιθερόπλαγκτον, ωογενήν, γένεσιν μακάρων θεών θνητών τε ανθρώπων, άρρητον, κρύφιον, ροιζήτοραν, όσσων ος σκοτόεσσα απημαυρώσας ομίχλην, πάντη όινηθείς πτερύγων ριπαίς κατά κόσμον» (Τον Πρωτόγονο προσκαλώ, το δίμορφο, τον μέγα, που πλανάται στον αιθέρα, που γεννήθηκε από το αυγό, που γέννησε τους μακάριους θεούς και τους θνητούς ανθρώπους, τον απόρρητο, τον απόκρυφο, τον ορμητικό, που αφαίρεσε τη σκοτεινή ομίχλη, που παντού στο Σύμπαν περιδινήθηκε με ορμητικές κινήσεις). Η ποιητική περιγραφή του χορού της Γαίας, που αναφέρεται αλλού, στροβιλιζόμενης εν μέσω λευκών πέπλων, μοιάζει εκπληκτικά με τις σύγχρονες περίγραψες αστρογένεσης από αστρική σκόνη και νεφελώματα.
Ο πυθαγόρειος Φιλόλαος, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, και ο Αναξαγόρας επαναδιατύπωσαν τη θεωρία του ηλιοκεντρικού πλανητικού μας συστήματος, δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τον Κοπέρνικο, βασιζόμενοι και αυτοί στις δοξασίες των ορφικών, Επιπλέον, «Αναξίμανδρος απεφήνατο ότι εστίν η Γη μετέωρος, κινείται δε περί το του Κόσμου μέσον» (θέων ο Σμυρναίος): σήμερα γνωρίζουμε ότι πέρα από την κίνηση της Γης γύρω από τον ‘Ηλιο, έχουμε επίσης κίνηση γύρω από τον άξονα του Γαλαξία μας, καθώς και κίνηση του Γαλαξία γύρω από το κέντρο του σμήνους Γαλαξιών στο οποίο ανήκει. Το ηλιακό σύστημα του Φιλολάου περιελάμβανε δώδεκα πλανήτες, και είναι γνωστό ότι ήδη οι σημερινοί επιστήμονες ψάχνουν για τα ίχνη κάποιου δέκατου πλανήτη, ο οποίος υποθέτουν ότι υπήρχε παλιότερα και καταστράφηκε από άγνωστη αιτία. Επίσης, ο Φιλόλαος μίλησε για την ύπαρξη στο Σύμπαν ενεργειακών χορδών (η σημερινή θεωρία των υπερχορδών).
Ο Πτολεμαίος, που έζησε το 200 μ.Χ., υπολόγισε (με ελάχιστη απόκλιση) την περιφέρεια της Γης (40.000 χλμ.), εκτίμηση που επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα. Ο Ηράκλειτος μιλούσε για «πυρρόεν Σύμπαν» και για «αείζωον Πυρ», σα να γνώριζε ότι τα άστρα καίγονται, και για «πάγκοσμια κυριαρχία του Τυχαίου», προαναγγέλλοντας την «αρχή της αβεβαιότητας» του σύγχρονου μας Χάιζενμπεργκ, δυόμισι χιλιάδες χρόνια νωρίτερα.
Ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος, και ο Αναξίμανδρος μιλούσαν για άπειρους κόσμους και ουρανούς (κάτι που πέρασε σαν ιδέα του Τζιορντάνο Μπρούνο), και δίδασκαν ότι «απείρους κόσμους εν τω απείρω κατά πάσαν περιαγωγήν γίγνεσθαι και φθείρεσθαι» (άπειροι κόσμοι γεννιούνται και καταστρέφονται μέσα στο άπειρο, στη διάρκεια κάθε περιστροφής). Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα άστρα γεννιούνται από συγκέντρωση αστρικής σκόνης, ζουν μέσα σε έναν οργασμό ενεργειακών δραστηριοτήτων, και στο τέλος εκρήγνυνται και μετατρέπονται σε αστρική σκόνη. Στη συνέχεια σχηματίζονται νέα άστρα, μέσα από έναν τεράστιο κύκλο δημιουργίας και καταστροφής, σε έναν αέναο κύκλο μεταμόρφωσης ύλης και ενέργειας, και μάλλον το ίδιο συμβαίνει και με ολόκληρο το Σύμπαν.
Ο Πυθαγόρας και ο Ηράκλειτος γνώριζαν ότι συμβαίνουν στη Γη κατά καιρούς διάφορες μεγάλες καταστροφές: μιλούσαν για το «Μέγα Ενιαυτό», για την Κοσμική Ημέρα των 18.000 ετών, όπου έχουμε σύνοδο πλανητών στο ίδιο ζωδιακό σημείο που κατείχαν τη στιγμή της Δημιουργίας, για την πρόκληση διαφόρων φυσικών καταστροφών (από φωτιά, νερό, ή σεισμούς), για την καταστροφή μέρους του ζωικού και ανθρώπινου πληθυσμού της Γης, και για την αναγέννηση (Μετακόσμιση).
Ο Λεύκιππος και ο Δημόκριτος θεωρούσαν πρωταρχικό στοιχείο της Δημιουργίας το άτομο (το μη διαιρετό). Όταν στον αιώνα μας έγινε η διάσπαση του ατόμου, πολλοί βιάστηκαν να πουν ότι οι φιλόσοφοι αυτοί είχαν κάνει λάθος, αλλά μάλλον δεν είχαν διαβάσει Αναξίμανδρο, ο οποίος πρέσβευε ότι «το άτομον διαιρετόν εστί εις το διηνεκές»! Σήμερα, έχουμε φτάσει στην έβδομη σχάση του ατόμου, έχουμε ανακαλύψει γύρω στα διακόσια υποατομικά σωματίδια, και κάθε τόσο ανακαλύπτουμε και νέα. Η μέχρι στιγμής έρευνα δικαιώνει τον Αναξαγόρα. Ο Αναξαγόρας και ο Επίκτητος πίστευαν ότι η ζωή δεν είναι αποκλειστικά γήινο φαινόμενο, αλλά ότι υπάρχει πανσπερμια ζωής σε ολόκληρο το Σύμπαν.
Ο Μιτρόδωρος πρέσβευε ότι «το να θεωρούμε τη Γη το μοναδικό κατοικημένο τόπο στο απέραντο Σΰμπαν, είναι εξίσου ανόητο και ασυγχώρητο με το να πιστεύουμε ότι μέσα από ένα τεράστιο σπαρμένο χωράφι δεν μπορεί να φυτρώσει παρά μόνο ένα στάχυ», συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν μόλις πρόσφατα οι επιστήμονες. Το 1901 ανακαλύφθηκαν σε ένα αρχαίο ναυάγιο του 80 π.Χ., στα ανοιχτά των Αντικυθήρων, τα υπολείμματα ενός πολύπλοκου μηχανισμού. Οι διαμάχες για τη χρησιμότητα του κράτησαν μέχρι το 1955. οπότε και ανέλαβε να τον μελετήσει ο ειδικός σε ωρολογιακούς μηχανισμούς της αρχαιότητας Βρετανός Ντέρεκ ντε Σόλα Πράις.Ύστερα από μελέτη είκοσι ετών, το 1975. ο Άγγλος επιστήμονας κατέληξε ότι επρόκειτο για ένα μηχάνημα που υπολόγιζε με ακρίβεια τις κινήσεις της Γης και της Σελήνης, σε διάφορες μεταξύ τους φάσεις. Ο ντε Σόλα Πράις τον χαρακτήρισε σαν τον πιο πολύπλοκο μηχανισμό που είχε κατασκευαστεί στον κόσμο, μέχρι το 1200 μ.Χ..
Ο Αρχιμήδης και ο Ηρών ο Αλεξανδρινός εφεύραν συσκευές, εργαλεία, και μηχανήματα που αφήνουν άφωνους, ακόμη και σήμερα, τους επιστήμονες.
Ο δίσκος της Φαιστού, που χρονολογείται στα 1650 π.Χ., φανερώνει την ύπαρξη και τη χρήση τυπογραφικού συστήματος από τους αρχαίους Κρήτες, τρεις χιλιάδες χρόνια πριν από το Γουτεμβέργιο.
Η μινωική αρχιτεκτονική και η πολεοδομία είχαν φτάσει σε απίστευτα υψηλό επίπεδο, στο οποίο η Ευρώπη έφτασε μόλις το 19° αιώνα.
Ο Ιπποκράτης πρώτος, το 400 π.Χ., αντιλήφθηκε τον κεφαλαιώδη ρόλο που παίζει ο ανθρώπινος εγκέφαλος: «Ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει ότι οι ηδονές, οι απολαύσεις, το γέλιο και η ευχαρίστηση, αλλά και οι λύπες, ο πόνος, η μελαγχολία και ο θρήνος, δεν προέρχονται από πουθενά, αλλά παρά μόνο από τον εγκέφαλο».
Μια άλλη ιστορική αδικία είναι η απόδοση της θεωρίας του ιδεαλισμού στον Άγγλο κληρικό και φιλόσοφο του 18ου αιώνα Τόμας Μπέρκλεϋ. Ο Μπέρκλευ δημιούργησε μια θεωρία έσχατου υποκειμενισμού, σύμφωνα με την οποία ο Κόσμος δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, παρά μόνο μέσα στο κεφάλι μας. Και όμως, και τη θεωρία αυτή τη διατύπωσε πρώτος ο αρχαίος’Ελληνας σοφιστής Γοργίας στο έργο του Περί τουμη-ό-ντος. Ο σκοπός του Γοργία ήταν περισσότερο σκωπτικός: ήθελε να αποδείξει ότι με τον τύπο των επιχειρημάτων που χρησιμοποιούσε ο φιλόσοφος Παρμενίδης, ήταν εύκολο να αποδειχτεί τόσο το «είναι» όσο και το «μη-είναι». Η θέση του οτο εν λόγω έργο είναι τριπλή: α) δεν υπάρχει τίποτα έξω από το μυαλό μας, β) δεν είμαστε σε θέση να γνωρίσουμε τίποτα, γ) αν γνωρίζουμε κάτι δεν μπορούμε να το ερμηνεύσουμε και να το μεταδώσουμε στους άλλους.
Ο Εμπεδοκλής και ο Αναξίμανδρος είχαν διατυπώσει, δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν, την εξελικτική θεωρία του Δαρβίνου («εξ αλλοειδών ζώων εγένετο άνθρωπος…», Αναξίμανδρος), και μάλιστα θεωρούσαν τη θάλασσα ως τον αρχικό χώρο εμφάνισης και εξέλιξης της ζωής.
Η έννοια της «εντελέχειας» του Αριστοτέλη (η αόρατη κατευθύνουσα αρχή που διέπει την ανάπτυξη όλων των οργανισμών) επανεισάγεται στα τέλη του περασμένου αιώνα με τη μορφή της «ζωτικής ορμής» των βιταλιστών (Ντρις, Μπερξόν), και στον αιώνα μας με τη μορφή των «μορφογενευκών πεδίων» του Βρετανού βιολόγου Ρούπερτ Σέλντρεηκ.
Ο Ιπποκράτης ήταν ο πρόδρομος της ομοιοπαθητικής, που «ε-πανανακαλύφθηκε» δύο φορές: το 16° αιώνα από τον Παράκελσο, και το 18° αιώνα από το Χάινεμαν.
Ο Φρόιντ υπάρχει ήδη εν σπέρματι στον Πλάτωνα. Η πλατωνική τριάδα: επιθυμητό (ζωικές παρορμήσεις) – θυμοειδές (βούληση) – λογιστικό (νους), γίνεται στον πατέρα της ψυχανάλυσης: λίμπιντο (γενετήσια ορμή) – εγώ (βούληση) – υπερεγώ (λογοκρισία της λογικής και της ηθικής).
Ο Γιάννης Γεράκης, στο αξιόλογο έργο του η άρθρωση της εποχής, αποδεικνύει ότι πολλοί φιλόσοφοι του 20ου αιώνα, που θεωρήθηκαν ανανεωτές (Πόπερ, Καστοριάδης, Αξελός, κ.ά.), δεν κάνουν παρά να επαναλαμβάνουν ιδέες που διατυπώθηκαν δυόμισι χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, από τους αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους.
Το μέγα ερώτημα που τίθεται, ύστερα από αυτή τη μικρή δειγματοληπτική αναφορά, είναι το από πού αντλούσαν αυτές τις ασύλληπτες (ακόμη και για την εποχή μας) γνώσεις οι αρχαίο Ελληνες. Αυτό νομίζω ότι μπορεί να απαντηθεί (έξω από το πλαίσιο των υπερβολικών ίσως θεωριών περί εξωγήινης καταγωγής των Ελλήνων) μόνο αν δεχτούμε ότι όντως προ-ϋπήρξαν παλαιότεροι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί, οι οποίοι κάποια στιγμή καταστράφηκαν, αφήνοντας αποσπασματικές γνώσεις, που μας εκπλήσσουν και θα συνεχίζουν να μας εκπλήσσουν για πολύ καιρό ακόμη. Όπως αναφέρει και ο Ιπποκράτης Πορτοκαλίδης, στο εξαιρετικό βιβλίο του Μεταφιλοσοψικός Αλγόριθμος,

«οι’Ελληνες μπορεί να μην τα βρήκαν όλα μόνοι τους, αλλά μίλησαν για όλα. Ο γραπτός τους λόγος και η μυθολογία τους περιέχουν τις γνώσεις του παρελθόντος και του μέλλοντος, κι έχουν ήδη έτοιμη τη λέξη που θα δώσει όνομα σε ό,τι καινούργιο προκύψει στο χώρο της Σκέψης, της Τέχνης και της Επιστήμης».

«οι Έλληνες είναι περίπου ένας μυθικός λαός που κατέχει προνομιούχο θέση στην εξέλιξη της ανθρωπότιτας.»
Κ.Μπόβα – πρύτανης πανεπιστιμίου Οξφόρδης

http://www.diodos.gr/content/view/91/42/

 

Μέγας Αλέξανδρος: Ο Έλληνας στρατηλάτης

Posted on Ιουνίου 13, 2009 by ellas

Εισαγωγή

Μεγαλοφυής, ακαταπόνητος, αήττητος στρατηλάτης, ο Αλέξανδρος Γ’, της Δυναστείας των Αργεαδών, δίκαια του αποδόθηκε η προσωνυμία, ο Μέγας. Η ιστορία επιφύλαξε γι’ αυτόν μοίρα λαμπρή. Τον όρισε να μεταλαμπαδεύσει αυτός την Ελληνική σκέψη, τον Ελληνικό πολιτισμό έως τα βάθη της Ανατολής και να ιδρύσει εκεί νέες πόλεις με Ελληνικό χαρακτήρα.

Ο Αλέξανδρος, έγινε βασιλιάς των Μακεδόνων, σε ηλικία 20 ετών, μετά τη δολοφονία του πατέρα του Φιλίππου το 336 π.Χ.. Ο νέος βασιλιάς, βρέθηκε αντιμέτωπος από την αρχή, με τους εχθρούς του Φιλίππου. Τα μέλη της Συμμαχίας της Κορίνθου, οι Θράκες και οι Ιλλυριοί, θεώρησαν το θάνατο του ισχυρού Μακεδόνα βασιλιά, ως ιδανική ευκαιρία για να αποστατήσουν από την κυριαρχία των Μακεδόνων. Όμως ο Αλέξανδρος, άξιος απόγονος του Φιλίππου, αφού προηγουμένως ανακηρύχτηκε άρχων της Θεσσαλίας, κατευθύνθηκε προς την Πελοπόννησο έχοντας υπόψη του συγκεκριμένο σχέδιο δράσης. Εκεί, στο Συνέδριο της Κορίνθου, στο οποίο συμμετείχε καθώς και οι άλλες ελληνικές πόλεις, με εξαίρεση τη Σπάρτη, πέτυχε την ανακήρυξη του ως ηγεμόνα της Συμμαχίας και συγχρόνως ως “στρατηγού αυτοκράτορα ” στον πόλεμο κατά των Περσών. Όπως αναφέρεται από τον Πλούταρχο, ο Αλέξανδρος στην επιστροφή του από την Κόρινθο πήγε στους Δελφούς για να ζητήσει χρησμό. Όμως, η άφιξη του εκεί συνέπεσε με την περίοδο αποφράδων ημερών, που δεν επιτρεπόταν η έκδοση χρησμών. Τότε, ο Αλέξανδρος σέρνοντας με τη βία την ιέρεια στο βωμό, απαίτησε από αυτήν να ανταποκριθεί στο αίτημα του. Η απάντηση της ιέρειας ήταν η εξής : “Ανίκητος εί, ώ παί “. Ο νέος ηγεμών, ικανοποιημένος από το χρησμό αυτό, είπε ότι δεν επιθυμεί άλλο χρησμό, και άφησε την ιέρεια να φύγει.

Άγαλμα του Μ. Αλέξανδρου απο την Πέργη της Μ. Ασίας.

Ο Αλέξανδρος, την άνοιξη του 335 π.Χ., εκστράτευσε από την Αμφίπολη εναντίον των Τριβαλλών και των Ιλλυριών, οι οποίοι μετά το θάνατο του Φιλίππου, είχαν δείξει επαναστατικές διαθέσεις. Ακολούθως, προέλασε στην Θράκη, πέρασε τον Αίμο, και κατέβαλε τους Τριβαλλούς και τους Θράκες. Στη συνέχεια, διέβη τον ποταμό Ίστρο ( Δούναβη) χρησιμοποιώντας μακρά πλοία που προέρχονταν από το Βυζάντιο, καθώς και μονόξυλα. Μαζί του διεκπεραιώθηκαν 1500 ιππείς και 4000 πεζοί.

Η ευκολία με την οποία οι Μακεδόνες διάβηκαν τον Ίστρο, είχε σαν αποτέλεσμα οι Γέτες, που κατοικούσαν βόρεια του ποταμού, να αποσυρθούν δίχως μάχη. Μετά τα γεγονότα αυτά ο Αλέξανδρος στράφηκε προς την Βοιωτία, με σκοπό να υποτάξει τις Θήβες, που είχαν αποστατήσει. Την κατάληψη των Θηβών, επακολούθησε η σφαγή των κατοίκων της, κυρίως από τους Φωκείς, Πλαταιείς και άλλους Βοιωτούς. Η καταστροφή των Θηβών αποδόθηκε σε δύο παράγοντες: Στην οργή των θεών, οι οποίοι θέλησαν να τιμωρήσουν την προδοσία των Θηβαίων κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων, επίσης και στο μίσος των ανδρών από τις Πλαταιές, που είχαν καταστραφεί από τους Θηβαίους σε καιρό ειρήνης. Η πτώση των Θηβών, σήμανε και το τέλος των επιχειρήσεων του Αλεξάνδρου σε ευρωπαϊκό έδαφος. Οι επιχειρήσεις αυτές, παρόλο που διάρκεσαν μόνο ένα χρόνο, ήρκεσαν για να εδραιώσουν την φήμη του Αλεξάνδρου ως στρατηγού.

Μετά τις επιτυχίες του, ο νέος βασιλιάς επέστρεψε στη Μακεδονία για να προσφέρει θυσία στον Ολύμπιο Δία και να συγκροτήσει στις Αιγές τον αγώνα των Ολυμπίων. Ο Αλέξανδρος τον χειμώνα του 335, ασχολήθηκε με τη διοργάνωση του βασιλείου του, επειδή σκόπευε να απουσιάσει στην Ασία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αρχικά είχε την πρόθεση να κατακτήσει την Περσία, εκθρονίζοντας το Δαρείο και να ανέβει ο ίδιος στο θρόνο, εκδικούμενος για την εκστρατεία του Ξέρξη στο παρελθόν, ο οποίος είχε επιχειρήσει την υποδούλωση όλων των Ελλήνων. Το δε αρχικό σχέδιο του Αλέξανδρου περιελάμβανε τα εξής τρία στάδια : Πρώτα την κατάκτηση της Μικράς Ασίας, ακολούθως την κατάληψη της Συρίας και της Αιγύπτου, τις οποίες θα χρησιμοποιούσε ως ορμητήριο για τις επιχειρήσεις της τρίτης φάσεως, που στόχευαν στην κατάλυση του βασιλείου της Περσίας.

Το αδύνατο σημείο των Μακεδόνων ήταν η έλλειψη στόλου, ο οποίος απαιτείτο προκειμένου να παραταχθεί απέναντι στον περσικό που αριθμούσε 400 τριήρεις. Όμως, ο Αλέξανδρος δεν θέλησε να αποταθεί στους Συμμάχους για να του παράσχουν πλοία. Ο νεαρός Μακεδόνας βασιλιάς, για λόγους προληπτικούς, άφησε τις μισές στρατιωτικές του δυνάμεις στην Μακεδονία, ανέθεσε δε τη διακυβέρνηση της χώρας στον πιστό και έμπειρο στρατηγό Αντίπατρο.

Ο Δαρείος, είχε ανέλθει στο θρόνο της Περσίας το 335 π.Χ, σε σχέση δε με τον Αλέξανδρο είχε στη διάθεση του πολυάριθμο στρατό. Επίσης, ενώ το θησαυροφυλάκιο της Πέλλας ήταν ήδη άδειο πριν τις εκστρατείες του Αλεξάνδρου, ο Δαρείος είχε στη διάθεση του αμύθητα πλούτη. Το θησαυροφυλάκιο του στα Σούσα ήταν πλήρες, και στα βασιλικά ανάκτορα της Περσέπολης, είχαν συγκεντρωθεί αστρονομικές ποσότητες χρυσού. Επίσης, διέθετε ένα μεγάλο πολεμικό στόλο,  ο οποίος ελέγχοντας τις ακτές της Μικράς Ασίας, της Συρίας και της Αιγύπτου, ήταν σε θέση να εμποδίσει κάθε εχθρό, που δεν διέθετε ανάλογο στόλο. Εκείνη την περίοδο στο βασίλειο της Περσίας, δεν συνέβαιναν κοινωνικές αναταραχές, οι οποίες θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αποτελεσματική άμυνα της χώρας κατά του επιτιθέμενου εχθρού. Βέβαια υπήρχαν φιλόδοξοι σατράπες. Όμως, η Περσία υστερούσε, ως προς τις σύγχρονες εξελίξεις στον τομέα της πολεμικής τέχνης, όπου είχε σημειωθεί αξιόλογη πρόοδος στον ελληνικό χώρο. Η χρησιμοποίηση Ελλήνων μισθοφόρων εκ μέρους των Περσών, δεν αρκούσε για την κάλυψη των αδυναμιών και των κενών του περσικού στρατού, στον οποίο υπήρχε έλλειψη αξιωματικών, ικανών για αυτοσχεδιασμό και αντεπίθεση. Οι ικανότητες τους, περιορίζονταν στην αντιμετώπιση του εχθρού με βάση την αριθμητική υπεροχή, την προσωπική ανδρεία στα πεδία των μαχών καθώς και στα δρεπανηφόρα άρματα.

Ο στρατός του Αλεξάνδρου, αποτελείτο από 30.000 πεζούς και 5000 ιππείς. Η βασική διάταξη του στρατού όπως είχε οργανωθεί από τον Φίλιππο, αποτελείτο από τη φάλαγγα, το ελαφρύ ιππικό, τους υπασπιστές, και το βαρύ ιππικό. Ο Αλέξανδρος στην εκστρατεία του προς την Ασία διέθετε έξη τάγματα της μακεδονικής φάλαγγας, η οποία απετέλεσε την βάση του στρατού του. Η φάλαγγα πλαισιώθηκε από τους Έλληνες οπλίτες, οι οποίοι ήταν Σύμμαχοι ή μισθοφόροι. Διοικητής των Συμμάχων ήταν ο Αντίγονος, ενώ των μισθοφόρων ο Μένανδρος.

Η Διάβαση του Ελλήσποντου

Το 335 π.Χ., ο Αλέξανδρος απέστειλε τον Παρμενίωνα στην Ασία, προκειμένου να εξασφαλίσει βάσεις στην Προποντίδα. Με τη σειρά του, ο Δαρείος, επιστράτευσε τον Μέμνονα από τη Ρόδο, για να αντιμετωπίσει τις κινήσεις του Παρμενίωνα. Οι προσπάθειες του Μέμνονος έπεσαν στο κενό και οι ακτές του Ελλησπόντου περιήλθαν στα χέρια του Μακεδόνα στρατηγού.

Παράσταση κεφαλής Μ. Αλεξάνδρου ως Ηρακλέους.

Την άνοιξη του 334 π.Χ. ο Αλέξανδρος, ξεκίνησε από την Πέλλα τη μεγάλη εκστρατεία η οποία εξελίχθηκε σε μια λαμπρή εποποιία. Όταν έφθασε στη Σηστό, που βρίσκεται στην ευρωπαϊκή ακτή του Ελλησπόντου, προχώρησε στην Ελαιούντα να προσφέρει θυσία στον τάφο του Πρωτεσίλαου, ο οποίος στον Τρωικό πόλεμο ήταν ο πρώτος που πάτησε το πόδι του στη στεριά και ο πρώτος που σκοτώθηκε. Από την Ελαιούντα ο Αλέξανδρος, διεκπεραιώθηκε στο Λιμάνι των Αχαιών, που βρίσκεται στην ασιατική ακτή. Ο Μακεδόνας βασιλιάς, αποβιβάστηκε πρώτος από το πλοίο και εξακόντισε το δόρυ του προς τη στεριά δηλώνοντας έτσι, συμβολικά, την κατοχή της γης που πατούσε. Στη συνέχεια, ανέβηκε στο Ίλιο και ανέθεσε στον ναό της Ιλιάδας Αθηνάς την πανοπλία του. Στο μεταξύ, ο Μακεδόνας στρατηγός Παρμενίων διεκπεραίωνε με επιτυχία την δύναμη του στρατού από τη Σηστό στην Άβυδο, με τη βοήθεια 160 τριήρων και πολλών μεταγωγικών πλοίων.

Η Μάχη του Γρανικού

Ο Αλέξανδρος μαζί με το στρατό του προχωρώντας αρχικά ΒΑ και στη συνέχεια ανατολικά, έφθασε στην δυτική όχθη του Γρανικού ποταμού, ο οποίος με ροή από Ν προς Β χύνεται στην Προποντίδα. Στην ανατολική όχθη του ποταμού, οι Πέρσες είχαν ήδη παραταχθεί σε θέση μάχης. Ο Γρανικός είναι ένα ορεινό ποτάμι, που ρέει ορμητικά την Άνοιξη. Η κοίτη του είχε πλάτος 20 -40 μέτρων. Την εποχή αυτή είχε άφθονο νερό αλλά μικρό βάθος. Όμως, η ανατολική του όχθη, στην οποία είχαν παραταχθεί οι Πέρσες, ήταν απότομη και παρουσίαζε δυσκολίες στον επιτιθέμενο στρατό του Αλέξανδρου.

Από τη συνολική δύναμη των 35.000 ανδρών που είχε στη διάθεση του, ο Αλέξανδρος παρέταξε 5000 ιππείς και 15000 πεζούς κατά μήκος της δυτικής όχθης του ποταμού Γρανικού. Στο κέντρο παρατάχτηκαν οι πεζοί και στα δύο άκρα το ιππικό. Επί κεφαλής της δεξιάς πτέρυγας ήταν ο Αλέξανδρος, ενώ επί κεφαλής της αριστερής ορίστηκε ο Παρμενίων.

Οι Πέρσες διέθεταν 20000 ιππείς και 20000 πεζούς Έλληνες μισθοφόρους. Είχαν δε παρατάξει , κοντά στην όχθη του ποταμού τους ιππείς στην πρώτη γραμμή και τους πεζούς πίσω από τους ιππείς. Οι Πέρσες βλέποντας τον Αλέξανδρο στα αριστερά τους, ενίσχυσαν την αριστερή τους πτέρυγα με επιπλέον ίλες ιππέων, πιστεύοντας ότι η δεξιά πτέρυγα των Μακεδόνων θα επωμιζόταν το βάρος της μάχης.

Όμως, ο Αλέξανδρος αφού μελέτησε τις κινήσεις του εχθρού, αποφάσισε να προσβάλει την δεξιά πτέρυγα, που βρισκόταν απέναντι στον Παρμενίωνα. Για να πραγματοποιήσει τον ελιγμό αυτό, ο Αλέξανδρος τέθηκε επί κεφαλής του ιππικού, και μπαίνοντας στο ποτάμι, κινήθηκε προς τα αριστερά, προελαύνοντας μέσα στην κοίτη του. Με την τακτική αυτή ο Αλέξανδρος κατόρθωσε να επιτεθεί στην δεξιά πτέρυγα του εχθρού που είχε εξασθενήσει και μετά από σκληρό αγώνα, έτρεψε τους Πέρσες σε φυγή. Στη δεύτερη φάση της μάχης, ο Αλέξανδρος επετέθη κατά μέτωπο με τη μακεδονική φάλαγγα εναντίον των μισθοφόρων, ενώ το ιππικό του επιτέθηκε στα πλευρά και τα νώτα τους. Οι περισσότεροι από τους Έλληνες μισθοφόρους του Δαρείου εξοντώθηκαν και μόνο 2000 αιχμαλωτίστηκαν.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, αναφερόμενος στη μάχη αυτή θεώρησε ότι ο Αλέξανδρος :

“Της όλης νίκης έδοξε μάλιστα αίτιος γεγονέναι”.

Σχεδιάγραμμα της Μάχης του Γρανικού.

Η Κατάκτηση της Μικράς Ασίας.

Μετά την καθοριστική αυτή μάχη, ο Αλέξανδρος κατέλαβε αμαχητί τις Σάρδεις και την Έφεσο. Στην πόλη της θεάς Αρτέμιδος, εξέδωσε διαταγή για την επιστροφή των εξόριστων πολιτών στις εστίες τους. Επίσης προέβη στην κατάργηση της ολιγαρχίας και επανέφερε τη δημοκρατία. Ο Μακεδόνας βασιλιάς προσέφερε θυσία στη θεά και τέλεσε πομπή, στην οποία συμμετείχε ολόκληρο το στράτευμα του. Την επομένη ημέρα ο Αλέξανδρος αναχώρησε για τη Μίλητο, την οποία και κατέλαβε με τη σύμπραξη του στόλου. Στην επιχείρηση αυτή, ο περσικός στόλος δεν μπόρεσε να συνδράμει τους κατοίκους της Μιλήτου, επειδή ο ελληνικός στόλος είχε αποκλείσει το λιμάνι της πόλεως. Οι Πέρσες είχαν προσορμιστεί στη χερσόνησο της Μυκάλης και προσπαθούσαν να παρασύρουν τον αριθμητικά μικρότερο ελληνικό στόλο σε ναυμαχία. Σύντομα όμως, η έλλειψη τροφίμων και πόσιμου νερού ανάγκασαν τον περσικό στόλο, αποτελούμενο από 400 πλοία, να πλεύσει προς τη Σάμο για ανεφοδιασμό. Μετά παρέλευση ολίγων ημερών, οι Πέρσες επανεμφανίστηκαν στα ανοικτά της Μιλήτου ενώ πέντε πλοία τους εισέπλευσαν στο λιμάνι ελπίζοντας ότι εκεί θα εύρισκαν τα πλοία του Αλεξάνδρου κενά πληρωμάτων. Όμως, έγιναν αντιληπτοί, οι δε ναύτες του Αλεξάνδρου αφού επάνδρωσαν 10 πλοία, προέβησαν στην καταδίωξη των περσικών, από τα οποία, αιχμαλώτισαν το ένα. Το γεγονός αυτό, απογοήτευσε τους Πέρσες, οι οποίοι χάνοντας κάθε ελπίδα, απέπλευσαν για την Αλικαρνασσό.

Ανάγλυφη βάση του νεώτερου Αρτεμισίου Εφέσσου. Βρετανικό Μουσείο.

Στη Μίλητο, ο Αλέξανδρος διέπραξε το λάθος να διαλύσει το ναυτικό του, πιστεύοντας ότι, η κατοχή των παραλίων της Μικράς Ασίας από το μακεδονικό πεζικό, αρκούσε για την αντιμετώπιση του περσικού στόλου, επίσης ότι τα πλοία του εχθρού δεν θα μπορούσαν πλέον να εισπλεύσουν στα λιμάνια για ανεφοδιασμό.

Σύντομα, ο Αλέξανδρος εγκατέλειψε την Μίλητο και προχώρησε στην Αλικαρνασσό, την οποία πολιόρκησε και με πολιορκητικές μηχανές. Από την πλευρά τους οι Πέρσες ,όταν αντελήφθησαν ότι δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν την πόλη για μεγάλο διάστημα, την πυρπόλησαν και απέπλευσαν με τα πλοία τους για το νησί της Κω.

Τον χειμώνα του 334-33 π.Χ. ο Αλέξανδρος αποφάσισε να προχωρήσει ΝΑ κατά μήκος των ακτών της Μικράς Ασίας, για να καταλάβει τις παραθαλάσσιες πόλεις της Λυκίας. Αφού, κυρίευσε την Τερμησσό, την Ξάνθο και τη Φάσηλι, προχώρησε ανατολικά απελευθερώνοντας την Πέργη και την Σίδη.

Πρός την Κιλικία.

Επειδή, ο δρόμος μετά την Σίδη ήταν δύσβατος, ο Αλέξανδρος στράφηκε προς την Φρυγία, που ήταν στο εσωτερικό της χώρας, και πορεύτηκε προς την αρχαία πόλη του Γόρδιου, κοντά στον Σαγγάριο ποταμό. Στην ακρόπολη του Γόρδιου βρίσκονταν τα βασιλικά ανάκτορα, στα οποία υπήρχε και η άμαξα του ομώνυμου βασιλιά, πατέρα του μυθικού Μίδα. Η άμαξα ήταν δεμένη με δεσμό κρανέας, σε ένα πάσαλο. Κατά την παράδοση, εκείνος που θα έλυνε τον δεσμό θα γινόταν κύριος της Ασίας. Τότε, ο Αλέξανδρος δίχως να αντισταθεί στον πειρασμό τον έλυσε, κόβοντάς τον με το σπαθί του .

Την άνοιξη του 333 π.Χ., ο Μακεδόνας βασιλιάς στη συνέχεια προχώρησε προς ανατολάς και αφού κατέλαβε την πόλη της Άγκυρας, προωθήθηκε στην Καππαδοκία, καταλαμβάνοντας ολόκληρη την περιοχή, που περιβάλλεται από τον ποταμό Άλυ. Σύντομα δε έφθασε στις πύλες της Κιλικίας, που βρίσκονται στα ΝΑ της οροσειράς του Ταύρου και μέσα σε μια νύκτα, με αιφνιδιαστική επίθεση, κατέλαβε την περιοχή αυτή και προχώρησε προς την Ταρσό, όπου και στρατοπέδευσε. Εκεί, ο Αλέξανδρος παρέμεινε για ένα χρονικό διάστημα επειδή είχε υποστεί κλονισμό η υγεία του από υπερκόπωση.

Πορεία του Μ. Αλέξανδρου και του Δαρείου στην Πεδιάδα της Ισσού.

Τον Οκτώβριο του 333 π.Χ., μετά την ανάρρωση του, ο Αλέξανδρος έστειλε τον στρατηγό Παρμενίωνα να καταλάβει και να διαφυλάξει τα περάσματα μεταξύ Κιλικίας και Συρίας. Στο μεταξύ, ο Δαρείος συγκέντρωσε τις δυνάμεις του στην Βαβυλώνα και προχώρησε προς την Κιλικία, στρατοπέδευσε δε ανατολικά του όρους Αμανός, στους Σώχους της Ασσυρίας. Η μακρά παραμονή του Αλεξάνδρου στην Κιλικία, λόγω της ασθένειας του, έδωσε την εντύπωση στο Δαρείο και στο επιτελείο του, ότι ο Αλέξανδρος φοβούμενος την αναμέτρηση απέφευγε να δώσει μάχη μαζί του.

Ο Αλέξανδρος πληροφορηθείς την άφιξη του Δαρείου στους Σώχους, προχώρησε αμέσως κατά μήκος των παραλίων της Κιλικίας και αφού διέβη τις “Κιλίκιες πύλες”, στο μυχό του Ισσικού κόλπου, κατέλαβε την Ισσό. Την επομένη προχωρώντας προς Ν και διερχόμενος από τις “πύλες της Συρίας και της Κιλικίας” έφθασε στην Μυρίανδρο, με σκοπό να περάσει τις “Σύριες πύλες” για να επιτεθεί στον Δαρείο, που όπως πίστευε βρισκόταν ακόμη στους Σώχους.

Όμως, ο Δαρείος, αντί να περιμένει τον Αλέξανδρο στην πεδιάδα της Ασσυρίας, που ήταν κατάλληλη για τις κινήσεις του πολυάριθμου περσικού ιππικού, παίρνοντας θάρρος αποφάσισε να κινηθεί εναντίον των Μακεδόνων και προχώρησε προς Δυσμάς, διήλθε δε το όρος Αμανός και έφθασε στα νώτα του Αλεξάνδρου δίχως να γίνει αντιληπτός. Στη συνέχεια κατέλαβε την Ισσό, βασάνισε και σκότωσε όλους τους Μακεδόνες, που βρίσκονταν εκεί, ασθενούντες, και την επομένη προχώρησε Νότια προς τον ποταμό Πίναρο.

Η Μάχη της Ισσού

H μετακίνηση του Δαρείου από το ανοικτό πεδίο των Σώχων στη στενή παραλιακή λωρίδα , νότια της Ισσού, εξασφάλισε μεγάλο πλεονέκτημα στον Αλέξανδρο, αφού με την απόφαση του αυτή ο Δαρείος καταδίκαζε μεγάλο τμήμα του πολυάριθμου στρατού του σε αδράνεια. Αλλά, και ο Αλέξανδρος για να εξασφαλίσει τα νώτα του έπρεπε να καταλάβει τις νότιες πύλες που οδηγούσαν στην παραλιακή λωρίδα. Έτσι, μετά από πολεμικό συμβούλιο ο Αλέξανδρος, διέταξε ένα τμήμα τοξοτών και άλλο ένα ιππέων να προπορευτούν για να ανιχνεύσουν τον δρόμο, ενώ ο ίδιος μαζί με το στράτευμά του προχώρησε νότια του Αμανού προς τις “συριακές πύλες”, τις οποίες και κατέλαβε κατά τα μεσάνυκτα. Στη συνέχεια, ο μακεδονικός στρατός προχώρησε προς Βορρά για να συναντήσει τον περσικό, εκεί που είχε στρατοπεδεύσει, βόρεια του ποταμού Πινάρου. Αυτός ο ποταμός δεν είχε μεγάλο βάθος και δεν αποτελούσε εμπόδιο για το ιππικό, ενώ το πλάτος της επίπεδης λωρίδας ανάμεσα στους πρόποδες της οροσειράς και τη θάλασσα δεν ξεπερνούσε τα 2.700 μέτρα. Ο στρατός του Δαρείου σύμφωνα με τον Αρριανό ανερχόταν σε 600.000 άνδρες, από τους οποίους 30.000 ήταν ιππείς και 30.000 Έλληνες μισθοφόροι. Παρόλο που οι αριθμοί αυτοί αμφισβητούνται σήμερα, οπωσδήποτε ο Δαρείος είχε μια τεράστια στρατιά για να διακινδυνεύσει μια μάχη σε αυτή την μειονεκτική γι’ αυτόν θέση.

Οι δυνάμεις του Δαρείου παρατάχθηκαν από την οροσειρά προς τη θάλασσα, δηλ. από αριστερά προς τα δεξιά ως εξής: 30,000 Κάρδακες οπλίτες, δίπλα τους 30,000 μισθοφόροι, δεξιότερα άλλοι 30,000 Κάρδακες, και τέλος 30,000 ιππείς στο δεξιό άκρο προς τη θάλασσα . H υπόλοιπη δύναμη που αποτελείτο από ελαφρά οπλισμένους Ασιάτες τοποθετήθηκε πίσω από τους μισθοφόρους.

Σχεδιάγραμμα των Φάσεων της Μάχης της Ισσού.

Όταν ο Αλέξανδρος παρατήρησε τον τρόπο που παρατάχτηκαν οι εχθροί , αποφάσισε να παρατάξει τις δυνάμεις του από τα δεξιά προς τα αριστερά με τον ακόλουθο τρόπο : δεξιά προς το βουνό τοποθέτησε τους σαρισσοφόρους ιππείς, και στο αριστερό τους Παίονες ιππείς, τους Μακεδόνες τοξότες, το ιππικό των Εταίρων, την μακεδονική φάλαγγα, τους Κρήτες τοξότες, και κοντά στη θάλασσα τους ιππείς των Θεσσαλών και των Συμμάχων. Επιπλέον, προς την πλευρά του βουνού τοποθέτησε ακοντιστές, τοξότες και λίγους ιππείς προκειμένου να αντιμετωπίσουν ένα προωθημένο περσικό απόσπασμα. Οι Έλληνες μισθοφόροι τοποθετήθηκαν στη δεύτερη γραμμή.

Η μάχη της Ισσού άρχισε το απόγευμα μιας από τις πρώτες ημέρες του Νοεμβρίου του 333 π.Χ. Ο Αλέξανδρος άρχισε να προχωρεί προς τον εχθρό με αργό ρυθμό. Όμως, μόλις έφθασε σε απόσταση, όπου θα τον κτυπούσαν τα βέλη του εχθρού, εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση μαζί με το ιππικό των Εταίρων, το ελαφρύ ιππικό και τα τμήματα του δεξιού κέρατος εναντίον των Καρδάκων, που βρίσκονταν στο αριστερό άκρο των βαρβάρων. Σύντομα, αυτοί διασπάστηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Όμως, η μακεδονική φάλαγγα που βρισκόταν στο κέντρο δεν μπόρεσε να ακολουθήσει με την ίδια ταχύτητα το ιππικό του δεξιού κέρατος με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κενό, το οποίο έσπευσαν να εκμεταλλευθούν οι Έλληνες μισθοφόροι των Περσών, εξαπολύοντας στο σημείο εκείνο επίθεση. Όμως, ο Αλέξανδρος, μετά την άτακτη υποχώρηση των Καρδάκων στράφηκε προς τα αριστερά και χτύπησε τους μισθοφόρους από τα πλάγια, εξαναγκάζοντας τους σε υποχώρηση. Τότε ο Δαρείος φοβήθηκε μήπως αιχμαλωτιστεί ή σκοτωθεί και αφού άδραξε τα ινία του άρματος του, ξεκίνησε μόνος του, δίχως να περιμένει τον ηνίοχο. Σύντομα όμως εγκατέλειψε το άρμα του, μαζί με το μανδύα, το τόξο και την ασπίδα του, έφιππος δε πλέον έσπευσε να απομακρυνθεί.

Στο μεταξύ, το ιππικό των Περσών, αφού διέβη τον ποταμό Πίναρο επιτέθηκε με σφοδρότητα εναντίον τμήματος του ιππικού που βρισκόταν εμπρός του. Ο αγώνας ήταν άνισος, αφού οι 30,000 ιππείς των Περσών αντιμετώπιζαν μόνο 2,500 ιππείς του Αλεξάνδρου. Εν τούτοις, οι Πέρσες ιππείς, όταν διαπίστωσαν ότι οι Έλληνες μισθοφόροι οπισθοχωρούσαν και ο Δαρείος είχε εγκαταλείψει τον αγώνα, ετράπησαν και αυτοί σε φυγή. Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Πέρσες έχασαν 100000 πεζούς και 10000 ιππείς, ενώ οι απώλειες των Μακεδόνων ήταν μόνο 300 πεζοί και 150 ιππείς.

Ο Δαρείος στη δραματική φυγή του άφησε πίσω του, τη γυναίκα του, τη μητέρα του και τα τρία παιδιά του. Ο Αλέξανδρος μολονότι είχε τραυματιστεί στο μηρό, δεν παρέλειψε να επισκεφθεί τους τραυματίες και παράλληλα να φροντίσει για τη μεγαλοπρεπή ταφή των πεσόντων, παρατάσσοντας ολόκληρη την στρατιωτική του δύναμη. Η νίκη στην Ισσό, επισφραγίστηκε με την ίδρυση της Αλεξάνδρειας, που ακόμη και σήμερα φέρει το όνομά του, την Αλεξανδρέττα.

Η Κατάκτηση της Φοινίκης και της Αιγύπτου.

Ενώ ο Δαρείος κάλπαζε προς την πόλη Θάψακο, που βρίσκεται στην δυτική όχθη του Ευφράτη, ο Αλέξανδρος συνέχισε την πορεία του προς τη Φοινίκη και στρατοπέδευσε στη Μάραθο, παραλιακή πόλη της Φοινίκης. Όταν πληροφορήθηκε ότι τα χρήματα, που είχε στείλει ο Δαρείος στη Δαμασκό, είχαν πέσει στα χέρια του Παρμενίωνα, διέταξε το στρατηγό του να επιστρέψει στη Δαμασκό και να τα διαφυλάξει εκεί.

Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος προωθούμενος προς τα νότια κατέλαβε την Βύβλο και την Σιδώνα. Όταν έφθασε προ της Τύρου, θέλησε να προσφέρει θυσία στο ναό του Ηρακλέους. Όμως, οι κάτοικοι της Τύρου τον πληροφόρησαν ότι ήταν ανεπιθύμητος στην πόλη τους. Τότε ο Αλέξανδρος αποφάσισε να καταλάβει την Τύρο, που ήταν κτισμένη επάνω σε ένα μικρό νησί, σε απόσταση 700 μέτρων από την ακτή. Η πόλη ήταν οχυρωμένη περιμετρικά με υψηλά τείχη και είχε δύο λιμάνια, στα οποία ναυλοχούσε ο ισχυρός στόλος της.

Ο Αλέξανδρος προκειμένου να καταλάβει την πόλη, αποφάσισε να προβεί στην κατασκευή αναχώματος από την πλευρά της ακτής. Ανάμεσα στο νησί και της στεριά, στο αβαθές τμήμα της θάλασσας πλησίον των ακτών είχαν σχηματιστεί έλη, ενώ κοντά στο νησί το βάθος της θάλασσας ήταν μεγαλύτερο, και ήταν σχεδόν 3 οργιές.

Για την εξεύρεση των υλικών κατασκευής του αναχώματος, κατεδαφίστηκαν τα οικοδομήματα της παλαιάς Τύρου, που βρισκόταν στη στεριά, ενώ για την απαιτούμενη ποσότητα ξυλείας υλοτομήθηκαν τα δάση του Λιβάνου. Για τη μεταφορά των υλικών και την κατασκευή του αναχώματος χρησιμοποιήθηκαν οι άνδρες του στρατού αλλά και οι κάτοικοι της περιοχής. Όταν η κατασκευή του αναχώματος προχώρησε, ο Αλέξανδρος διέταξε να κατασκευαστούν και να στηθούν στην άκρη του δύο ξύλινοι πύργοι ύψους 20 ορόφων. Οι πύργοι αυτοί εξοπλίστηκαν με μεγάλα βλητικά μηχανήματα, τα οποία θα χρησιμοποιούνταν εναντίον των τειχών της Τύρου. Όμως, οι Τύριοι, μια νύκτα, χρησιμοποιώντας ένα πυρπολικό πλοίο, που το οδήγησαν μπροστά από τους πύργους, κατόρθωσαν να τους καταστρέψουν. Τότε, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να διαπλατύνει το ανάχωμα και να τοποθετήσει περισσότερους ξύλινους πύργους με βλητικά μηχανήματα.

Στο μεταξύ, οι βασιλείς της Αράδου, της Βύβλου και της Σιδώνας έθεσαν στη διάθεση του Αλεξάνδρου τον φοινικικό στόλο, που είχε ήδη αποστατήσει από τους Πέρσες. Σύντομα και οι βασιλείς της Κύπρου έφθασαν στην Σιδώνα με 120 πλοία, τα οποία διέθεσαν στον Αλέξανδρο . Επίσης, έφθασαν στη Σιδώνα και πλοία προερχόμενα από τη Ρόδο, και τη Λυκία. Έτσι ,ο συνολικός αριθμός των πλοίων που απέκτησε ο Αλέξανδρος ανήλθε σε 224 πλοία.

Οι Τύριοι διαπιστώνοντας ότι ο Αλέξανδρος είχε αποκτήσει στόλο μεγαλύτερο από τον δικό τους, αφού συγκέντρωσαν το στόλο τους στα δύο λιμάνια του νησιού, έκλεισαν τις εισόδους με τριήρεις και έρριψαν μεγάλες πέτρες στη θάλασσα για να εμποδίσουν την προσέγγιση των εχθρικών πλοίων εμπρός από τα τείχη της πόλης. Με τη σειρά του ο Αλέξανδρος, αφού τοποθέτησε βλητικά μηχανήματα επάνω στα πλοία του, απέπλευσε από τη στεριά για να επιτεθεί εναντίον των υπερασπιστών της Τύρου, δια θαλάσσης. Σχεδίαζε δε να ανελκύσει με τα πλοία του, τους ογκολίθους που είχαν ρίψει στο βυθό της θάλασσας οι Τύριοι. Όταν αυτοί διαπίστωσαν τις ενέργειες του Αλέξανδρου, έκοψαν με την βοήθεια των δυτών τα σχοινιά με τα οποία ήταν δεμένες οι άγκυρες των πλοίων, ελπίζοντας ότι τα θαλάσσια ρεύματα θα παρέσυραν τα εχθρικά πλοία. Τότε, ο Αλέξανδρος, χρησιμοποιώντας αλυσίδες αντί για σχοινιά, κατόρθωσε να εξουδετερώσει το έργο των δυτών.

Στη συνέχεια, οι πολιορκούμενοι επιχείρησαν να επιτεθούν εναντίον των πλοίων των Κυπρίων, τα οποία προσορμίζονταν στο λιμάνι, που ήταν στραμμένο προς την Σιδώνα. Για τον σκοπό αυτό επάνδρωσαν τρεις πεντήρεις, τρεις τετρήρεις και επτά τριήρεις, κωπηλατώντας δε πλησίασαν τα κυπριακά πλοία τα οποία ακολούθως εμβόλισαν. Αλλά και ο Αλέξανδρος αφού επάνδρωσε στα γρήγορα μια πεντήρη και πέντε τριήρεις, έπλευσε εναντίον τους, κατόρθωσε δε να εξουδετερώσει κάποια από τα εχθρικά πλοία και να εκδιώξει τα υπόλοιπα. Μετά τρεις ημέρες ο Αλέξανδρος ενήργησε νέα έφοδο με τα πλοία του εναντίον του νησιού, και κατόρθωσε να προκαλέσει ζημιές στο τείχος χρησιμοποιώντας τις μηχανές. Στη συνέχεια απέστειλε προς την πλευρά του ρήγματος δύο πλοία εφοδιασμένα με γέφυρες, ενώ συγχρόνως διέταξε επίθεση με τριήρεις εναντίον των δύο λιμανιών του νησιού. Όταν οι γέφυρες που ήταν στα πλοία ρίχτηκαν στο τείχος, οι ασπιδοφόροι του Αλεξάνδρου, κινούμενοι με ταχύτητα, κατέλαβαν το τείχος, ακολούθησαν δε ο Αλέξανδρος και οι εταίροι, οι οποίοι στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στα ανάκτορα της πόλης. Στο μεταξύ, οι Φοίνικες και οι Κύπριοι, παραβιάζοντας τα κλείθρα των δύο λιμανιών, άρχισαν να εμβολίζουν τα εχθρικά πλοία,, που βρίσκονταν μέσα στα λιμάνια. Τότε οι κάτοικοι της Τύρου, εγκαταλείποντας το τείχος που είχε καταληφθεί από τον Αλέξανδρο, συγκεντρώθηκαν στο Αγηνόριο και στη συνέχεια όρμησαν εναντίον των Μακεδόνων, όμως γρήγορα ηττήθηκαν.

Η Τύρος έπεσε τον Ιούλιο του 332 π.Χ., μετά από πολιορκία επτά μηνών. Η άλωση της έως τότε απόρθητης πόλεως, απετέλεσε νέο μεγάλο πολεμικό τρόπαιο του Αλεξάνδρου, και επιβεβαίωσε τη φήμη του, ως ακατανίκητου στρατηλάτη. Μετά την κατάκτηση της Τύρου, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να βαδίσει προς την Αίγυπτο, αφού όλες οι πόλεις της Φοινίκης και της Παλαιστίνης είχαν προσχωρήσει σε αυτόν. Εξαίρεση αποτέλεσε η Γάζα, η οποία βρισκόταν επάνω στο δρόμο, που οδηγούσε προς τον Νότο. Η πόλη της Γάζας, ήταν κτισμένη επάνω σε ένα λόφο και προστατευόταν με υψηλά τείχη. Η άλωση της πόλης έγινε μετά από την κατασκευή προχώματος γύρω από την οχύρωση της με τη χρήση πολιορκητικών μηχανών, που μεταφέρθηκαν από την Τύρο. Μετά την Γάζα, ο Αλέξανδρος ύστερα από πορεία 7 ημερών έφθασε στο Πηλούσιον της Αιγύπτου, που βρίσκεται στο Δέλτα του Νείλου, ενώ ο στόλος του παρέπλεε τις ακτές. Εκεί, ο Πέρσης διοικητής της Αιγύπτου, τον υποδέχθηκε φιλικά, και επέτρεψε την εγκατάσταση μακεδονικής φρουράς στην πόλη, ενώ ο στόλος συνεχίζοντας τον πλου έφθασε στην Μέμφιδα. Στην πόλη αυτή ο Αλέξανδρος προσέφερε θυσία στους θεούς και συνέχισε προς τα κατάντι του Νείλου, εκεί δε ίδρυσε την πόλη της Αλεξάνδρειας. Στη συνέχεια ο Μακεδόνας στρατηλάτης προχώρησε στην όαση Σίβα, για να προσφέρει θυσία στο ιερό του Άμμωνος, αφού δε θαύμασε την περιοχή και έλαβε χρησμό από τον ιερέα του ναού, επέστρεψε πίσω στην Αίγυπτο.

Μετέπειτα, ο Αλέξανδρος κινούμενος προς Βορρά, πήγε στην Τύρο, ακολουθούμενος από το στόλο του. Εκεί, προσέφερε θυσία στον Ηρακλή και τέλεσε γυμνικούς και δραματικούς αγώνες. Στην Τύρο, αφίχθη από την Αθήνα και η τριήρης Πάραλος, με δύο πρέσβεις των Αθηναίων, οι οποίοι κατόρθωσαν να απελευθερώσουν τους Αθηναίους μισθοφόρους του Δαρείου, που είχαν αιχμαλωτιστεί στη μάχη του Γρανικού.

Η Μάχη των Γαυγαμήλων

Ο Αλέξανδρος αναχώρησε από την Τύρο το καλοκαίρι του 331 π.Χ. επικεφαλής 40.000 πεζών και 7000 ιππέων με προορισμό την Θάψακο, πόλη της Συρίας επί του Ευφράτη. Τον Αύγουστο του 331 π.Χ., ο Μακεδόνας βασιλιάς μαζί με ολόκληρη τη δύναμη του πέρασε τον ποταμό, χρησιμοποιώντας δύο γέφυρες που είχε κατασκευάσει ο Παρμενίων. Από εκεί προχώρησε προς Βορρά για τον ποταμό Τίγρη, με αντικειμενικό σκοπό την κατάληψη της Βαβυλώνας. Αφού διέβη τον ποταμό με δυσκολία προχώρησε προς τα Γαυγάμηλα, χωριό της Ασσυρίας, κοντά στον ποταμό Βουμήλο, σε απόσταση 40 χλμ. από την πόλη Άρβηλα ( Ερμπήλ ). Σύμφωνα με τις πληροφορίες που είχαν συγκεντρωθεί, ο Δαρείος είχε στρατοπεδεύσει σε μια πεδιάδα κοντά στα Γαυγάμηλα, η δε δύναμη του ανερχόταν σε 1.000.000 πεζούς, 40.000 ιππείς , 200 δρεπανηφόρα άρματα και λίγους ελέφαντες.

Ο Αλέξανδρος, στρατοπέδευσε πριν τα Γαυγάμηλα για τέσσερις ημέρες προκειμένου να ξεκουραστεί ο στρατός του. Στη συνέχεια, αφήνοντας τους ανίκανους για μάχη στο στρατόπεδο, προχώρησε νύκτα, για να δώσει μάχη με το στρατό του Δαρείου τα ξημερώματα. Πρώτα, συνοδευόμενος από τους ελαφρά οπλισμένους στρατιώτες και τους ιππείς των εταίρων, περιεργάστηκε τη θέση όπου σκόπευε να δώσει μάχη, και στη συνέχεια διέταξε το στράτευμα να δειπνήσει και να αναπαυθεί. Στο μεταξύ ο Δαρείος, έμεινε όλη τη νύκτα με συντεταγμένο το στρατό του, επειδή δεν είχε περιχαρακώσει το στρατόπεδο του και φοβόταν νυκτερινή επίθεση από τους Μακεδόνες.

Βαβυλώνα – Η Πύλη της Ιστάρ.

Ο στρατός του Δαρείου είχε παραταχθεί ως εξής : Από τα αριστερά προς το κέντρο είχαν παραταχθεί οι ιππείς από την Βακτρία, Αραχωσία και οι Δάες, μετά οι Πέρσες, ανάμικτοι ιππείς και πεζοί, καθώς και οι Σούσιοι και Καδούσιοι ιππείς. Από τα δεξιά προς το κέντρο είχαν παραταχθεί οι ιππείς από την Κοίλη Συρία και Μεσοποταμία καθώς και οι ιππείς από την Μηδία, την Παρθία, αλλά και Σόκες, Τόπειροι, Υρκάνιοι, Αλβανοί και Σακεσίνες. Στο κέντρο βρισκόταν ο Δαρείος μαζί με τους Πέρσες ιππείς της φρουράς του, και μηλοφόροι Πέρσες, Ινδοί ιππείς, Κάρες, Μόρδοι τοξότες και Έλληνες μισθοφόροι αριστερά και δεξιά του Δαρείου. Πίσω από την κύρια παράταξη είχε σχηματιστεί μια άλλη γραμμή, ενώ εμπρός από την κύρια παράταξη είχαν τοποθετηθεί αριστερά Σκύθες ιππείς, 1000 Βακτριανοί ιππείς και 100 δρεπανιφόρα άρματα, στο δεξιό κέρας Αρμένιοι και Καπαδόκες ιππείς και 50 δρεπανιφόρα άρματα, ενώ στο κέντρο 15 ελέφαντες και άλλα 50 δρεπανηφόρα άρματα.

Η παράταξη του στρατού του Αλεξάνδρου, ήταν η ακόλουθη από δεξιά προς τα αριστερά : Στην δεξιά πτέρυγα τοποθετήθηκαν οι εταίροι ιππείς και οι υπασπιστές, στο κέντρο τα τάγματα της φάλαγγας, και στην αριστερή πτέρυγα οι Σύμμαχοι και οι Θεσσαλοί ιππείς. Πίσω από τη φάλαγγα τοποθετήθηκε μια δεύτερη γραμμή, η οποία μαζί με τη φάλαγγα της πρώτης γραμμής σχημάτιζε μια αμφίστομη φάλαγγα. Στην αριστερή υπό γωνία πλαγιοφυλακή τοποθετήθηκαν, Αγριάνες, Μακεδόνες τοξότες και μπροστά από αυτούς πρόδρομοι και μισθοφόροι ιππείς. Στο κέντρο μπροστά από τους εταίρους, τοποθετήθηκαν οι υπόλοιποι Αγριάνες, τοξότες και ακοντιστές. Στη δεξιά υπό γωνία πλαγιοφυλακή τοποθετήθηκαν Έλληνες μισθοφόροι ιππείς, πρόδρομοι και Παίονες ιππείς καθώς και Αγριάνες, Μακεδόνες τοξότες και μισθοφόροι.

Όταν άρχισε η μάχη ο Αλέξανδρος διαπίστωσε ότι η δεξιά πτέρυγα του στρατού του βρισκόταν απέναντι από το κέντρο των Περσών, και υπήρχε κίνδυνος να υπερκεραστεί, έτσι κινήθηκε προς τα δεξιά ενώ οι Πέρσες επιχειρούσαν την αντίθετη κίνηση. Τότε οι Σκύθες ιππείς, που είχαν τοποθετηθεί στο αριστερό άκρο των Περσών, εξαπέλυσαν επίθεση εναντίον του δεξιού κέρατος, που διοικούσε ο Αλέξανδρος, όμως αντιμετωπίστηκαν από τους ιππείς που διοικούσε ο Μενίδας, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ιππομαχία. Συγχρόνως οι βάρβαροι εξαπέλυσαν τα δρεπανηφόρα άρματα για να επιφέρουν σύγχυση στη φάλαγγα. Όμως, οι ακοντιστές που είχαν ταχθεί μπροστά από το ιππικό των εταίρων, απέκρουσαν την επίθεση με τα ακόντια τους. Ενώ η κύρια γραμμή των Περσών προχωρούσε εμπρός, ο Αλέξανδρος καραδοκούσε για να εξαπολύσει επίθεση με το ιππικό του. Η ευκαιρία του δόθηκε, όταν δημιουργήθηκε χάσμα ανάμεσα στο κέντρο και στο ιππικό των Περσών, που είχαν κινηθεί γρήγορα για να υπερκεράσουν τη δεξιά πτέρυγα του Αλεξάνδρου. Τότε αυτός όρμησε εμπρός με το ιππικό των εταίρων και τη φάλαγγα, έχοντας ως στόχο τον Δαρείο. Ο Πέρσης βασιλιάς δεν άργησε να τραπεί σε φυγή όπως άλλοτε στην Ισσό, ακολουθούμενος από τους ιππείς του αριστερού άκρου. Όμως, ενώ το κέντρο και η αριστερή πτέρυγα των Περσών είχε τραπεί σε φυγή, Ινδοί και Πέρσες ιππείς, εκμεταλλευόμενοι το χάσμα που είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στο κέντρο του Αλεξάνδρου και την αριστερή του πτέρυγα, επιτέθηκαν εναντίον των μεταγωγικών των Μακεδόνων. Τότε, οι άνδρες της δεύτερης γραμμής, που είχαν ταχθεί πίσω από την πρώτη, αφού στράφηκαν προς τα πίσω εξουδετέρωσαν τους βαρβάρους. Ταυτόχρονα, οι ιππείς της δεξιάς πτέρυγας των Περσών, που δεν είχαν αντιληφθεί τη φυγή του Δαρείου, επιτέθηκαν εναντίον της αριστερής πτέρυγας των Μακεδόνων, η οποία ήταν υπό τη διοίκηση του Παρμενίωνα και την πίεσαν ασφυκτικά , έως ότου ο Αλέξανδρος, διακόπτοντας την καταδίωξη του Δαρείου, έσπευσε με το ιππικό των εταίρων κατά της δεξιάς πτέρυγας των βαρβάρων. Όσοι από τους εχθρούς κατόρθωσαν να σωθούν, έφευγαν με όλες τους τις δυνάμεις, ενώ ο Παρμενίων κυρίευε το εχθρικό στρατόπεδο, τα μεταγωγικά, τους ελέφαντες και τις καμήλες. Ο δε Αλέξανδρος και οι ιππείς του αφού αναπαύτηκαν έως τα μεσάνυκτα, προχώρησαν προς τα Άρβηλα, όπου παρέλαβαν τα χρήματα, τις αποσκευές, το άρμα, την ασπίδα και το τόξο του Δαρείου. Έτσι λοιπόν την 1η Οκτωβρίου του 331 π.Χ. έληξε η μάχη στα Γαυγάμηλα, με τις εχθρικές απώλειες να ξεπερνούν τις 300.000 ψυχές.

Η Κατάληψη της Περσέπολης.

Ενώ ο Δαρείος έφευγε με τους ιππείς και συγγενείς του προς την Αρμενία, ο Αλέξανδρος προχωρούσε προς την Βαβυλώνα. Εκεί, τον υποδέχθηκαν ο λαός μαζί με τους ιερείς και τους άρχοντες και του παρέδωσαν την πόλη. Από την Βαβυλώνα ο Αλέξανδρος πορεύτηκε προς τα Σούσα, όπου ήταν η θερινή κατοικία του Δαρείου. Αυτά είχαν ήδη καταληφθεί από τον Φιλόξενο, ο οποίος είχε σπεύσει εκεί με ολίγους άνδρες. Ο Φιλόξενος έστειλε μήνυμα προς τον Αλέξανδρο, ότι οι βασιλικοί θησαυροί ήταν άθικτοι και ο σατράπης της πόλεως ήταν έτοιμος να του παραδώσει την πόλη. Στα Σούσα ο Αλέξανδρος παρέλαβε 50.000 τάλαντα “αργυρίου” και πολλά λάφυρα των κατακτήσεων των Περσών κατά την εκστρατεία τους, εναντίον της Ελλάδος.

Περσέπολη – Πρωτεύουσα του Δαρείου.

Τον Ιανουάριο του 330 π.Χ. ο Αλέξανδρος ξεκίνησε από τα Σούσα με προορισμό την Περσίδα. Σύντομα πέρασε τον Πασιτίγρη ποταμό και εισέβαλε στην χώρα των Ουξίων. Μόλις κατέλαβε τις διόδους, που κρατούσαν οι Ούξιοι, έστειλε τους βαριά οπλισμένους με τον Παρμενίωνα προς την Περσία, από την αμαξιτή οδό, ενώ ο ίδιος με τους πεζέταιρους και το ιππικό των εταίρων, πήρε ένα ορεινό δρόμο που οδηγούσε στις Περσίδες πύλες. Όταν έφθασε εκεί βρήκε τον Αριοβαρζάνη με 40.000 πεζούς και 700 ιππείς, που είχε περιτειχίσει τα στενά και εμπόδιζε την διάβαση του Αλέξανδρου. Ο Μακεδόνας βασιλιάς, αφού άφησε τη δύναμη του εμπρός από τα τείχη, διάλεξε ολίγους πολεμιστές και τους οδήγησε μέσα από ένα μονοπάτι, που του υπέδειξαν οι αιχμάλωτοι. Όταν οι εχθροί διαπίστωσαν ότι είχαν περικυκλωθεί από τους Μακεδόνες, εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και τράπηκαν σε φυγή. Μετά την κατάληψη των στενών, ο Αλέξανδρος άρχισε να προχωρεί προς την Περσέπολη, για να προλάβει την διαρπαγή των χρημάτων του Δαρείου από τους φρουρούς. Αφού κατέλαβε την Περσέπολη, έστειλε άνδρες στους Πασαργάδες, για να εξασφαλίσει και το θησαυροφυλάκιο του Κύρου Α’, που βρισκόταν εκεί.

Περσέπολη – Πρωτεύουσα του Δαρείου.

Σύντομα ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την Μηδία, όπου είχε καταφύγει ο Δαρείος. Όταν έφθασε στα Εκβάτανα, προχώρησε με το ιππικό των εταίρων, τους μισθοφόρους ιππείς και την μακεδονική φάλαγγα προς την Κασπία θάλασσα, προσπαθώντας να προσεγγίσει τον Δαρείο. Κοντά στις πύλες της Κασπίας, πληροφορήθηκε ότι ο Δαρείος είχε συλληφθεί και ότι ο σατράπης της Βακτρίας, Βήσσος είχε καταλάβει την εξουσία. Συνεχίζοντας την καταδίωξη ο Αλέξανδρος διέλυσε τους στασιαστές αλλά δεν μπόρεσε να συλλάβει τον Δαρείο ζωντανό, αφού τον είχαν ήδη δολοφονήσει οι βάρβαροι. Τότε, ο Αλέξανδρος έστειλε το πτώμα του Δαρείου στην Περσέπολη για να ενταφιαστεί στους βασιλικούς τάφους, σύμφωνα με τα τοπικά ταφικά έθιμα.

Η Κατάκτηση των Ανατολικών Σατραπειών.

Ο θάνατος του Δαρείου αποτελεί ορόσημο στην πορεία της ανεπανάληπτης εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μετά το θάνατο του ο Αλέξανδρος προβλήθηκε ως νόμιμος διάδοχος του Πέρση βασιλιά. Η νέα του ιδιότητα μετέβαλε τον χαρακτήρα αλλά και τους στόχους της εκστρατείας. Η προέλαση προς ανατολάς επισφράγιζε την επίσημη κατοχή του συνόλου των εδαφών του περσικού κράτους. Εξάλλου, η καταξίωση της νομιμότητας της διαδοχής του Δαρείου, επέβαλε στον Αλέξανδρο την τιμωρία των δολοφόνων του Πέρση ηγεμόνα. Η ολοκλήρωση της κατάκτησης της ασιατικής ηπείρου, αποτελούσε το νέο όραμα του Αλεξάνδρου, για κοσμοκρατορία και αποθέωση.

Η εκστρατεία στις ανατολικές σατραπείες του περσικού κράτους από την Υρκανία έως τον Ινδικό Καύκασο, τον Ιαξάρτη και τον Ινδό ποταμό, δίνει στην κατακτητική πορεία του Αλεξάνδρου, το χαρακτήρα της ερευνητικής αποστολής, όπου οι γεωγραφικές ανακαλύψεις συναγωνίζονται τις στρατιωτικές επιτυχίες. Ο Μακεδόνας βασιλιάς παρέμεινε ως o μόνος Ευρωπαίος στρατηλάτης, που οδήγησε έναν ευρωπαϊκό στρατό από την Δύση για την κατάκτηση της Ανατολής.

Η Αλεξάνδρεια Εσχάτη (Χοτζέντ) στον Ποταμό Ιαξάρτη.

Στόχος των πρώτων στρατιωτικών επιχειρήσεων του Αλεξάνδρου ήταν η εκκαθάριση της Υρκανίας από ανυπότακτους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και οι Έλληνες μισθοφόροι του Δαρείου. Για το σκοπό αυτό ο Αλέξανδρος διαίρεσε την στρατιωτική δύναμη του σε τρία τμήματα, τα οποία, αφού εκκαθάρισαν την περιοχή, συναντήθηκαν στην πρωτεύουσα της Υρκανίας, Ζαδρακάρτα. Οι Έλληνες μισθοφόροι, που είχαν καταφύγει στα όρη των Ταπούρων( Ελμπούρζ), εμφανίστηκαν μια ημέρα στο στρατόπεδο του. Ο Αλέξανδρος ορισμένους από αυτούς τους άφησε ελεύθερους, ενώ άλλους τους στρατολόγησε. Μετά από μια βραχεία ανάπαυση στην Ζαδρακάρτα, ο Αλέξανδρος περνώντας από τις βόρειες παρυφές της Παρθίας, έφθασε στα σύνορα της Αρείας. Στη πόλη Σουσία ο Αλέξανδρος επέτρεψε στον Σατιρβαρζάνη, που είχε δηλώσει υποταγή να διατηρήσει τη σατραπεία του. Εκεί, πληροφορήθηκε ότι ο φυγάς Βήσσος που είχε καταφύγει στην Βακτρία, είχε περιβληθεί τα σύμβολα της εξουσίας, είχε λάβει το όνομα Αρταξέρξης, και αποκαλούσε τον εαυτό του βασιλέα της Ασίας.

Η Ελληνική Πόλη Ai Hanoum στον Ποταμό Όξο, Αφγανιστάν.

Ο Αλέξανδρος έχοντας όλο το στράτευμα μαζί του, προχώρησε προς την Βακτρία. Όμως, μόλις πληροφορήθηκε ότι ο Σατιρβαρζάνης είχε αποστατήσει και όπλιζε τους Αρείους, συγκεντρώνοντας τους στην πρωτεύουσα Αρτακόανα, αποφάσισε να στραφεί με ολιγάριθμο στρατό προς τα εκεί . Όταν, έφθασε στην πόλη ύστερα από δύο ημέρες, διαπίστωσε ότι ο Σατιρβαρζάνης είχε διαφύγει συνοδευόμενος από λίγους ιππείς. Μετά το πέρας αυτής της αναπάντεχης αλλά σύντομης επιχείρησης, ο Αλέξανδρος κατευθύνθηκε και πάλιν προς την Βακτρία, καθοδόν δε κατέλαβε τη χώρα των Ζαραγγαίων και των Αριασπών.

Αλεξάνδρεια Αραχωσίας (Κανταχάρ).

Τον χειμώνα του 330 π.Χ. έφθασε κοντά στον Ινδικό Καύκασο (Χιντού Κους ), όπου ίδρυσε μια πόλη την οποία ονόμασε Αλεξάνδρεια (Μπαγκράμ ), αυτή δε βρίσκεται πλησίον του ποταμού Καμπούλ. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, λόγω του πυκνού χιονιού, δεν εκστράτευσε αλλά συνέχισε να ενημερώνεται για τις κινήσεις του Βήσσου, ο οποίος έχοντας 7000 οπλίτες, ερήμωνε τις πλαγιές του Καυκάσου, για να εμποδίσει την προέλαση των Μακεδόνων. Όμως, ο Βήσσος, φοβούμενος ότι ο Αλέξανδρος, θα επιχειρούσε την άνοιξη να τον συλλάβει , πέρασε τον ποταμό Ώξο ( Αμού Νταργιά ), χρησιμοποιώντας πλοία τα οποία μετά έκαψε, ακολούθως δε αποσύρθηκε στα Ναύτακα της Σογδιανής. Ο Αλέξανδρος, ακολούθησε τον Βήσσο στη Σογδιανή, που βρίσκεται ανάμεσα στον Ώξο και τον Ιαξάρτη και στη συνέχεια απέστειλε τον Πτολεμαίο του Λάγου, με τρία ιππικά τάγματα των εταίρων, τους ιππακοντιστές, πεζούς και τοξότες εναντίον του. Όταν ο Πτολεμαίος τον συνέλαβε, τον οδήγησε πίσω στον Αλέξανδρο γυμνό και δεμένο από το λαιμό.

Μετά την καταδίκη του Βήσσου, ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την Μαρακάνδα ( Σαμαρκάνδη ), πρωτεύουσα της Σογδιανής και αφού κατέλαβε επτά οχυρά έφθασε στον ποταμό Ιαξάρτη (Συρ Νταργιά ) , τo BA σύνορο του κράτους της Περσίας. Εκεί ίδρυσε την πόλη Αλεξάνδρεια Εσχάτη.

Η Εκστρατεία της Ινδικής

Ο Αλέξανδρος την Άνοιξη του 327 π.Χ., έχοντας σταθεροποιήσει τη θέση του στη Βακτρία και τη Σογδιανή, αποφάσισε να στραφεί προς Ανατολάς για να κατακτήσει την Ινδία. Πριν την εκστρατεία επιδόθηκε με επιμέλεια στην προετοιμασία της. Το σχέδιο της εκστρατείας ήταν : Προέλαση προς την κοιλάδα του Κωφήνος ( Καμπούλ) έως τον Ινδό ποταμό, διάβαση του Ινδού με τοπικές συγκρούσεις και μεγάλες μάχες στην περιοχή αυτή, συνέχιση της προέλασης προς Α. έως την “εώαν θάλασσαν”. Ο Μακεδόνας βασιλιάς, αφού άφησε στην Βακτρία τον Αμύντα με 10000 πεζούς και 3500 ιππείς ξεκίνησε για τον Ινδικό Καύκασο, και έφθασε στην Αλεξάνδρεια, που κτίστηκε από τον ίδιο, όταν είχε περάσει για πρώτη φορά από εκεί. Ακολούθως έφθασε στη Νίκαια, όπου θυσίασε στην Αθηνά και ύστερα προχώρησε προς τον Κωφήνα ποταμό. Εκεί διαίρεσε το στρατό του αποστέλλοντας τον Ηφαιστίωνα και τον Περδίκκα στην Πευκελαώτιδα χώρα, που βρίσκεται ανάμεσα στον Κωφήνα και τον Ινδό, προκειμένου να προβούν σε προετοιμασίες για τη διάβασή του. Ο ίδιος με το υπόλοιπο του στρατού βάδισε προς τη χώρα των Άσπιων, των Γουραίων και των Ασσακηνών, παράλληλα προς τον ποταμό Χόο. Εκεί, πέρασε τον χειμώνα πολεμώντας με τους ορεσίβιους κατοίκους των περιοχών αυτών.

Η Εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου.

Την Άνοιξη του 326 π.Χ., όταν ο Αλέξανδρος έφθασε στον Ινδό ποταμό, βρήκε τη γέφυρα που είχε παραγγείλει στον Ηφαιστίωνα έτοιμη καθώς και πολλά μικρά πλοία αλλά και δύο τριακόντορους. Η γέφυρα του Ηφαιστίωνος, με την οποία έγινε η ζεύξη του Ινδού, αποτελείτο από πλοία, τα οποία είχαν τοποθετηθεί το ένα παράλληλα με το άλλο και είχαν δεθεί μεταξύ τους. Επίσης, στην πρώρα των πλοίων, είχαν τοποθετηθεί πλέγματα από λυγαριές, γεμάτα με πέτρες. Στα δύο άκρα της γέφυρας είχαν τοποθετηθεί κεκλιμένα επίπεδα ενώ επάνω στα πλοία τοποθετήθηκαν ξύλα και σανίδες. Μετά τη διάβαση του Ινδού, ο Αλέξανδρος, ακολουθούμενος από το στρατό του, έφθασε μέσα σε τρεις ημέρες στην Τάξιλα, όπου τον υποδέχθηκε ο Ταξίλης, ο υποδιοικητής της πόλης.

Ο Αλέξανδρος τέλεσε γυμνικό και ιππικό αγώνα, και διόρισε σατράπη καθώς και μακεδονική φρουρά, αποτελούμενη από ασθενείς στρατιώτες, μετά δε συνέχισε την πορεία του προς τον Υδάσπη (Τζέλουμ) ποταμό. .Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ινδός ηγεμόνας Πώρος μαζί με όλο το στρατό του, βρισκόταν πέρα από τον ποταμό, προκειμένου να εμποδίσει τον Αλέξανδρο να περάσει τον Υδάσπη. Τότε, ο Μακεδόνας βασιλιάς έστειλε πίσω στον Ινδό στρατιώτες να αποσυνδέσουν τα πλοία που είχαν χρησιμοποιηθεί για τη διάβαση του Ινδού, και διαμελισμένα σε τμήματα να τα μεταφέρουν στις όχθες του Υδάσπου. Ο ίδιος δε μαζί με όλη τη δύναμη του και επιπλέον 5000 Ινδούς που είχε διαθέσει ο Ταξίλης, κατευθύνθηκε προς τον ποταμό Υδάσπη.

Η Μάχη στον Υδάσπη Ποταμό

Όταν ο Αλέξανδρος έφθασε στην δεξιά όχθη του ποταμού, αντίκρισε τον Πώρο με το στρατό και τους ελέφαντές του. Ο τελευταίος μόλις αντιλήφθηκε τους Μακεδόνες, έσπευσε να τοποθετήσει φρουρές σε πολλά σημεία του ποταμού. Το ίδιο έπραξε και ο Αλέξανδρος, τοποθετώντας διάφορα τμήματα σε πολλά σημεία της όχθης, προκειμένου να παραπλανήσει τον Πώρο, ως προς τις διαθέσεις του, ενώ τα πλοία του παράπλεαν διάσπαρτα τον ποταμό. Αυτή την εποχή η στάθμη του ποταμού ήταν ανυψωμένη, από τις πολλές βροχοπτώσεις και τα λιωμένα χιόνια. Ο Αλέξανδρος αντιληφθείς, ότι η διάβαση του ποταμού θα ήταν δύσκολη, λόγω της παρουσίας των ελεφάντων, οι οποίοι θα εμπόδιζαν τα άλογα να φθάσουν στην απέναντι όχθη, προέτρεψε τους ιππείς να φωνασκούν τα βράδια, ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι ετοιμάζονται να διαβούν τον ποταμό. Οι αντιδράσεις αυτές ανάγκαζαν τον Πώρο να μετακινεί συνεχώς τους άνδρες και τους ελέφαντες του, στα σημεία που ήταν εφικτή η διάβαση. Όμως, επειδή οι Μακεδόνες, αρκούνταν μόνο σε φωνές και αλαλαγμούς, ο Πώρος τελικά αδιαφόρησε για την φασαρία που γινόταν.

Η κοίτη του Υδάσπου, ο οποίος ρέει από Β προς Ν, σχημάτιζε μια καμπύλη σε απόσταση 16 χλμ. από το στρατόπεδο του Αλεξάνδρου, απέναντι δε από την καμπύλη βρισκόταν ένα νησί, το οποίο ήταν δασώδες όπως και οι όχθες της κοίτης σε αυτή τη θέση. Μια βροχερή νύκτα, ο Αλέξανδρος αποφάσισε να διαβεί τον ποταμό από εκείνο το σημείο, κινήθηκε δε προς τα εκεί με ένα τμήμα της δυνάμεως του, σε κάποια απόσταση από την όχθη ώστε να μην γίνει αντιληπτός. Σε εκείνο το σημείο του ποταμού είχαν μεταφερθεί και τα πλοία, τα οποία αφού συναρμολογήθηκαν, φυλάσσονταν μέσα στο δάσος. Το πρωί της επομένης ημέρας, διεκπεραιώθηκαν στο νησί το ιππικό και ένα τμήμα του πεζικού που είχαν επιβιβαστεί στα πλοιάρια. Ο Αλέξανδρος αφού επιβιβάστηκε σε μια τριακόντορο μαζί με μερικούς εταίρους και ασπιδοφόρους, κινήθηκε προς την απέναντι όχθη, ακολουθούμενος από άλλες τριακόντορους. Όμως, κατά την διεξαγωγή της επιχείρησης, οι Μακεδόνες έγιναν αντιληπτοί από τους φρουρούς οι οποίοι έσπευσαν να ενημερώσουν τον Πώρο.

Ο Αλέξανδρος, αποβιβάστηκε στη στεριά και προχώρησε εμπρός με συντεταγμένο το ιππικό του. Σύντομα όμως, συνειδητοποίησε ότι δεν είχε αποβιβαστεί στην αντίπερα όχθη του ποταμού αλλά σε ένα άλλο νησί, το οποίο βρισκόταν σε μικρή απόσταση από αυτή την όχθη . Ευτυχώς εντόπισε ένα σημείο, από το οποίο θα ήταν δυνατόν να διεκπεραιωθούν όλοι, έτσι πεζοί και ιππείς πέρασαν αυτό το εμπόδιο. Η δύναμη του Αλεξάνδρου που είχε συγκεντρωθεί στη αντίπερα όχθη του ποταμού ανερχόταν σε 6000 πεζούς και 5000 ιππείς. Ο Αλέξανδρος, δίχως χρονοτριβή, προχώρησε προς τον εχθρό μόνο με τους ιππείς. Σύντομα δε συναντήθηκε με το ιππικό του Πώρου, το οποίο ετράπη αμέσως σε φυγή. Στην αψιμαχία αυτή σκοτώθηκε ένας από τους γιους του Πώρου. Τότε ο Πώρος, αποφάσισε να επιτεθεί εναντίον του Αλεξάνδρου. Η δύναμη του ανερχόταν σε 4000 ιππείς, 300 άρματα, 200 ελέφαντες και 30.000 πεζοί.

Σχεδιάγραμμα της Μάχης στον Υδάσπη Ποταμό.

Μετά μια σύντομη πορεία ο Πώρος παρέταξε το στρατό του σε μια περιοχή δίχως λάσπη. Στην πρώτη γραμμή έβαλε τους ελέφαντες αφήνοντας ένα ενδιάμεσο διάστημα 30 μέτρων περίπου. Στην δεύτερη γραμμή στάθηκαν οι πεζοί, στα ενδιάμεσα κενά των ελεφάντων. Αριστερά και δεξιά των πεζών παρατάχθηκαν οι Ινδοί ιππείς και εμπρός από αυτούς τα άρματα. Αυτό το σχέδιο μάχης ήταν αμυντικού χαρακτήρα. Ο Αλέξανδρος προσεγγίζοντας τον εχθρό παρατήρησε την παράταξη του στρατεύματος, και θεώρησε σκόπιμο να αναμείνει έως την άφιξη του πεζικό του. Το σχέδιο του Αλεξάνδρου, προέβλεπε έφοδο με το ιππικό εναντίον του ιππικού των Ινδών, και παρενόχληση των πεζών του. Στη συνέχεια, επίθεση με τοξότες, ακοντιστές και πεζεταίρους εναντίον των ελεφάντων και του πεζικού του εχθρού.

Η μάχη έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 326 π.Χ. με πρωταγωνιστές εναντίον των ελεφάντων, τους Μακεδόνες πεζούς. Ο Αλέξανδρος άρχισε την μεγάλη μάχη στις όχθες του Υδάσπου, οδηγώντας το ιππικό του προς το αριστερό άκρο της εχθρικής παράταξης, ενώ το πεζικό του μένοντας πιο πίσω προχωρούσε δεξιότερα. Πριν την προέλαση ο Αλέξανδρος, είχε αποστείλει τον Κοίνο με τους υπόλοιπους ιππείς προς το δεξιό άκρο των εχθρών, να παρακολουθεί τις κινήσεις του ιππικού που είχε παραταχθεί εκεί. Πρώτα εξαπέλυσε τους ιπποτοξότες εναντίον του αριστερού άκρου του εχθρού και σε λίγο επετέθη ο ίδιος εναντίον του αριστερού των βαρβάρων. Τότε, οι Ινδοί, στην προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν τον Αλέξανδρο, έκαμαν το μεγάλο σφάλμα, να συγκεντρώσουν όλο το ιππικό τους στο αριστερό, άκρο απέναντι του. Ο Κοίνος που καραδοκούσε, εξαπέλυσε επίθεση στα νώτα των ιππέων του εχθρού, οι οποίοι για να αντεπεξέλθουν, μετέβαλαν την παράταξη του ιππικού τους σχηματίζοντας δύο μέτωπα ώστε να αποκρούσουν το ιππικό του Αλεξάνδρου και του Κοίνου, συγχρόνως. Όμως, αδυνατώντας να αντισταθούν στις επιθέσεις του Αλεξάνδρου, κατέφυγαν στα κενά διαστήματα, ανάμεσα στους ελέφαντες. Όταν δε οι οδηγοί των ελεφάντων κίνησαν τα θηρία εναντίον του ιππικού του Αλεξάνδρου, δέχθηκαν επίθεση των πεζεταίρων, οι οποίοι με ακόντια και βέλη άρχισαν να κτυπούν τους αναβάτες των ελεφάντων καθώς και τα θηρία.

Παράσταση Ελέφαντα με Αναβάτες Μακεδόνες Στρατιώτες.

Αυτή ήταν η πιο άγρια φάση της μάχης. Οι ελέφαντες στράφηκαν εναντίον των πεζών του Αλεξάνδρου και άλλους ποδοπατούσαν, ενώ άλλους άρπαζαν με τις προβοσκίδες και τους εκσφενδόνιζαν στο έδαφος. Οι Μακεδόνες πολεμούσαν σε πυκνή φάλαγγα, κτυπώντας τους Ινδούς που βρίσκονταν ανάμεσα στους ελέφαντες με τις μακριές τους σάρισσες. Οι ιππείς του Πώρου βλέποντας ότι ο αγώνας διεξαγόταν ανάμεσα στους πεζούς, δοκίμασαν και νέα εξόρμηση αλλά απωθήθηκαν ξανά. Έτσι το ιππικό των Ινδών εξουδετερώθηκε ολοσχερώς. Ο αγώνας ήταν αδυσώπητος. Το ιππικό του Αλεξάνδρου σχηματίζοντας μια ενιαία ίλη, με συνεχείς επελάσεις σκότωνε τους εχθρούς, προκαλώντας βαριές απώλειες στις τάξεις των Ινδών. Η μάχη διεξαγόταν ολοένα σε στενότερο χώρο, και γινόταν περισσότερο συγκεχυμένη, αφού μέσα στο συνωστισμό, οι ελέφαντες ποδοπατούσαν αδιακρίτως Ινδούς και Μακεδόνες. Ο Πώρος αποπειράθηκε να ανατρέψει την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί, εξαπολύοντας αντεπίθεση με πολεμιστές και 40 ελέφαντες. Αυτή, ενώ αρχικά είχε επιτυχία, σύντομα ατόνησε, μετά την επίθεση του Αλεξάνδρου, που χρησιμοποίησε τοξότες και Αγριάνες εναντίον των ελεφάντων. Παράλληλα η φάλαγγα επετέθη αποτελεσματικότερα εναντίον των τραυματισμένων και τρομαγμένων θηρίων. Εξάλλου, κατά την πρόοδο της μάχης, οι επιθέσεις των ελεφάντων, απέβαιναν ασθενέστερες, αντίθετα οι Μακεδόνες εξουδετέρωναν ευκολότερα τα θηρία, κτυπώντας τους στα πόδια με τσεκούρια και με τα κυρτά σπαθιά τους, τις “κοπίδες”. Τότε, ο Αλέξανδρος επετέθη κυκλοτερώς εναντίον του εχθρού και τους εξόντωσε, ενώ η φάλαγγα ενισχυμένη με τους άνδρες που είχαν διαβεί πρόσφατα τον ποταμό, όρμησε στον αγώνα ξεκούραστη.

Έτσι, η μεγάλη μάχη του Υδάσπου, που κράτησε όλη την ημέρα έληξε με την θριαμβευτική νίκη του Αλεξάνδρου. Οι απώλειες του στρατού του Πώρου, ανέρχονταν σε 20000 πεζούς, 3000 ιππείς, και οι μισοί περίπου ελέφαντες. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο ίδιος ο Πώρος.

Απόφαση για την Επιστροφή.

Ο Αλέξανδρος, παρέμεινε 30 ημέρες κοντά στον Υδάσπη ώστε να αναπαυθούν οι άνδρες του. Διέταξε δε να κτιστούν δύο πόλεις, η μια στο πεδίο της μάχης, και η άλλη στο σημείο που πέρασε. Την πρώτη ονόμασε Νίκαια και τη δεύτερη Βουκεφάλα, στη μνήμη του αλόγου του που πέθανε εκεί. Στη συνέχεια, αφού άφησε τον Κρατερό να μεριμνήσει για την οικοδόμηση των δύο πόλεων, προχώρησε προς την ενδοχώρα, όπου κυρίευσε 37 πόλεις. Ακολούθως,ο Μακεδόνας βασιλιάς προήλασε έως τον ποταμό Ακεσίνη. Αφού πέρασε τον ποταμό με πλοία, προχώρησε προς τον Υδραώτη ποταμό. Στη συνέχεια εστράφη προς την πόλη Σάγγαλα, όπου γειτονικοί λαοί είχαν συγκεντρωθεί για να ανακόψουν την προέλαση του. Ο Αλέξανδρος χρησιμοποιώντας πρώτα το ιππικό και στη συνέχεια την φάλαγγα κατόρθωσε να διασπάσει τις γραμμές των εχθρών, οι οποίοι είχαν τοποθετήσει άμαξες προ των τειχών της πόλεως και είχαν οχυρωθεί σε αυτές. Μετά τη νίκη στα Σάγγαλα, προήλασε έως τον Ύφασι (Μπέας) ποταμό, πέραν του οποίου εκτεινόταν αχανής έρημος. Ο Αλέξανδρος, διακατεχόταν από την επιθυμία να προχωρήσει εμπρός, αλλά προσέκρουσε στην αντίδραση των Μακεδόνων, οι οποίοι είχαν ψυχικά αποκάμει, βλέποντας τον βασιλιά τους να αναλαμβάνει τον ένα αγώνα μετά τον άλλο και κινδύνους κατόπιν κινδύνων. Για αυτό τον λόγο, συναθροίστηκαν στο στρατόπεδο και άλλοι έκλαιαν για την τύχη τους, ενώ άλλοι έλεγαν μεγαλόφωνα ότι δεν θα ακολουθήσουν τον Αλέξανδρο, εάν θελήσει να συνεχίσει την πορεία του. Όταν ο Αλέξανδρος πληροφορήθηκε για τη διαμορφωθείσα κατάσταση, προσπάθησε να κατευνάσει τα πνεύματα και να μεταπείσει τους αντιδρώντες. Τότε, ο Κοίνος ανακτώντας το θάρρος του, εξέθεσε τους λόγους για τους οποίους οι βετεράνοι επιζώντες ενός πλήθους πολέμων επιθυμούσαν να επιστρέψουν επιτέλους στην πατρίδα, στις γυναίκες και τα παιδιά τους. Μετά παρέλευση τριών ημερών ο Αλέξανδρος προσέφερε θυσία για τη διάβαση του ποταμού Ύφασι, κατά την οποία δεν φαίνονταν αίσια τα σημεία. Τότε, αφού κάλεσε τους γηραιότερους των εταίρων τους ανακοίνωσε ότι έλαβε την απόφαση της επιστροφής. Την απόφαση του αυτή επακολούθησε κλίμα ευφροσύνης, όλοι δε πηγαίνοντας προς την σκηνή του, εύχονταν να έχει πολλά αγαθά, και επειδή αυτός έκανε αποδεκτό το αίτημα τους, αποδεχόμενος την ήττα από τους άνδρες του.

Ο Αλέξανδρος, αφού διαίρεσε το στρατό κατά τάξεις, πρόσταξε την κατασκευή 12 βωμών, μετά το πέρας της κατασκευής των οποίων θυσίασε επάνω σε αυτούς και τέλεσε γυμνικούς και ιππικούς αγώνες. Στη συνέχεια, κινήθηκε προς τον Υδάσπη ποταμό. Εκεί, προέβη στην ανοικοδόμηση των πόλεων της Νίκαιας και του Βουκεφάλα, που είχαν υποστεί ζημιές από τις καταρρακτώδεις βροχές. Επίσης επέφερε βελτιώσεις στο σύστημα τη διοικητικής οργάνωσης της περιοχής. Ακολούθως, κατέφθασαν από την Ελλάδα, σημαντικές ενισχύσεις πεζών και ιππέων. Ο Αλέξανδρος, αφού ενημερώθηκε για τη γεωγραφία της περιοχής, αποφάσισε να πλεύσει τον Υδάσπη και στη συνέχεια τον Ινδό ποταμό για να φθάσει στην θάλασσα.

Η Επιστροφή στην Περσία

Το καλοκαίρι του 325 π.Χ., και μετά το πέρας των ποικίλων αναγνωριστικών αποστολών, αποφασίστηκε η επιστροφή προς την Περσία. O στρατός χωρίστηκε σε τρία τμήματα. Ένα τμήμα υπό τον Κρατερό, στο οποίο περιλαμβάνονταν ελέφαντες προχώρησε προς την Αλεξάνδρεια Αραχωσίας ( Κανταχάρ ), ακολούθως δε διέσχισε την κοιλάδα του Ετυμάνδρου ποταμού, και κατευθύνθηκε προς την Καρμανία, όπου στρατοπέδευσε αναμένοντας τον Αλέξανδρο. Ο Νέαρχος, ανέλαβε το στόλο, ο οποίος παραπλέοντας τις ακτές της Περσίας προχώρησε προς το μυχό του κόλπου. Το τρίτο τμήμα, υπό τον Αλέξανδρο, ξεκίνησε από τα Πάτταλα στα τέλη του Αυγούστου του 324 π.Χ., με σκοπό να διασχίσει την έρημο της Γεδρωσίας ( Μπαλουχιστάν ) και ακολουθώντας τις ακτές της Περσίας να συνδράμει στην τροφοδοσία του στόλου. Το πρώτο μέρος της πορείας δεν είχε δυσκολίες. Οι Αραβίτες , κάτοικοι της περιοχής ανάμεσα στον Ινδό και τον ποταμό Άραβι, δεν αντιστάθηκαν. Στη συνέχεια, ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την Ραμβακία ( Μπέλα ). Εκεί έδωσε εντολή να κτιστεί μια νέα πόλη. Μετά τη χώρα των Ωρειτών ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την Γεδρωσία, που το μεγαλύτερο τμήμα της ήταν έρημος.

Η Έρημος της Γεδρωσίας.

Στην αρχή οι Μακεδόνες συνάντησαν νερό και δένδρα. Στη συνέχεια όμως η πορεία παρουσίασε μεγάλες δυσκολίες, αφού, λόγω της ζέστης και της έλλειψης νερού, αυτοί αναγκάζονταν να περπατούν νύκτα. Εξάλλου, η πορεία του Αλεξάνδρου δια μέσου της Γεδρωσίας, πραγματοποιήθηκε από δύσβατα μονοπάτια, δίχως τρόφιμα και νερό. Από τα Ώρα έφθασαν στην πρωτεύουσα της Γεδρωσίας, Πούρα σε 60 ημέρες. Οι ταλαιπωρίες, που υπέστη το στράτευμα στην περιοχή αυτή, δεν συγκρίνεται με αυτές που πέρασαν στις προηγούμενες πορείες. Ο μεγάλος καύσωνας και η έλλειψη νερού, θανάτωσαν το μεγαλύτερο μέρος του στρατεύματος, κυρίως τα υποζύγια. Πολλά δε ζώα σφάχτηκαν για να χρησιμεύσουν ως τροφή στους πεινασμένους στρατιώτες. Επιπλέον, όταν το στράτευμα είχε στρατοπεδεύσει κοντά σε ένα χείμαρρο, μια δυνατή βροχή έγινε αιτία να πλημμυρίσει και να παρασυρθούν γυναίκες και παιδιά που ακολουθούσαν, αλλά και οι βασιλικές αποσκευές και τα υποζύγια να υποστούν ζημιές. Εξάλλου, οι στρατιώτες, όταν έφθαναν σε μια πηγή, έπιναν νερό ασταμάτητα για να ξεδιψάσουν και μερικοί πέθαιναν από το πολύ νερό. Ο Αλέξανδρος, μετά την ανάπαυση στα Πούρα, προχώρησε προς την Καρμανία, όπου, συνάντησε τον Κρατερό, ο οποίος είχε ήδη φθάσει με τους υπόλοιπους άνδρες και τους ελέφαντες.

Στο μεταξύ ο Νέαρχος αφού πραγματοποίησε τον περίπλου της χώρας των Ωρών, των Γεδρωσίων και των Ιχθυοφάγων, κατέπλευσε στα παράλια της Καρμανίας και από εκεί πήγε στον Αλέξανδρο να του εκθέσει τις εμπειρίες του με κάθε λεπτομέρεια. Ο Αλέξανδρος αφού τον άκουσε με προσοχή τον ξανάστειλε πίσω στην παραλία να συνεχίσει τον περίπλου της χώρας έως τις εκβολές του Τίγρη ποταμού. Εκείνος, αφού πήρε μαζί του, τους πιο γρήγορους πεζούς, τους εταίρους ιππείς και μερικούς τοξότες κατευθύνθηκε προς τους Πασαργάδες. Εκεί πληροφορήθηκε, ότι είχε ανοιχθεί και λεηλατηθεί ο τάφος του Κύρου, που βρισκόταν μέσα στους βασιλικούς κήπους. Μετά τους Πασαργάδες, ο Αλέξανδρος προχώρησε προς την Περσέπολη, όπου διόρισε σατράπη της Περσίας, τον σωματοφύλακα Πευκέστα, ο οποίος είχε σώσει τον Αλέξανδρο από βέβαιο θάνατο στη μάχη με τους Μαλλούς. Αυτός μόλις έγινε σατράπης, φόρεσε την μηδική στολή και έμαθε τέλεια περσικά, ακολούθησε δε τον περσικό τρόπο ζωής και έγινε δημοφιλής στους γηγενείς.

Πρίν το Τέλος.

Την άνοιξη του 324 π.Χ. γιορτάστηκε στα Σούσα η ολοκλήρωση της κατάκτησης του περσικού κράτους με τη σύναψη μικτών γάμων ομαδικά, Μακεδόνων με Περσίδες. Ο Αλέξανδρος μολονότι ήταν νυμφευμένος με τη Ρωξάνη έλαβε και δεύτερη σύζυγο τη Στάτειρα, κόρη του Δαρείου. Επίσης, στην επιθυμία του να ικανοποιήσει τους Μακεδόνες στρατιώτες ανέλαβε την ικανοποίηση των χρεών τους, μοίρασε δώρα και απένειμε τιμές σε όσους είχαν ανδραγαθήσει.

Εκείνη την περίοδο, έφθασαν στα Σούσα και οι σατράπες της επικράτειας, προσκομίζοντας 30.000 έφήβους, τους οποίους ο Αλέξανδρος ονόμασε “Επιγόνους”. Έφεραν μακεδονικό οπλισμό και είχαν ασκηθεί στον μακεδονικό τρόπο διεξαγωγής του πολέμου. Βασικό χαρακτηριστικό της ιδιοσυγκρασίας του Αλεξάνδρου ήταν η ακατάπαυστη επιθυμία για νέους σχεδιασμούς. Μετά τις αφηγήσεις του Νεάρχου τον κατέλαβε ο “πόθος” για την εξερεύνηση του περσικού κόλπου. Το καλοκαίρι του 324 π.Χ. έστειλε τον Ηφαιστίωνα προς τις ακτές του περσικού κόλπου, ενώ ο ίδιος με τους υπασπιστές και επίλεκτες μονάδες, επιβιβάστηκε στα πλοία, και ακολουθώντας το ρεύμα του ποταμού Ευλαίου κατευθύνθηκε προς την θάλασσα. Αφού έφτασε στις εκβολές του Τίγρη, τον ανέπλευσε προκειμένου να συναντήσει τον Ηφαιστίωνα. Κατά τον ανάπλου, διέταξε την καταστροφή των φραγμάτων, που είχαν κατασκευαστεί από τους Πέρσες. Όταν έφθασε στην Ώπι, ανάγγειλε την επιστροφή των ηλικιωμένων και τραυματιών, στις εστίες τους. Όμως, οι στρατιώτες δεν αρκέστηκαν στην ανακοίνωση αυτή, αλλά ζήτησαν την απόλυση όλων που υπηρετούσαν στο στράτευμα, και είπαν στον Αλέξανδρο να συνεχίσει μόνος την εκστρατεία του μαζί με τον πατέρα του, τον Άμμωνα. Ο Αλέξανδρος τότε, αφού πρώτα αναφέρθηκε σε όσα είχε κάμει ο ίδιος και ο πατέρας του γι’ αυτούς, τους είπε να φύγουν και να τον εγκαταλείψουν στα χέρια των νικημένων βαρβάρων. Στη συνέχεια αφού κάλεσε τους επίλεκτους των Περσών, τους μοίρασε τα σημαντικότερα αξιώματα ορισμένους δε ονόμασε συγγενείς του.

Η στάση αυτή του Αλεξάνδρου, ανάγκασε τους Μακεδόνες να σπεύσουν στα ανάκτορα και να ρίξουν τα όπλα τους εμπρός από τις θύρες, ως δείγμα ικεσίας. Όταν βγήκε ο Αλέξανδρος για να τους συναντήσει, ένας Μακεδόνας ρώτησε γιατί έχρισε Πέρσες συγγενείς του, αυτός δε απάντησε ότι συγγενείς του θεωρούσε όλους τους Μακεδόνες. Έτσι, ήρθη η παρεξήγηση και επήλθε η συμφιλίωση. Στη συνέχεια ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Βαβυλώνα, την οποία προόριζε πρωτεύουσα του κράτους του. Σύντομα, τον επισκέφτηκαν πρέσβεις γειτονικών λαών, για να τον στεφανώσουν ως βασιλέα της Ασίας. Εκεί, ο Αλέξανδρος, έσπευσε στην οργάνωση των μελλοντικών του σχεδίων ανάμεσα στα οποία ήταν, ο περίπλους της Αραβικής Χερσονήσου και η εξερεύνηση των ακτών της Βορείου Αφρικής, έως της στήλες του Ηρακλή. Ο Αλέξανδρος, αφού είχε κυριαρχήσει στην Ανατολή ήταν φυσικό να επιθυμεί την διάδοση του ελληνικού πολιτισμού σε όλη τη γνωστή οικουμένη.

Ο Θάνατος του Αλέξανδρου

Στις 2 Ιουνίου 323 π.Χ. λίγο πριν την εκστρατεία στην Αραβία, ο Αλέξανδρος έκαμε τις απαραίτητες θυσίες και μετά διασκέδασε σε συμπόσιο, κατά τη διάρκεια του οποίου απάγγειλε και μια σκηνή από την “Ανδρομέδα” του Ευριπίδη. Προς τα ξημερώματα ο φίλος του Μήδιος πρότεινε να συνεχίσουν την διασκέδαση. Πράγματι, σύμφωνα με τις βασιλικές εφημερίδες, το βράδυ της 2ας προς την 3η Ιουνίου το συμπόσιο έγινε. Εκείνη τη νύκτα εκδηλώθηκε για πρώτη φορά πυρετός στον βασιλέα . Ο Αλέξανδρος έκαμε το λουτρό του και ξάπλωσε. Ύστερα , δέχθηκε τους στρατηγούς του και παρόλο που ο πυρετός συνεχιζόταν, όρισε ως ημέρα αναχωρήσεως για την Αραβία, την 22α και την 23η του μηνός Δαισίου, παραβλέποντας ότι οι Μακεδόνες δεν θεωρούσαν το μήνα αυτό ευνοϊκό για ανάληψη επιχειρήσεων. Τη νύκτα, ο Αλέξανδρος φλεγόμενος από πυρετό ζήτησε να τον μεταφέρουν με την κλίνη του έως τις όχθες του ποταμού και να διεκπεραιωθεί απέναντι. Εκεί, λούστηκε και αναπαύτηκε.

Κεφαλή Αλεξάνδρου, Βρετανικό Μουσείο.

Την επομένη μετά το λουτρό έκαμε την καθιερωμένη θυσία, πέρασε την υπόλοιπη ημέρα συζητώντας με τον Μήδιο. Αφού κάλεσε τους στρατηγούς σε σύσκεψη την επομένη το πρωί, ακολούθως δείπνησε. Την νύκτα είχε υψηλό πυρετό. Την επομένη αφού λούστηκε έκαμε θυσία και έδωσε εντολή στον Νέαρχο να φύγει σε τρεις ημέρες. Την επομένη παρά τον πυρετό, λούστηκε, θυσίασε και έδωσε εντολή τους αξιωματικούς να είναι όλα έτοιμα για τον απόπλου του στόλου. Το βράδυ λούστηκε αλλά η κατάσταση του ήταν πλέον κρίσιμη. Την επομένη λόγω του πυρετού, ζήτησε τη μεταφορά του στην κολυμβητική δεξαμενή. Ένιωσε καλύτερα και επακολούθησε συζήτηση με τους αξιωματικούς. Στις 24 Ιουνίου παρουσίασε εκ νέου υψηλό πυρετό, έκαμε πάλι τη θυσία της ημέρας, αλλά πήγε στο βωμό, υποβασταζόμενος. Ενώ παράγγειλε στους στρατηγούς να περιμένουν στην αυλή, διέταξε τους χιλίαρχους και τους πεντακοσίαρχους να περιμένουν μπροστά από τις θύρες. Στα ανάκτορα που μεταφέρθηκε, δέχθηκε τους στρατηγούς, προς τους οποίους δεν κατόρθωσε να απευθύνει λόγο, μολονότι τους αναγνώρισε. Ο πυρετός συνέχισε για άλλα δύο εικοσιτετράωρα. Στο μεταξύ, είχαν αρχίσει να διαδίδονται φήμες ότι είχε ήδη πεθάνει. Οι περισσότεροι όμως, έσπευσαν να τον δουν για τελευταία φορά. Έτσι, όλοι οι στρατιώτες πέρασαν από μπροστά του με δάκρυα στα μάτια. Ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να τους μιλήσει, όμως τους χαιρετούσε κουνώντας το κεφάλι του και ανοιγοκλείνοντας τα μάτια.

Οι βασιλικές εφημερίδες έλεγαν ότι , από τους συντρόφους του, ο Πείθων, ο Άτταλος, ο Δημοφών, ο Πευκέστας, ο Κλεομένης, ο Μενίδας και ο Σέλευκος, αφού κοιμήθηκαν στον ναό του Σέραπι, ρώτησαν τον θεό, εάν θα ήταν προτιμότερο να μεταφέρουν τον Αλέξανδρο στο ναό του θεού για να γίνει ικέτης του και να θεραπευτεί από αυτόν. Η απάντηση του ιερατείου ήταν αρνητική, την απόφαση δε αυτήν οι εταίροι ανάγγειλαν στον Αλέξανδρο. Σε λίγο ο Αλέξανδρος πέθανε . Λίγο πριν τον θάνατο του, ρωτήθηκε από τους εταίρους σε ποιόν αφήνει την βασιλεία και αυτός απάντησε ” τω κρατίστω” και προσθέτοντας : “μέγαν επιτάφιον αγώνα ορά εφ’ αυτώ εσόμενον”.

ΔΡ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Ε. ΤΖΑΧΟΣ ΔΙΔΑΚΤΩΡ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ Ε.Μ.Π.

Πηγή

Θουκυδίδης : Ο Περίφημος Διάλογος Αθηναίων-Μηλίων.

Posted by newdimensioncosmos στο Φεβρουαρίου 18, 2011

Παναγιώτης Ήφαιστος Καθηγητής, Διεθνείς Σχέσεις-Στρατηγικές Σπουδές Πανεπιστήμιο Πειραιώς, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών http://www.ifestos.edu.gr

Σημείωση Π.Ήφ. Ο διάλογος αυτός, είναι ο πυρήνας της επιστημονικής μελέτης των διεθνών σχέσεων. Ουσιαστικά, με περιγραφικό και αξιολογικά ελεύθερο τρόπο, ο υπέρτατος ιστορικός και διεθνολόγος όλων των εποχών, θέτει όλα τα ζητήματα που αντιμετωπίζει ένα διακρατικό σύστημα. Ένα δηλαδή σύστημα του οποίου αρχή λειτουργίας είναι η εθνική ανεξαρτησία-κυριαρχία και η συνεπαγόμενη διεθνής αναρχία (όπου δηλαδή απουσιάζει μια παγκόσμια κυβέρνηση των κυβερνήσεων).

Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως μεταξύ των θεσμών διεθνούς διακυβέρνησης παρεμβάλλονται τα αίτια πολέμου, με πρωταρχικό την ανισότητα ισχύος, τις συνεπακόλουθες ηγεμονικές αξιώσεις που εγείρονται και την άνιση ανάπτυξη που θρέφει τα διλήμματα ασφαλείας.

84. Το επόμενο καλοκαίρι ο Αλκιβιάδης έφτασε στο Άργος με είκοσι καράβια κι έπιασε όσους Αργείους θεωρούνταν ακόμη ύποπτοι και άνθρωποι των Λακεδαιμονίων, τριακόσιους άντρες, και οι Αθηναίοι τους απόθεσαν για ασφάλεια στα κοντινά νησιά, σε όσα εξουσίαζαν. Εκστρατεύσανε επίσης οι Αθηναίοι εναντίο της Μήλου με τριάντα δικά τους καράβια, έξι Χιώτικα και δυό Λεσβιακά, και με χίλιους διακόσιους οπλίτες τριακόσιους τοξότες και είκοσι ιπποτοξότες Αθηναίους, και περίπου χίλιους πεντακόσιους οπλίτες συμμάχους νησιώτες.

Οι Μήλιοι είναι άποικοι των Λακεδαιμονίων και δεν ήθελαν να γίνουν υπήκοοι των Αθηναίων, όπως οι άλλοι νησιώτες στην αρχή κράτησαν ουδετερότητα κι έμεναν ήσυχοι, έπειτα, όταν οι Αθηναίοι μεταχειρίζονταν βία εναντίο τους στρατοπέδευσαν στη γή τους, έφτασαν σε ανοιχτό πόλεμο. Όταν λοιπόν τηγοί Κλεομήδης του Λυκομήδη και Τεισίας του Τεισιμάχου, και πριν τα διαπραγματεύσεις.

Τους πρέσβεις αυτούς οι Μήλιοι δεν τους παρουσίασαν στη συνέλευση του λαού, αλλά τους κάλεσαν να πουν αυτά για τα οποία είχαν έρθει στους άρχοντες και τους πρόκριτους. Οι Αθηναίοι πρέσβεις είπαν στην ουσία τα εξής:

85. «Επειδή οι προτάσεις μας δεν θα γίνουν προς τον λαό, για να μην εξαπατηθή το πλήθος ακούοντάς μας να εκθέτωμε, σε μια συνεχή αγόρευση, επιχειρήματα ελκυστικά και ανεξέλεγκτα (γιατί καταλαβαίνομε πως αυτό το νόημα έχει το ότι μας φέρατε μπροστά στους λίγους), σεις οι συγκεντρωμένοι εδώ κάμετε κάτι ακόμη πιο σίγουρο. Μην μας απαντάτε και σεις μ’ ένα συνεχή λόγο, αλλά σε κάθε σημείο που νομίζετε πως δεν μιλάμε όπως είναι το συμφέρον σας, να μας σταματάτε και να λέτε τη γνώμη σας. Και πρώτα πρώτα πήτε μας αν συμφωνήτε μ’ όσα προτείνουμε».

86. Οι αντιπρόσωποι των Μηλίων αποκρίθηκαν: «Την καλή σας ιδέα να δώσωμε μεταξύ μας με ησυχία εξηγήσεις δεν την κατακρίνομε, οι πολεμικές όμως ετοιμασίες που δεν είναι μελλοντικές , αλλά παρούσες ήδη, βρίσκονται σε φανερή αντίθεση με την πρότασή σας αυτή. Γιατί βλέπομε ότι έχετε ρθεί σεις οι ίδιοι δικαστές για όσα πρόκειται να ειπωθούν και ότι στο τέλος της συζητήσεως, σύμφωνα με κάθε πιθανότητα, θα φέρη σε μας πόλεμο, αν υπερισχύσωμε εξαιτίας του δίκιού μας και γι’ αυτό αρνηθούμε να υποχωρήσουμε, δουλεία αν πειστούμε».

87. ΑΘ. Αν ήρθατε σ’ αυτή τη συνεδρίαση για να κάμετε εικασίες για τα μελλούμενα ή για τίποτε άλλο, κι όχι, απ’ την τωρινή κατάσταση κι απ’ όσα βλέπετε, να σκεφτήτε για τη σωτηρία της πολιτείας σας, μπορούμε να σταματήσωμε, αν όμως γι’ αυτό, μπορούμε να συνεχίσουμε.

88. ΜΗΛ. Είναι φυσικό και συχωριέται, στη θέση που βρισκόμαστε, να πηγαίνη ο νους μας σε πολλά, κι επιχειρήματα και σκέψεις. Αναγνωρίζομε ότι η σημερινή συνάντηση γίνεται βέβαια για τη σωτηρία μας, κι η συζήτηση, αν το νομίζετε σωστό, ας γίνη με τον τρόπο που προτείνετε.

89. ΑΘ. Κι εμείς λοιπόν δεν θα πούμε με ωραίες φράσεις μακρούς λόγους, που δεν πρόκειται να σας πείσουν, ή ότι δίκαια έχομε την ηγεμονία σας, επειδή νικήσαμε τους Πέρσες, ή ότι τώρα εκστρατεύομε εναντίο σας, επειδή αδικιόμαστε, κι από σας ζητούμε να μην νομίσετε πως θα μας πείσετε λέγοντας ή ότι, ενώ είστε άποικοι των Λακεδαιμονίων, δεν πήρατε μέρος στον πόλεμο στο πλευρό τους ή ότι δεν μας κάματε κανένα κακό έχομε την απαίτηση να επιδιώξωμε πιο πολύ να επιτύχωμε τα δυνατά απ’ όσα κι οι δυό μας αληθινά έχομε στο νού μας, αφού ξέρετε όταν υπάρχη ίση δύναμη για την επιβολή του, κι ότι, όταν αυτό δεν συμβαίνη, οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται.

90. ΜΗΛ. Όπως εμείς τουλάχιστο νομίζομε, είναι χρήσιμο (ανάγκη να μιλάμε γι’ αυτό, επειδή εσείς τέτοια βάση βάλατε στη συζήτησή μας, να αφήσωμε κατά μέρος το δίκαιο και να μιλάμε για το συμφέρο) να μην καταργήσετε σεις αυτό το κοινό καλό, αλλά να υπάρχουν, γι’ αυτόν που κάθε φορά βρίσκεται σε κίνδυνο, τα εύλογα και τα δίκαια και να ωφελήται κάπως αν πείση, έστω κι αν τα επιχειρήματά του δεν βρίσκονται μέσα στα πλαίσια του αυστηρού δικαίου. Κι αυτό δεν είναι σε σας λιγώτερο συμφέρον από ότι σε μας, γιατί, αν νικηθήτε, θα μπορούσατε να γενήτε παράδειγμα στους άλλους για να σας επιβάλουν την πιο μεγάλη τιμωρία.

91. ΑΘ. Εμείς για το τέλος της ηγεμονίας μας, αν αυτή θα καταλυθή κάποτε, δεν ανησυχούμε γιατί δεν είναι επικίνδυνοι στους νικημένους όσοι, όπως οι Λακεδαιμόνιοι, ασκούν ηγεμονία πάνω σ’ άλλους (άλλωστε η αντιδικία μας δεν είναι με τους Λακεδαιμόνιους), αλλά επικίνδυνοι είναι οι υπήκοοι, αν τυχόν αυτοί ξεσηκωθούν και νικήσουν εκείνους που τους εξουσίαζαν. Όσο γι’ αυτό ας μείνη σε μας η φροντίδα να αντιμετωπίσωμε τον κίνδυνο εκείνο όμως που θέλομε τώρα να κάνωμε φανερό σε σας είναι ότι βρισκόμαστε εδώ για το συμφέρον της ηγεμονίας μας και ότι όσα θα πούμε τώρα σκοπό έχουν τη σωτηρία της πολιτείας σας, επειδή θέλομε και χωρίς κόπο να σας εξουσιάσωμε και για το συμφέρον και των δυό μας να σωθήτε.

92. ΜΗΛ. Και πως μπορεί να συμβή να είναι ίδια συμφέρο σε μας να γίνωμε δούλοι, όπως σε σας να γίνετε κύριοί μας;

93. ΑΘ. Επειδή σεις θα έχετε τη δυνατότητα να υποταχθήτε πρίν να πάθετε τις πιο μεγάλες συφορές, κι εμείς, αν δεν σας καταστρέψωμε, θα έχωμε κέρδος.

94. ΜΗΛ. Ώστε δεν θα δεχτήτε, μένοντας εμείς ήσυχοι, να είμαστε φίλοι σας αντί εχθροί, σύμμαχοι όμως κανενός απ’ τους δυό σας;

95. ΑΘ. Όχι, γιατί δεν μας βλάφτει τόσο η έχθρα σας όσο η φιλία σας η φιλία σας, στα μάτια των υπηκόων μας, θα ήταν απόδειξη αδυναμίας, ενώ το μίσος σας απόδειξη της δύναμής μας.

96. ΜΗΛ. Έτσι σκέφτονται οι υπήκοοί σας για το σωστό, ώστε να βάζουν στην ίδια μοίρα εκείνους που δεν έχουν καμμιά φυλετική σχέση μαζί σας κι εκείνους που οι περισσότεροί τους είναι άποικοί σας, μερικοί μάλιστα απ’ αυτούς αποστάτησαν κι υποτάχτηκαν;

97. ΑΘ. Ναι, γιατί νομίζουν ότι λόγια που να στηρίζωντα στο δίκαιο δεν λείπουν από κανένα, πιστεύουν όμως πως όσοι διατηρούν την ελευθερία τους το χρωστούν στη δύναμή τους κι ότι εμείς δεν εκστρατεύομε εναντίο τους από φόβο ώστε το να σας υποτάξωμε εκτός που θα αυξαίνε τους υπηκοούς μας θα μας πρόσφερνε και ασφάλεια, και μάλιστα αν σεις, νησιώτες και πιο αδύναμοι από άλλους, δεν υπερισχύσετε απέναντι μας που είμαστε κυρίαρχοι στη θάλασσα.

98. ΜΗΛ. Και δεν νομίζετε ότι υπάρχει ασφάλεια στην πρότασή μας εκείνη; Γιατί κι εδώ πάλι είναι ανάγκη, όπως εσείς μας υποχρεώσατε ν’ αφήσωμε τους δίκαιους λόγους και ζητάτε να μας πείσετε να υπωρήσωμε μπροστά στο δικό σας συμφέρον, έτσι κι εμείς να σας εξηγήσωμε το δικό μας συμφέρο, αν αυτό τυχαίνη να είναι μαζί και δικό σας, και να προσπαθήσωμε να σας πείσωμε. Γιατί πως είναι δυνατό να μην κάμετε εχθρούς σας όσους τώρα είναι ουδέτεροι, όταν αυτοί, βλέποντας τα όσα έγιναν εδώ, πιστέψουν πως κάποτε σεις θα επιτεθήτε αυτούς που είναι τώρα εχθροί σας, κι εκείνους που ποτέ δεν σκέφθηκαν να γίνουν, παρά τη θέλησή τους; να στρέψετε εναντίο σας;

99. ΑΘ. Καθόλου, γιατί δεν νομίζουμε ότι είναι πιο επικίνδυνοι για μας που, κατοικώντας κάπου στην στεριά, εξαιτίας της ελευθερίας τους, θ’ αργήσουν πολύ να πάρουν προφυλακτικά μέτρα εναντίο μας, αλλά οι νησιώτες, όσοι, όπως σεις, βρίσκονται κάπου ανεξάρτητοι, κι όσοι είναι κιόλας ερεθισμένοι από τις αναγκαίες πιέσεις της ηγεμονίας μας. Αυτοί λοιπόν, με το να στηριχτούν πολύ στην απερισκεψία, μπορούν να φέρουν, και τον εαυτό τους κι εμάς, σε φανερούς κινδύνους.

100. ΜΗΛ. Αν σεις για να μην χάσετε την ηγεμονία σας, κι οι υπήκοοί σας για να απαλλαγούν απ’ αυτήν, αψηφάτε τόσους κινδύνους, φανερό πως εμείς, που είμαστε ακόμη ελεύθεροι, θα δείχναμε μεγάλη ευτέλεια και δειλία αν δεν κάναμε το παν προτού γίνωμε δούλοι.

101. ΑΘ. Όχι, αν αποφασίσετε συνετά γιατί δεν αγωνίζεστε με ίσους όρους για να δείξετε την ανδρεία σας, δηλαδή να μην ντροπιαστήτε πιο πολύ πρόκειται να αποφασίσετε για τη σωτηρία σας, για το να μην αντιστέκεστε στους πολύ πιο δυνατούς σας.

102. ΜΗΛ. Ξέρομε όμως πως καμμιά φορά οι τύχες του πολέμου κρίνονται πιο δίκαια, κι όχι ανάλογα με την διαφορά σε πλήθος ανάμεσα στους δυό αντίπαλους και σε μας η άμεση υποχώρηση δεν δίνει καμμιάν ελπίδα, ενώ με το ν’ αγωνιστούμε υπάρχει ακόμη ελπίδα να μείνωμε όρθιοι.

103. ΑΘ. Η ελπίδα, παρηγοριά την ώρα του κινδύνου, όσους την έχουν από περίσσια δύναμη κι αν τους βλάψη δεν τους καταστρέφει όσοι όμως, στηριγμένοι πάνω της, τα παίζουν όλα για όλα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), μονάχα όταν αποτύχουν την γνωρίζουν, όταν πιά, για κείνον που έκαμε τη γνωριμία της, δεν έχη απομείνει τίποτε για να το προφυλάξη απ’ αυτήν. Αυτό σεις, αδύναμοι και που η τύχη σας κρίνεται από μια μονάχα κλίση της ζυγαρίας, μην θελήστε να το πάθετε ούτε να μοιάσετε τους πολλούς που, ενώ μπορούν ακόμη να σωθούν με ανθρώπινα μέσα, όταν τους βρούν οι συφορές και τους εγκαταλείψουν οι βέβαιες ελπίδες, καταφεύγουν στις αβέβαιες, τη μαντική και τους χρησμούς και όσα άλλα τέτοια, με τις ελπίδες που δίνουν, φέρνουν στην καταστροφή.

104. ΜΗΛ. Κι εμείς, το ξέρετε καλά, θεωρούμε πως είναι δύσκολο να αγωνιστούμε εναντίον της δύναμής σας, μαζί κι εναντίον της τύχης, αν αυτή δεν σταθή αμερόληπτη όσο για την τύχη όμως πιστεύομε, ότι δεν θα αξιωθούμε απ’ τους θεούς χειρότερης, γιατί θεοφοβούμενοι εμείς αντιμετωπίζομε άδικους όσο για την δύναμη που δεν έχομε, τις ελλείψεις μας θα τις συμπληρώση η συμμαχία των Λακεδαιμονίων, που είναι αναγκασμένη να μας βοηθήση, αν όχι γι’ άλλο λόγο, τουλάχιστο από φυλετική συγγέννεια κι από ντροπή. Δεν έχομε λοιπόν καθόλου παράλογα τόσο θάρρος.

105. ΑΘ. Αλλά κι εμείς νομίζομε πως δεν θα μας λείψη η εύνοια των θεών γιατί δεν ζητούμε και δεν κάνομε τίποτε που να βρίσκεται έξω από ό,τι πιστεύουν οι άνθρωποι για τους θεούς ή θέλουν στις αναμεταξύ τους σχέσεις. Έχομε τη γνώμη για τους θεούς και την βεβαιότητα για τους ανθρώπους, ότι, αναγκασμένοι από έναν φυσικό νόμο, επιβάλλουν πάντα την εξουσία τους όπου είναι πιο δυνατοί. Τον νόμο αυτό ούτε εμείς τον θεσπίσαμε ούτε θεσπισμένο πρώτοι εμείς τον εφαρμόσαμε, αλλά τον βρήκαμε να υπάρχη και θα τον αφήσωμε να υπάρχη παντοτινά, και τον εφαρμόζομε ξέροντας ότι και σεις και άλλοι, αν αποκτούσατε την ίδια δύναμη με μας, θα κάνατε τα ίδια.

Όσο λοιπόν για την εύνοια των θεών, έχομε κάθε λόγο να μην φοβόμαστε ότι θα βρεθούμε σε μειονεκτική θέση. Όσο για την ιδέα σας για τους Λακεδαιμονίους, στην οποία στηρίζετε την πεποίθηση ότι από ντροπή θα σας βοηθήσουν, ενώ μακαρίζομε την αθωότητά σας δεν ζηλεύομε την αφροσύνη σας. Πραγματικά οι Λακεδαιμόνιοι στις μεταξύ τους σχέσεις και στις συνήθειες του τόπου τους δείχνονται πολύ ενάρετοι για τη συμπεριφορά τους όμως απέναντι στους άλλους, μόλο που θα ’χε κανείς πολλά να πη για το πως φέρνονται, θα μπορούσε πολύ καλά να τα συνοψίση αν έλεγε ότι, απ’ όλους τους ανθρώπους που ξέρομε, αυτοί δείχνουν ολοφάνερα ότι θεωρούν τα ευχάριστα έντιμα και τα συμφέροντα δίκαια. Κι αλήθεια η τέτοια νοοτροπία τους δεν είναι καθόλου ευνοική προς τις τωρινές παράλογες ελπίδες σας για σωτηρία.

106. ΜΗΛ. Αλλά εμείς γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο έχομε αυτή τη στιγμή πιο πολύ την πεποίθηση ότι οι Λακεδαιμόνιοι, για το συμφέρον το δικό τους, δεν θα θελήσουν να προδώσουν τους Μηλίους, που είναι άποικοί τους, και να φτάσουν να γίνουν αναξιόπιστοι στους φίλους τους Έλληνες κι ωφέλιμοι στους εχθρούς τους.

107. ΑΘ. Και δεν νομίζετε ότι το συμφέρον βρίσκεται στην ασφάλεια, ενώ το δίκαιο και το έντιμο κατορθώνονται με κινδύνους, τους οποίους οι Λακεδαιμόνιοι, τις περισσότερες φορές, ελάχιστα αποτολμούν;

108. ΜΗΛ. Αλλά νομίζομε ότι και τους κινδύνους για χάρη μας θα αναλάβουν αυτοί πιο πρόθυμα, κι ότι θα θεωρήσουν πως είναι πιο σίγουροι αν για μας κι όχι γι άλλους τους αναλάβαιναν, τόσο γιατί για τις πολεμικές επιχειρήσεις βρισκόμαστε κοντά στην Πελοπόννησο όσο και γιατί στα φρονήματα, εξαιτίας της φυλετικής συγγένειας, είμαστε πιο αξιόπιστοι από άλλους.

109. ΑΘ. Εγγύηση γι’ αυτούς που συμπολεμήσουν δεν είναι η φιλική διάθεση αυτών που τους καλούν, αλλά αν υπερέχουν σε πραγματική δύναμη κι αυτό το λογαριάζουν οι Λακεδαιμόνιοι περισσότερο από κάθε άλλον (από έλλειψη άλλωστε εμπιστοσύνης στη δική τους ετοιμασία, μονάχα με πολλούς συμμάχους εκστρατεύουν εναντίον των γειτόνων τους), ώστε δεν φαίνεται πιθανό ότι αυτοί, μ’ εμάς θαλασσοκράτορες, θα στείλουν στρατό σ’ ένα νησί.

110. ΜΗΛ. Αλλά θα μπορούσαν να στείλουν κι άλλους κι ακόμη το Κρητικό πέλαγος είναι πλατύ και μες σ’ αυτό είναι πιο δύσκολο οι θαλασσοκράτορες να συλλάβουν παρά αυτοί που θέλουν να ξεφύγουν να σωθούν. Κι αν όμως αποτύχαιναν σ’ αυτό, θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον της γής σας κι εναντίον των υπολοίπων συμμάχων σας, σ’ όσους δεν έφτασε ο Βρασίδας και τότε θα ’χετε να αγωνιστήτε όχι για μια χώρα που δεν σας ανήκε ποτέ, αλλά για πράγματα πιο δικά σας, τη συμμαχία σας τη γή σας.

111. ΑΘ. Ξέρετε από την πείρα σας πως απ’ αυτά κάτι μπορεί να συμβή, αλλά δεν αγνοείτε επίσης ότι οι Αθηναίοι ποτέ ως σήμερα δεν αποτραβήχτηκαν από καμμιά πολιορκία, επειδή φοβήθηκαν άλλους. Παρατηρούμε όμως πως, ενώ είπατε ότι θα σκεφτήτε για σωτηρία σας, στην τόσο πλατιά συζήτηση δεν έχετε πεί τίποτε στο οποίο βασισμένοι λογικοί άνθρωποι θα πίστευαν ότι μπορούν να σωθούν, αλλά τα πιο δυνατά σας στηρίγματα είναι μελλοντικές ελπίδες, ενώ γα μέσα που έχετε είναι πολύ μικρά για να υπερισχύσετε, αν συγκριθούν μ’ εκείνα που αυτή τη στιγμή βρίσκονται παραταγμένα εναντίον σας.

Και δείχνετε μεγάλη απερισκεψία αν, αφού ζητήστε να αποσυρθούμε, δεν αποφασίστε, όσο ακόμη είναι καιρός, κάτι άλλο πιο φρόνιμο απ’ αυτά. Να μην πάη ο νους σας στην ντροπή που τόσο συχνά καταστρέφει τους ανθρώπους, όταν αντιμετωπίζουν κινδύνους φανερούς και ταπεινωτικούς. Γιατί πολλούς, ενώ ακόμη σε θέση να ιδούν καθαρά σε ποιους κινδύνους οδηγούνταν, τους παράσυρε η δύναμη μιας ελκυστικής λέξης, της λεγόμενης ντροπής, και, νικημένοι απ’ τη λέξη, στην πράξη έπεσαν θεληματικά σε αγιάτρευτες συφορές κι ακόμη απόχτησαν ντροπή πιο ταπεινωτική, αφού αυτή ήταν αποτέλεσμα ανοησίας παρά τύχης. Αυτό σεις, αν σκεφτήτε φρόνιμα, θα το αποφύγετε και δεν θα νομίστε άπρεπο να υποχωρήσετε στην πολιτεία την πιο δυνατή που σας προτείνει όρους λογικούς, να γίνετε δηλαδή σύμμαχοί της πληρώνοντας φόρο, διατηρώντας τη χώρα σας, και, ενώ σας δίνεται η εκλογή ανάμεσα στον πόλεμο και στην ασφάλεια, εσείς να μην διαλέξτε τα χειρότερα επιζητώντας να φανήτε ανώτεροι γιατί όσοι στους ίσους δεν υποχωρούν, στους δυνατώτερους φέρνονται φρόνιμα και στους κατώτερους δείχνονται μετριοπαθείς, αυτοί πιο πολύ προκόβουν. Σκεφτήτε λοιπόν, όταν εμείς αποσυρθούμε, και συλλογιστήτε πολλές φορές ότι αποφασίζετε για την πατρίδα, για τη μια και μόνη πατρίδα σας, κι ότι απ’ τη μιάν αυτήν απόφασή σας θα εξαρτηθή να ευτυχήση τούτη ή να δυστυχήσει.

112. Οι Αθηναίοι αποχώρησαν από τη συζήτηση και οι Μήλιοι, όταν μείνανε μόνοι τους, επειδή αποφάσισαν παραπλήσια με’ εκείνα πού έλεγαν πρωτύτερα, αποκρίθηκαν τα εξής: «Ούτε γνώμη διαφορετική από την προηγούμενη έχομε, Αθηναίοι, ούτε μέσα σε λίγες στιγμές θα στερήσωμε μια πόλη, που υπάρχει εδώ κι εφτακόσια χρόνια, από την ελευθερία της, αλλά έχοντας εμπιστοσύνη στην τύχη, που χάρη στην εύνοια των θεών την προστατεύει ως τώρα, και στη βοήθεια των ανθρώπων κι ιδιαίτερα των Λακεδαιμονίων, θα προσπαθήσωμε να τη σώσωμε. Σας προτείνομε όμως να είμαστε φίλοι σας, εχθροί με κανένα απ’ τους δυό σας, και να φύγετε απ’ τη γή μας, αφού κάνωμε συνθήκη πού θα την κρίνωμε ωφέλιμη και στους δυό μας».

113. Οι Μήλιοι λοιπόν τόσα μονάχα αποκρίθηκαν κι οι Αθηναίοι αποχωρώντας πιά οριστικά από τις διαπραγματεύσεις είπαν: «Πραγματικά, όπως νομίζομε ύστερα από την απόφασή σας αυτή, είστε οι μόνοι που κρίνετε τα μελλοντικά πιο καθαρά απ’ αυτά που βλέπετε μπροστά στα μάτια σας, και τ’ άγνωστα, επειδή τα θέλετε, τα θωρείτε σαν να γίνωνται στην πραγματικότητα τα χετε παίξει όλα και στηριγμένοι ολότελα στους Λακεδαιμονίους, την τύχη και τις ελπίδες θα τα χάσετε όλα».

114. Οι Αθηναίοι πρέσβεις γύρισαν στο στρατόπεδο κι οι στρατηγοί, αφού οι Μήλιοι δεν υποχωρούσαν σε τίποτε, άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης εζώσαν κυκλικά με τείχος τους Μηλίους. Ύστερα οι Αθηναίοι άφησαν φρουρά από δικούς τους στρατιώτες και συμμάχους, στη στεριά και στη θάλασσα, κι έφυγαν με το μεγαλύτερο μέρος τους στρατού. Οι υπόλοιποι έμειναν και πολιορκούσαν τον τόπο.

116………………..Την ίδια εποχή οι Μήλιοι πάλι σ’ άλλο σημείο κυρίεψαν ένα μέρος απ’ το τείχος των Αθηναίων που τους έζωνε, όπου οι φρουροί δεν ήταν πολλοί. Ύστερα απ’ τα γεγονός αυτό ήρθε κι άλλος στρατός απ’ την Αθήνα, με αρχηγό τον Φιλοκράτη του Δημέα κι οι Μήλιοι, επειδή πολιορκούνταν πιά πολύ στενά, έγινε μάλιστα και κάποια προδοσία από ανάμεσά τους, συνθηκολόγησαν με τους Αθηναίους με τον όρο να αποφασίσουν εκείνοι για την τύχη τους. Κι αυτοί σκότωσαν όσους Μηλίους ενήλικούς έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους.

“κατανοώ τους υβριστές μου”

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 20, 2011

 

Επι γής, υπάρχουμε ως άνθρωποι με την σημερινή μας μορφή τουλάχιστον για διακόσιες χιλιάδες χρόνια. Με προηγούμενες μορφές μας υπήρξαμε επι γης για αρκετές ακόμα εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Όμως, παρατηρήστε παρακαλώ, ό,τι πόλεις και πολιτισμό καταφέραμε να φτιάξουμε μόνο τις τελευταίες κάποιες δεκάδες αιώνων, και ότι μόνο κατα τον εικοστό αιώνα έχουμε ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού να ζει σε πόλεις, σε τόπους δηλαδή όπου δημιουργείτε ο πολιτισμός. Λόγω της μικρής του έκθεσης σε χρονικό διάστημα πολιτισμού, ο άνθρωπος εξακολουθεί να παραμένει σε ένα μεγάλο βαθμό ένα πρωτόγονο πλάσμα, στο οποίο ούτε καν η λογική δεν έχει εμπεδωθεί βαθιά. Μόνο ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων είναι διανοητικά εξελιγμένο και έχει πανανθρωπιστική συνείδηση, ενώ το συντριπτικά μεγάλο ποσοστό έχει φυλετική, ή εθνική, ή θρησκευτική, ή τοπική συνείδηση. Οι διαχωρισμοί των ανθρώπων σε ομάδες, εθνικές ή ιδεολογικές, ή και οπαδών ποδοσφαίρου ακόμα, προέρχονται από τις ίδιες βασικές ζωώδεις αρχές, με βάση τις οποίες και τα κοπάδια των λύκων, των λιονταριών, των πιθήκων, χωρίζονται σε ομάδες και οριοθετούν δική τους γη. Ο άνθρωπος λοιπόν παρέμεινε πολύ περισσότερο ζωώδης από όσο νομίζουμε, και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο οι ιδεολογίες εκείνες που εκμεταλλεύονται τα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου είναι αυτές που κάθε τόσο θριαμβεύουν. Δείτε. Η ανθρωπότητα κατα καιρούς είχε στα χέρια της εξαιρετικούς πολιτισμούς, τους οποίους με μεγάλη δυσκολία δημιούργησε, αλλά η ίδια κατέστρεψε, με τα δικά της χέρια. Η βασική θεώρηση λοιπόν ότι ο άνθρωπος είναι εξ ορισμού και κατα φύσιν καλός είναι λανθασμένη, αν λάβει κανείς υπόψη του το διαχρονικό κακό που έχει προξενήσει ο άνθρωπος στον συνάνθρωπο και την ίδια του την μητέρα γη. Ο άνθρωπος λοιπόν δεν είναι κατα φύση καλός, αλλά ούτε κατα φύση κακός. Ο άνθρωπος είναι καλός και κακός, και κατα βάση πρωτόγονος.

Γεωργιος Σιδηρούντιος

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

Greco-Buddhism!-H επιρροή του Ελληνισμού στον Βουδισμό,και η παρουσία στα βάθη της Ασίας!

Posted by Βισάλτης στο Φεβρουαρίου 20, 2011

Βισάλτης/visaltis.blogspot

Greco-Buddhism!

Φωτό:Ο Ηρακλής ως προστάτης του Βούδα!(3ος αιώνας- Πακιστάν -αρχαία περιοχή της Γκαντάρα)

Βίντεο από τηλεοπτική εκπομπή του δημοσιογράφου Ν.Χειλαδάκη,που αποκαλύπτει την προέλευση και την σχέση του Βουδισμού με την αρχαία Ελλάδα.

Ανάμεσα στα άλλα παρουσιάζει μια αρχαία Ελληνική πόλη  στα βάθη της Κεντρικής Ασίας,όπου ακόμη και σήμερα διατηρούνται κάποια έθιμα,άλλα και ένα μοναδικό εύρημα που βρέθηκε σε ένα πανάρχαιο Βουδιστικό μοναστήρι,που αποδεικνύει την παρουσία του ελληνικού πολιτισμού στα βάθη της ανατολής και την επιρροή του στον Βουδισμό και  τα Βουδιστικά μοναστήρια.

(Χρυσό νόμισμα του αυτοκράτορα Kushan Kanishka Ι (100–126 μ.Χ.) με  ελληνιστική αναπαράσταση του Βούδα, και η λέξη “Boddo” στα ελληνικά γράμματα.)

Πόλεις,νομίσματα,αγάλματα και μια Κεντρική Ασία που βρίθει από Ελληνισμό!!

Ένα βίντεο που αξίζει πραγματικά να παρακολουθήσετε

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=dLPflEsanw4#at=13

Δημοσιεύθηκε στο history – ιστορία – 历史

Δημοσιεύθηκε στο history – ιστορία – 历史 |

Βράχοι ακροβάτες

POSTED IN: ΠΑΡΆΞΕΝΑ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΕΣ, ΦΎΣΗ

Σεισμοί, καταιγίδες, ισχυροί άνεμοι, τίποτε δεν στάθηκε ικανό να χαλάσει την απίστευτη ισορροπία των βράχων που θα δείτε στην συνέχεια. Εκτός από τον τελευταίο που είναι δημιούργημα ενός καλλιτέχνη, όλοι οι υπόλοιποι είναι έργα της φύσης και μόνο... δεν υπάρχουν παρεμβάσεις στις φωτογραφίες από προγράμματα επεξεργασίας.

Αν ποτέ βρεθείτε στα μέρη τους μπορείτε να τους θαυμάσετε και από κοντά…

1.Balanced Rock – Κολοράντο ΗΠΑ

 

2. Balancing Rock, Digby, Nova Scotia, Καναδάς

 

3. Idol Rock, Brimham Moor, North Yorkshire, UK

 

4. El Torcal de Antequera, Ανδαλουσία, Ισπανία

 

5. Kjeragbolten, Νορβηγία

 

6. Peyro Clabado, Sidobre, Γαλλία

 

7.. Mushroom Rocks, Κάνσας, ΗΠΑ

 

8. Chiremba Balancing Rocks, Epworth, Ζιμπάμπουε

 

9. Mexican Hat Rock, Γιούτα , ΗΠΑ

 

10. The Steady Hand Of Man – Δημιουργία του Καλλιτέχνη Daliel Leite

You might also like:

Διαβάστε περισσότερα: http://www.dinfo.gr/?p=20827#ixzz3How0BuzY

 

Στη Ρωσία πάγωσε η θάλασσα!

POSTED IN: ΠΑΡΆΞΕΝΑ, ΦΎΣΗ

Στην Ρωσία τον χειμώνα η θερμοκρασία είναι τόσο χαμηλή που κυριολεκτικά… παγώνει η θάλασσα!

You might also like:

Διαβάστε περισσότερα: http://www.dinfo.gr/?p=22754#ixzz3HowfdenZ

 

27 υπέροχα ηλιοβασιλέματα | dinfo.gr

27 υπέροχα ηλιοβασιλέματα | dinfo.gr.

27 υπέροχα ηλιοβασιλέματα | dinfo.gr

27 υπέροχα ηλιοβασιλέματα | dinfo.gr.

ΔΕΙΤΕ: Το πηγάδι με τα 3500 σκαλοπάτια!

POSTED IN: TRAVEL, ΠΑΡΆΞΕΝΑ, ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΕΣ

http://www.dinfo.gr/?p=23526

Το Chand Baori, είναι ένα πηγάδι που για να κατέβεις στον πυθμένα του χρησιμοποιείς αρκετά σκαλοπάτια… Πόσα; Μόλις 3500.. 

Το Chand Baori βρίσκεται στο χωριό Abhaneri της Ινδίας. Χτίστηκε τον 9ο αιώνα από τον Raja Chand, της δυναστείας Chamana. Ο Raja Chand αποφάσισε να λύσει το πρόβλημα του πόσιμου νερού για τον λαό του σκάβοντας αυτό το πηγάδι βάθους 300 μέτρων και 13 ορόφων.

Τέτοιου είδους πηγάδια ήταν συνηθισμένα στις άνυδρες περιοχές. Συχνά υπήρχε και ένας ναός δίπλα τους ο οποίος χτίζονταν προς τιμή των θεών που είναι υποτίθεται υπεύθυνοι για την προστασία της πηγής.

Τρία μεσαιωνικά οικόσημα στο Μουσείο Πιερίδη

Posted on Φεβρουαρίου 15, 2011 by saminet

Τα τρία μεσαιωνικά οικόσημα

Στο Μουσείο Πιερίδη εκτίθεται μια μαρμάρινη πλάκα με τρία ενωμένα οικόσημα – ασπίδες.

Οι δύο πρώτες ασπίδες της πλάκας, είναι βασιλικά οικόσημα, ενώ η τρίτη παραμένει αδιάγνωστη, παρόλο ότι μιμείται Λουζινιανικό σύμβολο, τον έρποντα λέοντα. Στη πρώτη ασπίδα, στο πρώτο και τέταρτο τεταρτημόριο είναι χαραγμένος ο σταυρός του βασιλείου της Ιερουσαλήμ, ενώ στο δεύτερο και τρίτο τεταρτημόριο, παρίσταται ο έρποντας λέων. Στη δεύτερη ασπίδα, βρίσκονται τέσσερεις οριζόντιες λωρίδες πάνω στις οποίες «κάθεται» ο έρποντας λέων. Οι οριζόντιες αυτές λωρίδες, χρωματίζονταν με αργυρό και κυανό χρώμα ενώ το λιοντάρι με κόκκινο χρώμα. Οι χρωματισμοί πάνω στις ασπίδες, αποτελούσαν διακριτικά σημεία που παρέπεμπαν σε ποιες οικογένειες ευγενών ανήκαν τα οικόσημα. Η τρίτη ασπίδα, δεν αποτελεί βασιλικό οικόσημο και είναι δύσκολη η ταυτοποίηση της. Το ενιαίο σύνολο των τριών ασπίδων-οικοσήμων, ανήκει πιθανότατα σε ζεύγος, ένα μέλος του οποίου ήταν συγγενής της βασιλικής οικογένειας των Λουζινιανών. Μπορεί να χρονολογηθεί στο πρώτο μισό του 14ου αιώνα.

Το τριπλό αυτό οικόσημο βρισκόταν πάνω σε επιτύμβια πλάκα και όχι πάνω από πόρτα ή παράθυρο [υπέρθυρο] κάποιου οικοδομήματος. Αυτό συνάγεται από το πάχος της πλάκας που είναι 12 ε.κ, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι τα οικόσημα που κοσμούσαν τα υπέρθυρα δεν ήταν ενωμένα, αλλά βρίσκονταν τοποθετημένα σε κάποια απόσταση μεταξύ τους.

This entry was posted in Μεσαιωνικές αναφορές. Bookmark the permalink.

Η σιωπή των σειρήνων

“Οι  Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.”
Φράντς  Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων

Human planet

There’s some amazing photography floating around cyberspace but this is one of the best.  
It starts well and gets better and better.

Cliquez sur Plein écran dans l’onglet en bas à droite de la vidéo. http://www.youtube.com/watch_popup?v=2HiUMlOz4UQ&vq=large

 

Για να ζήσεις χρειάζεται θάρρος…

Posted on 16/02/2011 by melita

1 Vote

Για να ζήσεις χρειάζεται θάρρος.

Τόσο ο ανέπαφος σπόρος, όσο κι εκείνος που σπάει το περίβλημα του έχουν τις ίδιες ιδιότητες.

Όμως, μόνο εκείνος που θα σπάσει το περίβλημα θα είναι ικανός να μπει στην περιπέτεια της ζωής.

Τούτη η περιπέτεια περικλείει μια και μοναδική αξία:

να ανακαλύψουμε ότι δεν μπορούμε να ζούμε μόνο από τις εμπειρίες των άλλων και γι’ αυτό να είμαστε πάντα διατεθειμένοι να της παραδοθούμε.

Είναι αδύνατο να δανειστείς τα μάτια του ενός, τ’ αυτιά του άλλου, ώστε να ξέρεις το τι θα συμβεί.

Κάθε ύπαρξη είναι διαφορετική, έχει και τη δική της ξεχωριστή ιδιαιτερότητα.
Ό,τι και να με περιμένει, επιθυμώ να έχω την καρδιά ανοιχτή,
έτοιμη να δεχτεί το οτιδήποτε.

Να μη φοβάμαι ν’ ακουμπήσω το χέρι μου στον ώμο κάποιου,
μέχρι να κοπεί.

Να μη φοβάμαι να κάνω κάτι που έκανε κάποιος πριν από μένα,
μέχρι να πληγωθώ.

Άσε να είμαι ανόητος σήμερα, αφού τούτο το πρωί μόνο ανοησίες μπορώ να δώσω.

Πιθανόν να το μετανιώσω, αλλά δεν έχει σημασία.

Αύριο ποιος ξέρει, μπορεί να είμαι λιγότερο ανόητος…

Kahlil Gibran

Αφιερωμένο σε έναν φίλο…

Η ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ …ΑΓΡΙΟΤΕΡΟ ΘΗΡΙΟ ΤΗΣ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ.

Φεβρουαρίου 15, 2011 Posted by kopanakinews | ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ |

 

το μέλι των παραισθήσεων

Στο Νεπάλ κυνηγούν το μέλι της σφίγγας, που επηρεάζει το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα (ατροπίνη).

Βλέπετε το trailer του ντοκυμανταίρ του Raphaël Treza.

– Fifteen cases of atropine poisoning after honey ingestion
– Mad honey poisoning-related asystole
– Jimson Weed Dangers : Backyard weed is hazardous hallucinogen
– Atropine

–

 

H Ελλάδα από το διάστημα: τo μικρό κυκλαδονήσι της Ανάφης

Στις 22 Ιανουαρίου, ο Ιταλός αστροναύτης Paolo Nespoli έστρεψε το φακό της φωτογραφικής μηχανής του προς τις Κυκλάδες για να μας προσφέρει μία ξεχωριστή εικόνα από το μικρό νησί της Ανάφης, λίγα ναυτικά μίλια ανατολικά της Σαντορίνης.
Η Σαντορίνη όμορφη, γοητευτική και διάσημη τραβάει επάνω της σχεδόν όλα τα φωτογραφικά βλέμματα. Στη σκιά της, όμως, υπάρχει η Ανάφη, η ταπεινή και άγνωστη στο ευρύ κοινό. Οι περισσότεροι τη γνωρίζουν ως ένα νησί της άγονης γραμμής.
Σύμφωνα με το μύθο, το μικρό αυτό νησί στις παρυφές των Κυκλάδων, στο πρόσταγμα του θεού Απόλλωνα, αναδύθηκε ξαφνικά από το βυθό του Αιγαίου πελάγους για να προσφέρει καταφύγιο στον Ιάσονα και τους Αργοναύτες που κινδύνευαν από τρομερή τρικυμία.
Κάπως έτσι θα ξάφνιασε και τον Paolo Nespoli καθώς έστρεψε τη φωτογραφική μηχανή του προς την νοτιοανατολική γωνία των Κυκλάδων. Και το φωτογραφικό του βλέμμα στάθηκε προς στιγμή σε αυτή τη μικρή σπιθαμή γης με την κυματιστή ακτογραμμή να ζωγραφίζεται στα γαλανά νερά του αρχιπελάγους.
Ο Ιταλός αστροναύτης, που ζει και εργάζεται τους τελευταίου δύο μήνες στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, μοιράζεται τις εικόνες που συλλέγει με τη φωτογραφική μηχανή του (μία Nikon D3S) μέσα από το διαδίκτυο. Οι εικόνες από διαφορετικές γωνιές της Γης τις οποίες έχει αναρτήσει στο Flickr έχουν έως τώρα προσελκύσει εκατομμύρια επισκέπτες.
«Επιθυμία μου είναι να έχουν όλοι τη δυνατότητα να έρθουν κάποια στιγμή εδώ επάνω και να δουν τη Γη από ψηλά, αλλά αφού αυτό δεν είναι εφικτό, αρκούμαι προς το παρόν στο να μοιράζομαι εικόνες και συναισθήματα,» λέει ο ίδιος ο Paolo Nespoli.
http://www.esa.int

By physicsgg, on 14/02/2011 at 4:06 μμ, under ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ.

 

Αίτηση Καλλιόπης Ταουξή-Χριστιανίδη

Η δημοτική σύμβουλος της Α.Δ.Κ. Καλλιόπη Ταουξή-Χριστιανίδη κατέθεσε στο Δήμο Διονύσου αίτηση με αρ. πρωτ. 636/17-1-2011, ζητώντας να πληροφορηθεί εγγράφως: 

α) Πόσοι και ποιοί είναι οι (έμμισθοι) σύμβουλοι στο Δήμο Διονύσου (του  Δημάρχου κλπ), πως έχουν οριστεί και ποιό είναι το αντικείμενό τους.

β)  Αν έχει γίνει σύννομη τοποθέτηση Γενικού Γραμματέα

γ)  Που, σε ποιό χώρο βρίσκονται τα Γραφεία των Δημοτικών Παρατάξεων και ποιός είναι ο υπάλληλος για την γραμματειακή τους  υποστήριξη, όπως ο νόμος ορίζει.

ΔΗΜΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΥ:Ο επικεφαλής της Α.Δ.Κ. Αβραάμ Πασιπουλαρίδης,συνυπέγραψε Προσφυγή κατά της υπ. αρ. 4/24-1-2011 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Διονύσου «Προγραμματισμός πρόσληψης έκτακτου προσωπικού ανταποδοτικού χαρακτήρα»

Ο επικεφαλής της Α.Δ.Κ. Αβραάμ Πασιπουλαρίδης, ενεργώντας ως απλούς δημότης, συνυπέγραψε Προσφυγή κατά της υπ. αρ. 4/24-1-2011 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Διονύσου «Προγραμματισμός πρόσληψης έκτακτου προσωπικού ανταποδοτικού χαρακτήρα», που κατατέθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής με αρ. πρωτ. 3703/2099/7-2-2011 και της οποίας το περιεχόμενο έχει ως εξής:

1. ΤΟ  ΝΟΜΙΚΟ  ΠΛΑΙΣΙΟ

1.1. Κατ’ άρθρο 21 παρ. 1 του ν. 2190/1994, όπως ισχύει, οι Δήμοι « επιτρέπεται να απασχολούν προσωπικό με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου για αντιμετώπιση εποχιακών ή άλλων περιοδικών ή πρόσκαιρων αναγκών,…»

Κατ΄ άρθρο 21 παρ. 2 του ν. 2190/1994, όπως ισχύει, « Η διάρκεια της απασχόλησης του προσωπικού της παρ. 1 δεν μπορεί να υπερβαίνει τους οκτώ (8) μήνες μέσα σε συνολικό χρόνο δώδεκα (12) μηνών…»

1.2. Κατ’ άρθρο 205 του ν. 3584/2007 «Πρόσληψη προσωπικού για αντιμετώπιση εποχικών – περιοδικών και πρόσκαιρων αναγκών»:

«1.       Οι  Ο.Τ.Α. επιτρέπεται να απασχολούν προσωπικό με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, για την αντιμετώπιση εποχικών ή άλλων περιοδικών ή πρόσκαιρων αναγκών, με τις  προϋποθέσεις και τη διαδικασία των παρ. 2-17 του άρθρου 21 του ν. 2190/1994, όπως ισχύει.

Ο αριθμός των απασχολουμένων καθορίζεται με τους Οργανισμούς Εσωτερικής Υπηρεσίας τους.

2.         Ειδικά το προσωπικό που προσλαμβάνεται για κάλυψη αναγκών ανταποδοτικού χαρακτήρα δεν υπάγεται στη διαδικασία έγκρισης της Π.Υ.Σ. 33/2006 (ΦΕΚ 280Α), όπως ισχύει.»

1.3. Κατ’ άρθρο 168 του ν. 3584/2007 «Περιπτώσεις πρόσληψης προσωπικού»:

«1.       Η πρόσληψη προσωπικού με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου από τους Ο.Τ.Α. επιτρέπεται μόνο:

α…..

β. για την κάλυψη απρόβλεπτων και επειγουσών αναγκών,

γ. για την κάλυψη παροδικών αναγκών που δεν είναι απρόβλεπτες και επείγουσες.»

1.4. Κατ’ άρθρο 206 του ν. 3584/2007 «Προσωπικό για κατεπείγουσες εποχικές ή πρόσκαιρες ανάγκες Ο.Τ.Α.»:

«1.       Ειδικά επιτρέπεται η πρόσληψη προσωπικού οποιασδήποτε ειδικότητας με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου από τους Ο.Τ.Α. για την αντιμετώπιση κατεπειγουσών εποχικών ή πρόσκαιρων αναγκών, με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου της οποίας η διάρκεια δεν υπερβαίνει τουςδύο (2) μήνες μέσα σε συνολικό διάστημα δώδεκα (12) μηνών….»

2……

3.         Η πρόσληψη του προσωπικού των ανωτέρω παραγράφων δεν υπάγεται στη διαδικασία έγκρισης της Π.Υ.Σ. 33/2006 (ΦΕΚ 280Α), όπως ισχύει.»

1.5. Κατ’ άρθρο 11 παρ. 6 του ν. 3833/2010, όπως ισχύει:

«6. Οι εγκρίσεις πρόσληψης προσωπικού με σχέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου και οι συμβάσεις μίσθωσης έργου για το έτος 2011 περιορίζονται κατά δεκαπέντε τοις εκατό (15%) σε σχέση με τις αντίστοιχες εγκρίσεις του έτους 2010.

Ο περιορισμός αυτός δεν ισχύει για προσλήψεις προσωπικού ορισμένου χρόνου που γίνονται για την κάλυψη απρόβλεπτων και επειγουσών αναγκών.»

1.6. Βάσει των προεκτεθεισών διατάξεων, θεσπίζεται εννοιολογική διαφορά μεταξύ των προσλήψεων για την κάλυψη περιοδικών αναγκών που δεν είναι απρόβλεπτες και επείγουσες και των προσλήψεων για την κάλυψη πρόσκαιρων αναγκών που είναι απρόβλεπτες και επείγουσες.

Οι πρώτες είναι αυτές του άρθρου 205 του ν. 3584/2007 και, ακριβώς επειδή δεν είναι απρόβλεπτες και επείγουσες, ο αριθμός των απασχολουμένων οφείλει να «καθορίζεται με τους Οργανισμούς Εσωτερικής Υπηρεσίας».

Οι δεύτερες είναι αυτές του άρθρου 206 του ν. 3584/2007.

Η πρώτη περίπτωση αφορά τους, κοινώς λεγόμενους, «οκταμηνίτες» ενώ η δεύτερη τους, επίσης κοινώς λεγόμενους, «διμηνίτες».

1.7. Από τον περιορισμό του άρθρου 11 παρ. 6 του ν. 3833/2010, όπως ισχύει, εξαιρούνται μόνο οι προσλήψεις που γίνονται για την κάλυψηαπρόβλεπτων και επειγουσών αναγκών, δηλαδή οι διμηνίτες (βλέπετε παρ. 1.5 παρούσης) ενώ για τους οκταμηνίτες ο περιορισμός αυτός ισχύει σαφώς.

1.8. Σχετικό με το ζήτημα είναι και το υπ’ αρ. πρωτ. ΔΙΠΠ/Φ.2.9/31/ΟΙΚ.80/3-1-11 έγγραφο του ΥΠ.ΕΣ.Α.Η.Δ. «Προγραμματισμός Προσλήψεων Προσωπικού έτους 2011».

2.  Η  ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗ  ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την προσβαλλόμενη απόφαση προγραμματίζεται η πρόσληψη στο νεοσύστατο Δήμο Διονύσου εξήντα εννέα (69) οκταμηνιτών [συγκεκριμένα, δέκα (10) οδηγών απορριμματοφόρων, τριών (3) ηλεκτρολόγων, πενήντα τεσσάρων (54) εργατών καθαριότητος και δύο (2) εργατών ύδρευσης],η οποία αφορά εποχικό προσωπικό για την κάλυψη παροδικών εποχικών αναγκών (που δεν είναι απρόβλεπτες ή επείγουσες) ανταποδοτικού χαρακτήρα (καθαριότητα – ηλεκτροφω-
τισμός – ύδρευση).

3.  Η «ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ» ΤΗΣ  ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ  ΣΤΟ  ΣΧΕΤΙΚΟ  ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ  ΠΡΑΚΤΙΚΟΥ

Η «αιτιολόγηση» της προσβαλλόμενης απόφασης στο σχετικό Απόσπασμα Πρακτικού (συνημμένο 1) «προκύπτει» από τα όσα (αναληθώς) φέρονται σ’ αυτό ως λεχθέντα( δήθεν) από τον εισηγητή του θέματος, αρμόδιο αντιδήμαρχο Διοικητικών Υπηρεσιών και Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού κ. Διονύση Σακελλαρίου.

3.1. Σε ότι αφορά την ανάγκη πρόσληψης των τριών (3) ηλεκτρολόγων, δεν υπάρχει καμμία απολύτως αιτιολογία.

3.2. Γιά την πρόσληψη των δύο (2) εργατών ύδρευσης η «αιτιολογία» που προβάλλεται είναι ότι «υπάρχει ανάγκη για έλεγχο αντλιοστασίων, δεξαμενών, αντιμετώπιση βλαβών δικτύου».

Όμως, οι ανάγκες αυτές, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι παροδικού- εποχικού χαρακτήρα, διότι, όπως είναι προφανές, οι ανάγκες έλεγχου των αντλιοστασίων, των δεξαμενών καθώς και η αντιμετώπιση των βλαβών του δικτύου είναι πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

3.3. Γιά την πρόσληψη των δέκα (10) οδηγών απορριμματοφόρων και των πενήντα τεσσάρων (54) εργατών καθαριότητας προβάλλονται τα «επιχειρήματα»:

3.3.1   «Στις 28-2-2011 λήγουν οι συμβάσεις διμηνιτών εργατών καθαριότητας, αλλά και οκταμηνιτών στο τρέχον έτος».

3.3..2. «Η περισυλλογή – αποκομιδή απορριμμάτων πρέπει αποκλειστικά να γίνεται από συνεργεία των Δήμων».

3.3.3.  «Οι ανάγκες είναι εντονότερες ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, οπότε προκύπτει και η ανάγκη καθαρισμού κοινοχρήστων χώρων από κλαδιά (κίνδυνος πυρκαγιών)».

3.3.4.  Από το πρώτο πιό πάνω «επιχείρημα» προκύπτει ότι, υποτιθεμένου ότι υπάρχουν πραγματικές ανάγκες, αυτές είναι πάγιες και διαρκείς. Διότι οι νέες συμβάσεις προγραμματίζονται να γίνουν σε αντικατάσταση και σε συνέχεια ληγουσών συμβάσεων, έτσι ώστε αποδεικνύεται ότι δεν πρόκειται για περιοδικές-εποχικές ανάγκες, αφού στην υπηρεσία καθαριότητος προγραμματίζεται να υπηρετεί, συνεχώς και αδιαλείπτως, προσωπικό με σύμβαση ορισμένου χρόνου, το ένα σε αντικατάσταση του άλλου.

Περαιτέρω, η λήξη των συμβάσεων διμηνιτών δεν μπορεί να  αποτελέσει αιτιολογία για την πρόσληψη οκταμηνιτών, ούτως ή άλλως, αφού, κατά νόμον, άλλες ανάγκες (απρόβλεπτες και επείγουσες) εξυπηρετούν οι μεν και άλλες (προβλέψιμες και όχι επείγουσες) οι δε.

Ακόμη, δεν αναφέρεται από πότε μέχρι πότε  ακριβώς προγραμματίζεται να διαρκέσει το οκτάμηνο των νέων προσλήψεων. Η παράλειψη αυτή αποδεικνύει ότι πρόκειται για προσλήψεις που εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Διότι αν επρόκειτο για περιοδικές- εποχικές, θα έλεγαν: «Θέλουμε προσωπικό από τότε μέχρι τότε, γιατί αυτή την εποχή του χρόνου το χρειαζόμαστε». Τίποτε τέτοιο δε λένε, παρά, αντίθετα, αφήνουν το χρόνο έναρξης-λήξης του οκταμήνου αόριστο. Αυτό ακριβώς, πέραν του ότι καθιστά την προσβαλλόμενη απόφαση αόριστη καθ’ εαυτήν, σημαίνει και ότι δεν πρόκειται για προσλήψεις εποχικού χαρακτήρα, αλλά για προσλήψεις που τις θέλουν ανεξαρτήτως εποχής.

3.3.5.  Το δεύτερο πιο πάνω «επιχείρημα» επ’ ουδενί μπορεί να αποτελέσει αιτιολογία εποχικών προσλήψεων, δεδομένου ότι, σε κάθε περίπτωση, η περισυλλογή-αποκομιδή απορριμμάτων συνιστά πάγια και διαρκή ανάγκη.

3.3.6.  Το τρίτο «επιχείρημα» είναι πρόδηλα προσχηματικό, πρώτον διότι το καλοκαίρι τα σκουπίδια λιγοστεύουν, αφού οι περισσότεροι κάτοικοι λείπουν σε θερινές διακοπές, δεύτερον διότι τα όποια κλαδιά από κοινόχρηστους χώρους είναι ελάχιστα, τρίτον διότι τα κλαδέματα των δένδρων των κοινόχρηστων χώρων (αλλά και εν γένει) γίνονται το χειμώνα και τέταρτον διότι το καλοκαίρι δεν διαρκεί οκτώ μήνες.

3.4. Το γεγονός ότι δεν πρόκειται περί προσλήψεων εποχικού χαρακτήρα προκύπτει και από το διαλαμβανόμενο στη σελίδα 5 της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι οι προσλήψεις προγραμματίζονται «λόγω μη υπάρξεως τακτικού προσωπικού ή ανεπάρκειας του υπάρχοντος προσωπικού προς αντιμετώπιση των αναγκών».

3.5. Εν όψει των προεκτεθέντων πρέπει να γίνει δεκτό ότι, σε ό,τι αφορά το Απόσπασμα Πρακτικού, η προσβαλλόμενη απόφαση είναι όχι μόνον παντελώς αόριστη και αναιτιολόγητη (άλλως ανεπαρκώς αιτιολογημένη), αλλά και ότι οι όποιες «αιτιολογίες» προβάλλονται είναι εντελώς παραπλανητικού και προσχηματικού χαρακτήρα, προκειμένου να επιτευχθεί η «από το παράθυρο» πρόσληψη προσωπικού, το οποίο, υπό την προϋπόθεση ότι προορίζεται να εξυπηρετήσει οποιεσδήποτε πραγματικές ανάγκες, αυτές, σε κάθε περίπτωση και πέραν πάσης αμφιβολίας, είναιπάγιες και διαρκείς ανάγκες και ασφαλώς όχι περιοδικού-εποχικού χαρακτήρα.

3.6. Πέραν όμως και ανεξάρτητα από τα ανωτέρω, εκτίθενται και τα εξής:

Όπως είναι αυτονόητο, το Απόσπασμα Πρακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης (συνημμένο 1) θα έπρεπε να απορρέει από το αντίστοιχο απομαγνητοφωνημένο πρακτικό (συνημμένο 2).

Από στοιχειώδη εποπτεία των δύο πρακτικών, προκύπτει ότι το Απόσπασμα Πρακτικού ουδεμία απολύτως σχέση έχει με το απομαγνητοφωνημένο πρακτικό.

Άλλα είπε ο κ. Σακελλαρίου στην εισήγησή του, όπως αυτά απορρέουν από το απομαγνητοφωνημένο πρακτικό, και άλλα, εντελώς διαφορετικά γράφηκαν στο Απόσπασμα Πρακτικού, το οποίο συντάχθηκε εξ υπαρχής και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο του απομαγνητοφωνημένου πρακτικού, διότι, αν εγγράφονταν σ’ αυτό αυτά που πράγματι είχε πει ο κ. Σακελλαρίου στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, θα φαινόταν ξεκάθαρα (και στο διαδίκτυο) ότι πρόκειται για μεθοδεύσεις μη σύννομων προσλήψεων.

Πουθενά στο απομαγνητοφωνημένο πρακτικό ο κ. Σακελλαρίου δεν αναφέρεται σε «εποχικές, περιοδικές και πρόσκαιρες ανάγκες» ούτε σε ανάγκες «εντονότερες ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες, οπότε προκύπτει και ανάγκη  καθαρισμού κοινοχρήστων χώρων από κλαδιά (κίνδυνος πυρκαϊών)» ούτε σε άλλα παρόμοια, όπως αυτά φέρονται (αναληθώς) να ειπώθηκαν από τον κ. Σακελλαρίου στο Απόσπασμα Πρακτικού, προκειμένου, εκ των υστέρων, να δικαιολογηθούν τ’ αδικαιολόγητα.

Αυτή η «λαθροχειρία» ολκής κατά τη σύνταξη του Αποσπάσματος Πρακτικού, με την οποία «διορθώθηκε» ανεπίτρεπτα η εισήγηση του κ. Σακελλαρίου, όπως είναι αυτονόητο, καθιστά ολόκληρο το Απόσπασμα Πρακτικού (άρα και τις «αιτιολογίες» του) νόμω ανυπόστατο και παρασύρει, από μόνη της, την προσβαλλόμενη απόφαση σε ακυρότητα.

4. Η  «ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ»  ΤΗΣ  ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ  ΣΤΟ  ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ  ΠΡΑΚΤΙΚΟ

Η πραγματική απόφαση, όπως είναι σαφές, είναι αυτή που προκύπτει από το οικείο απομαγνητοφωνημένο πρακτικό (συνημμένο 2). Από το πρακτικό αυτό αποδεικνύεται η πανηγυρική ομολογία πάντων ότι δεν πρόκειται  για προσλήψεις που εξυπηρετούν περιοδικές-εποχικές ανάγκες αλλά πάγιες και διαρκείς.

Ενδεικτικά, αναφέρονται ελάχιστα από τα σχετικώς λεχθέντα στο Δημοτικό Συμβούλιο, όπως αυτά προκύπτουν από το απομαγνητοφωνημένο πρακτικό

4.1. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ (αρμόδιος αντιδήμαρχος και εισηγητής)

«Χρειαζόμαστε …οδηγούς που πρέπει αυτή τη στιγμή να κάνουν διπλές και τριπλές βάρδιες… Διότι… δεν υπήρξε πρόβλεψις… διότι όλοι γνωρίζουμε ότι 31-12 στοπ οι ιδιώτες για την περισυλλογή των σκουπιδιών» (σελίς 20)

«Έτσι λοιπόν θα χρειαστούμε 10 οδηγούς απορριμματοφόρων για να καλύψουμε τις ανάγκες της συλλογής των σκουπιδιών, των οικιακώνσκουπιδιών αλλά και της ανακύκλωσης…» (σελίς 21)

«… όπως ξέρετε οι 8μηνίτες δεν μπορούν να αποτελέσουν μόνιμο προσωπικό, στόχος είναι βέβαιον της Δημοτικής Αρχής και του Δημάρχου ειδικότερα, είναι να εξασφαλισθεί η εργασία μέσα από μόνιμη απασχόληση» (σελίς 21)

«…εργαζόμενοι θα καλύψουν τη δουλειά που έκαναν οι τρεις επιχειρήσεις ιδιώτες καθαριότητος» (σελίς 22)

«Προσλαμβάνουμε προσωπικό που δεν είχε ο Δήμος, διότι την δουλειά την έκαναν οι εργολάβοι» (σελίς 63)

«… δεν έπρεπε να αρχίσουμε να προσλαμβάνουμε 8μηνίτες  και μετά ίσως να έχουμε το πρόβλημα της μονιμοποίησής τους»

4.2. ΣΩΚΟΥ

«Αλήθεια, από πότε η αποκομιδή των σκουπιδιών έγινε εποχιακή ενασχόληση; Από πότε ο καθαρισμός των δρόμων και των πλατειών είναι εποχιακή ενασχόληση; Από πότε το θάψιμο των νεκρών και η συντήρηση του νεκροταφείου είναι εποχιακή ενασχόληση και δραστηριότητα; Από πότε οι ηλεκτρολόγοι και οι υδραυλικοί δουλεύουν εποχιακά, δηλαδή χρειάζονται κάποια εποχή του χρόνου και κάποια εποχή δεν χρειάζονται;» (σελίς 34)

4.3. ΡΟΪΔΗΣ

«… αισθάνθηκα μια έντονη κυβερνητική πολιτική…» (σελίς 40)

«…αισθάνθηκα ότι εδώ μέσα μιλούσε ο κ. Ραγκούσης ή κάποιο άλλο κυβερνητικό στέλεχος.» (σελίς 40)

«… αυτό είναι το μέλημά μας, να στηρίζουμε την Κυβέρνηση ή τον αντίστοιχο υπουργό;…» (σελίς 40-41)

4.4. ΣΠΗΛΙΩΤΗΣ

«… πρέπει να αντιμετωπίσουμε… μία κυβερνητική πολιτική η οποία μας περιορίζει…» (σελίς 43)

«… είμαι υπερασπιστής μιάς πολιτικής του Δήμου…» (σελίς 43)

«Με την πολιτική που ακολουθεί το Υπουργείοεγώ δεν συμφωνώ. Και με όποια εγκύκλιο λέει ότι μπορεί να μας περιορίσει, θα την αμφισβητήσω.» (σελίς 44)

«… να διεκδικήσουμε μόνιμο διορισμό σε αυτές τις κατηγορίες των εργαζομένων…» (σελίς 44)

4.5. ΖΥΓΟΥΝΑΣ

«… να είναι οι τελευταίες συμβάσεις ορισμένου χρόνου, και από δω και πέρα να μην υπάρχει ούτε ένας υπάλληλος στο Δήμο ο οποίος δεν θα έχει σταθερή θέση εργασίας.» (σελίς 51)

«… είναι ένα καθεστώς ομηρίας… πελατειακών σχέσεων…» (σελίς 51)

4.6. ΣΑΡΑΝΤΑΚΗ

«Είχαμε τον ιδιώτη, δικά του μέσα, δικό του προσωπικό, τα έπαιρνε. Τώρα δεν έχουμε» (σελίς 55)

4.7. ΚΑΡΥΣΤΙΝΟΣ

«… θα καλύψουμε τις ανάγκες που προκύπτουν από την ανάγκη που έχουμε να κάνουμε την καθαριότητα την οποία έκαναν οι εργολάβοι.» (σελίς 64)

4.8. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ (αρμόδιος αντιδήμαρχος καθαριότητας)

«Έχουμε  πάρει αυτούς τους διμηνίτες, 32 άτομα, των οποίων η σύμβαση λήγει 28-2, και από κει και πέρα δεν μπορούμε να μαζέψουμε σκουπίδια.» (σελίς 25)

4.9. Τόσο από τα πιο πάνω, όσο και από ολόκληρο το περιεχόμενο του απομαγνητοφωνημένου πρακτικού, το οποίο και προσεπικαλούμεθα εν προκειμένω, προκύπτουν αβίαστα τα εξής:

4.9.1.  Οι προγραμματιζόμενες προσλήψεις θα εξυπηρετήσουν σαφώς πάγιες και διαρκείς ανάγκες και ασφαλώς όχι περιοδικές-εποχικές.

4.9.2.  Το γεγονός αυτό τελεί σε απόλυτη επίγνωση πάντων, που το δέχονται και το ομολογούν ανενδοίαστα.

4.9.3.  Τόσο ο Δήμαρχος, όσο και οι σύμβουλοι της συμπολίτευσης που ψήφισαν την προσβαλλόμενη απόφαση, είτε γνωρίζουν είτε θα ώφειλαν να γνωρίζουν ότι η οποιαδήποτε σκοπιμότητα, οσονδήποτε έντεχνα επενδεδυμένη με «αγαθές» προθέσεις, δε μπορεί να υπέρκειται της νομιμότητας, πολύ περισσότερο όταν η «αγαθότης» αυτή αμφισβητείται βάσιμα.

4.9.4.  Ακόμη όμως και με τη «λογική» της πρόκρισης της όποιας μη σύννομης σκοπιμότητας, έναντι της νομιμότητας, τίθενται τα εξής εύλογα ερωτήματα:

Γιατί, εν πάσει περιπτώσει, δεν αποφασίζουν για μονιμοποιήσεις, παρά θέλουν εργαζόμενους-ομήρους, βαφτίζοντας τους ως, δήθεν, εποχικούς, καθ’ ην στιγμή, όπως και οι ίδιοι ομολογούν, πρόκειται για εργαζόμενους που εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες;

Γιατί προκρίνουν τη μη σύννομη, ούτως ή άλλως, πρόσληψη προσωπικού ορισμένου χρόνου για την εξυπηρέτηση πάγιων και διαρκών αναγκών και δεν επιλέγουν την πιο «τίμια και σωστή» λύση των μονίμως εργαζομένων;

Γιατί αφού αποφασίζουν, αντί να ασκήσουν σύννομη διοίκηση, να ασκήσουν δική τους ανεξάρτητη πολιτική, δεν επιλέγουν, τουλάχιστον, την «τίμια και σωστή» πολιτική των  μονίμως εργαζομένων, παρά προκρίνουν την πολιτική  της ομηρίας και των πελατειακών σχέσεων;

5. ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΛΛΕΣ  ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΕΣ  ΤΗΣ  ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ  ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Οι πλημμέλειες της παρούσης παραγράφου προβάλλονται επικουρικά, στην περίπτωση που οι προσλήψεις ήθελαν θεωρηθεί (παραδόξως) ως  εποχικού χαρακτήρα.

5.1. Στην προσβαλλόμενη απόφαση αγνοήθηκε επιδεικτικά η διάταξη του άρθρου 11 παρ.6 του ν. 3833/2010, όπως ισχύει (βλέπετε παρ. 1.5. παρούσης) και επί τη βάσει της οποίας (βλέπετε παρ. 1.7. παρούσης ) ο αριθμός των νεοπροσλαμβανομένων οκταμηνιτών, σε κάθε περίπτωση, θα έπρεπε να είναι περιορισμένος κατά δεκαπέντε τοις εκατό (15%) σε σχέση με το έτος 2010.

Κατά ταύτα, θα έπρεπε να αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση ποιός ήταν ο αριθμός των οκταμηνιτών το 2010, έτσι ώστε να προκύπτει ότι ο προγραμματισμός για πρόσληψη 69 οκταμηνιτών το έτος 2011 είναι σύννομος σε ό,τι αφορά την άνω διάταξη.

Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και, μάλιστα, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος κ. Διονύσης Σακελλαρίου είπε στην εισήγησή του ( σελ. 22 απομαγνητοφωνημένων πρακτικών) ότι, ενώ θα απολυθούν συνολικά 48 συμβασιούχοι, και αυτοί όχι οκταμηνίτες,  προγραμματίζεται να γίνουν οι υπ’ όψιν νέες προσλήψεις 69 οκταμηνιτών, οι οποίες όμως, έτσι,  ακόμη και αν οι απολυόμενοι ήταν όλοι οκταμηνίτες,προκύπτουν προσαυξημένες κατά 44% αντί να είναι μειωμένες κατά 15% σε σχέση με τους οκταμηνίτες έτους 2010.

5.2. Κατ’ άρθρο 205 του ν. 3584/2007, ο αριθμός των απασχολούμενων οκταμηνιτών καθορίζεται στους Οργανισμούς Εσωτερικής Υπηρεσίας των Δήμων (βλέπετε παρ. 1.2. και 1.6. της παρούσης).

Στη σελίδα 4 του Αποσπάσματος Πρακτικού αναφέρεται σχετικά το εξής αόριστο: «Θέσεις εκτάκτου προσωπικού προβλέπονται στους ΟΕΥ των συνενωμένων Δήμων…». Δηλαδή αποκρύπτεται πόσες είναι οι θέσεις του έκτατου προσωπικού του άρθρου 205 του ν. 3584/2007 που προβλέπονται στους ΟΕΥ των συνενωμένων Δήμων που συναπετέλεσαν τον σημερινό Δήμο Διονύσου και τούτο διότι, προφανώς, δεν συμφέρει για τη λήψη της προσβαλλόμενης απόφασης.

5.3. Στην ίδια σελίδα 4 του Αποσπάσματος Πρακτικού αναφέρεται το εξής: «… έχουν προβλεφθεί στον προϋπολογισμό του Δήμου οι σχετικές πιστώσεις για το έτος 2011». Όμως, προϋπολογισμός του Δήμου για το 2011 δεν υπάρχει, άρα είναι αναληθές ότι έχουν προβλεφθεί σ’ αυτόν τον (ανύπαρκτο πράγματι) προϋπολογισμό οι σχετικές πιστώσεις για τις εν θέματι προσλήψεις.

Σημειωτέον εδώ ότι πρόκειται για ανταποδοτικές δαπάνες και, ακόμη, δεν έχει αποφασισθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο καν το ύψος των ανταποδοτικών τελών έτους 2011, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει, έστω και κατ’ αρχήν, λόγος για εξασφάλιση των οικείων δαπανών, πολύ περισσότερο που, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Αττική περιφέρεια» της 28-1-2011, αρ. φύλλου 81, ο Δήμος Διονύσου φέρεται βάσει των στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδας, να συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των πιο υπερχρεωμένων δήμων (5.075.884  Ε) .

6. ΟΙ  ΛΟΓΟΙ  ΑΚΥΡΟΤΗΤΑΣ  ΤΗΣ  ΠΡΟΣΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

6.1. Επειδή ως δημότες και κάτοικοι του Δήμου Διονύσου νομιμοποιούμεθα στην υποβολή της παρούσας.

6.2. Επειδή, πρόδηλα και πέραν πάσης αμφιβολίας, δεν πρόκειται για προσλήψεις εποχικού χαρακτήρα αλλά για προσλήψεις οι οποίες, σε κάθε περίπτωση, θα εξυπηρετήσουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

6.3. Επειδή οι σκοπούμενες προσλήψεις βαπτίζονται αυθαίρετα, παραπειστικά και αναληθώς ως εποχικού, δήθεν, χαρακτήρα, ενώ, όπως προκύπτει ακόμα και από αυτό το περιεχόμενο των οικείων πρακτικών (ιδίως του απομαγνητοφωνημένου), πρόκειται γιά προσλήψεις που, σε κάθε περίπτωση και πανθομολογούμενα, θα εξυπηρετήσουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

6.4. Επειδή η προσβαλλόμενη πράξη ελήφθη κατά κατάχρηση εξουσίας, ως καλυπτόμενη με το νομιμοφανές πρόσχημα των εποχικών, δήθεν, προσλήψεων αλλά, πράγματι, επιδιώκουσα άλλο σκοπό (προσλήψεις που εξυπηρετούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες) και όχι αυτόν που ετέθη από την αντίστοιχη νομοθεσία (προσλήψεις που εξυπηρετούν εποχικές ανάγκες).

Επικουρικά, ακόμη και αν οι σκοπούμενες προσλήψεις ήθελαν υποτεθεί (εσφαλμένα) ως εποχικού χαρακτήρα:

6.5. Επειδή η προσβαλλόμενη απόφαση όχι μόνον δεν είναι νόμιμα αιτιολογημένη αλλά είναι πλήρως αναιτιολόγητη (άλλως, ανεπαρκώς αιτιολογημένη).

6.6. Επειδή ο αριθμός των οκταμηνιτών που προγραμματίζεται να προσληφθούν (69) είναι παντελώς αυθαίρετος (με τις ίδιες «αιτιολογίες» θα μπορούσαν να είναι και 690 ή 7 ή οσοιδήποτε).

6.7. Επειδή το χρονικό διάστημα του οκταμήνου των προσλήψεων δεν προσδιορίζεται εποχιακά (ποιούς μήνες αφορά) κα-
τά τρόπο ώστε η περίοδος απασχόλησης του εποχικού (υποτίθεται) προσωπικού να παραμένει («περιέργως και παραδόξως») εντελώς απροσδιόριστη.

6.8. Επειδή ο αριθμός των οκταμηνιτών που προγραμματίζεται να προσληφθούν είναι κατά πολύ μεγαλύτερος του επιτρεπομένου από τον περιορισμό του άρθρου 1 παρ. 6 του ν. 3833/2010, όπως ισχύει.

6.9. Επειδή ο αριθμός του έκτακτου προσωπικού ανταποδοτικού χαρακτήρα που προβλέπεται στους Ο.Ε.Υ. των συνενωμένων Δήμων που συναπετέλεσαν το Δήμο Διονύσου δεν επιτρέπει τις υπ’ όψιν προσλήψεις.

6.10. Επειδή δεν υπάρχει προϋπολογισμός έτους 2011 για το Δήμο Διονύσου αλλά ούτε και στους προϋπολογισμούς των συνενούμενων Δήμων που συναπετέλεσαν το Δήμο Διονύσου προβλέπονται πιστώσεις από τις οποίες να μπορούν να δικαιολογηθούν νόμιμα οι δαπάνες των εν λόγω προσλήψεων.

6.11. Επειδή, κατά τα της παρ. 3.6. της παρούσης, το Απόσπασμα Πρακτικού (άρα και οι σχετικές «αιτιολογίες» του) είναι νόμω ανυπόστατο.

 

ΓΙΑ  ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ  ΠΙΟ  ΠΑΝΩ  ΟΡΘΟΥΣ  ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΥΣ  ΛΟΓΟΥΣ

Προσφεύγουμε ενώπιόν σας και αιτούμεθα την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης ως παράνομης.

Επίσης, αιτούμεθα την άμεση αναστολή εκτέλεσης της προσβαλλόμενης πράξης, πρώτον διότι η προσφυγή μας παρίσταται προδήλως βάσιμη και δεύτερον διότι θα υποστούμε ανεπανόρθωτη ή δυσχερώς επανορθώσιμη βλάβη μέχρι την εξέτασή της, αφού από την πραγματοποίηση των εν θέματι μη συννόμων και πρόδηλα υπεράριθμων προσλήψεων πελατειακού χαρακτήρα θα επιβαρυνθούμε κατά τρόπο παράνομο και καταχρηστικό με υπέρογκα ανταποδοτικά τέλη καθαριότητας-ύδρευσης-ηλεκτροφωτισμού.

Συνημμένα:
1.Απόσπασμα πρακτικού της προβαλλόμενης απόφασης από την ιστοσελίδα του Δήμου
2. Απομαγνητοφωνημένο πρακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης

ΔΗΜΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΥ:Αβραάμ Πασιπουλαρίδης: Παράλειψη εγκατάστασης αιρετών στο Δήμο Διονύσου

Αβραάμ Πασιπουλαρίδης:
Παράλειψη εγκατάστασης αιρετών στο Δήμο Διονύσου

Ο επικεφαλής της Α.Δ.Κ. και της μείζονος μειοψηφίας Δήμου Διονύσου Αβραάμ Πασιπουλαρίδης κατέθεσε στο Δήμο Διονύσου την υπ’ αρ. πρωτ. 742/18-1-2011 αίτηση-καταγγελία με το εξής  περιεχόμενο:ΘΕΜΑ: Παράλειψη εγκατάστασης αιρετών στο Δήμο Διονύσου

Κατά ρητή επιταγή του νόμου 3852/2010 και συγκεκριμένα σύμφωνα με το άρθρο 9 παραγ. 5 και το άρθρο 52 παραγ. 3 (τελευταίο εδάφιο), η εγκατάσταση των αιρετών που προέκυψαν από τις εκλογές στις 7 και 14 Νοεμβρίου 2010 γίνεται το Σαββάτο 1η Ιανουαρίου 2011.

Από την ημέρα αυτή αναλαμβάνουν καθήκοντα οι νέες αρχές των Δήμων και αρχίζει η θητεία τους, η οποία λήγει στις 01/08/2014.

Κατόπιν των ανωτέρω παρακαλώ να μου γνωρίσετε γιατί δεν έγινε η προβλεπόμενη από το νόμο εγκατάσταση των αιρετών στις 01/01/2011 με ό,τι αυτό συνεπάγεται γιά τη σύννομη λειτουργία του Δήμου.

Προσπάθησε να μην την εξευτελίζεις…

Posted on 30/01/2011 by melita

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς…

Μην την εξευτελίζεις…
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντας την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την …

Στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ως που να γίνει, σα μια ξένη φορτική…

 

Κ.Π.Καβάφης

 

Αυτός που αγαπώ μου είπε ότι με χρειάζεται…

 

Αυτός που αγαπώ μου είπε ότι με χρειάζεται…

Γι’ αυτό, προσέχω τον εαυτό μου

βαδίζω με προφύλαξη

και φοβάμαι κάθε στάλα βροχής

μηδά και με σκοτώσει…

Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

Η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής …

Posted on 01/02/2011 by melita

Η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής δεν είναι ότι πεθαίνουν οι άνθρωποι αλλά ότι παύουν ν’αγαπούν… William Somerset Maugham

 

Μετά τη βροχή βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο…

Posted on 05/02/2011 by melita

 

 

 

 

 Σκέφτομαι ότι πολλές φορές αφήνεις κάποια άτομα, καταστάσεις και γεγονότα να σε επηρεάσουν τόσο πολύ ώστε να σε κάνουν κουρέλι.

Ότι ακόμα περισσότερες φορές εμπιστεύεσαι τα λάθος άτομα και αυτά σε προδίδουν πίσω από την πλάτη σου.
Το γεγονός ότι έκανες κάποια λάθη στο παρελθόν πάνω στα νεύρα σου ή στο θυμό σου ,στην απελπισία σου ή με πιέσεις άλλων ή έστω από χαζομάρα σου δεν πρέπει να σε εμποδίζουν να συνεχίσεις κανονικά και να δεις την επόμενη μέρα με ψηλά το κεφάλι.
Και αν έχεις και άτομα που σε στηρίζουν και σε αγαπάνε πραγματικά και είναι δίπλα σου ,ακόμα καλύτερα, γιατί μπορείς με αυτά να μοιράσεις τον πόνο και τη χαρά σου.
Εξάλλου μετά την βροχή βγαίνει το ουράνιο τόξο

Το πιο δύσκολο είναι να κρίνεις τον εαυτό σου…

Posted on 09/02/2011 by melita

 

Ο μικρός πρίγκηπας (απόσπασμα)

Ο βασιλιάς, ντυμένος με πορφύρα κι ερμίνα, καθόταν σ’ ένα θρόνο πολύ απλό και μαζί μεγαλόπρεπο.
-”Α, να ένας υπήκοος!” φώναξε μόλις είδε το μικρό πρίγκιπα. Κι ο μικρός πρίγκιπας αναρωτήθηκε: «Πώς άραγε με γνώρισε, αφού δε μ’ έχει ξαναδεί;» Δεν ήξερε ότι για τους βασιλιάδες ο κόσμος είναι πολύ απλοποιημένος. Όλοι οι άνθρωποι είναι υπήκοοι.
“Πλησίασε να σε δω καλύτερα“, του είπε ο βασιλιάς, πολύ περήφανος που, επιτέλους, ήταν βασιλιάς κάποιου.
Ο μικρός πρίγκιπας έψαξε με το βλέμμα πού να κάτσει, αλλά ο εξαίσιος μανδύας από ερμίνα κάλυπτε ολόκληρο τον πλανήτη. Έμεινε λοιπόν όρθιος κι έτσι που ήταν κουρασμένος, χασμουρήθηκε.
-”Σύμφωνα με την εθιμοτυπία, δεν επιτρέπεται να χασμουριέσαι μπροστά στο βασιλιά“, του είπε ο μονάρχης. “Σου το απαγορεύω“.[…]
Ο μικρός πρίγκιπας όμως απορούσε. Αφού ο πλανήτης ήταν μικροσκοπικός, ποιους κυβερνούσε ο βασιλιάς;
-”Μεγαλειότατε…” του είπε, “με συγχωρείτε που ρωτάω…”
-”Σε διατάζω να με ρωτήσεις”, βιάστηκε να πει ο βασιλιάς.
-”Μεγαλειότατε… τ;i κυβερνάτε“;
-”Τα πάντα“, απάντησε ο βασιλιάς πολύ απλά.
-”Τα πάντα“;
Ο βασιλιάς, με μια διακριτική χειρονομία, έδειξε τον πλανήτη του, τους άλλους πλανήτες και τα αστέρια.
-”Όλα αυτά;” είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-”Όλα αυτά…” απάντησε ο βασιλιάς. Γιατί ήταν όχι μόνοn απόλυτος αλλά και παγκόσμιος μονάρχης.
-”Και τα αστέρια σας υπακούουν“;
-”Ασφαλώς!”, είπε ο βασιλιάς. “Υπακούουν αμέσως. Δεν ανέχομαι ανυπακοές“.
Τόση δύναμη εντυπωσίασε το μικρό πρίγκιπα. Αν την είχε αυτός, θα μπορούσε να δει όχι σαράντα τέσσερα, μα εβδομήντα δύο, ακόμα κι εκατό ή και διακόσια ακόμα ηλιοβασιλέματα μέσα σε μια μέρα, χωρίς να χρειαστεί να τραβήξει καθόλου τη καρέκλα του. Κι έτσι που αισθανόταν και κάπως λυπημένος στη σκέψη του μικρού του πλανήτη που είχε αφήσει, πήρε θάρρος να ζητήσει μια χάρη από το βασιλιά:
-”Θα ήθελα να έβλεπα ένα ηλιοβασίλεμα… Κάντε μου τη χάρη… Διατάξτε τον ήλιο να βασιλέψει…”[…]
-”Το ηλιοβασίλεμα σου θα το ‘χεις. Θα το απαίτησω. Μα θα περιμένω, σαν έμπειρος κυβερνήτης, πότε θα γίνουν ευνοϊκές οι συνθήκες“.
-”Και πότε θα συμβεί αυτό;” ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας.
-”Χμ, χμ!” απάντησε ο βασιλιάς αφού συμβουλεύτηκε πρώτα ένα χοντρό ημερολόγιο. “Χμ, χμ! Θα γίνει, γύρω… γύρω… θα γίνει απόψε γύρω στις επτά και σαράντα! Και τότε θα δεις πως με υπακούουν εμένα“.
Ο μικρός πρίγκιπας χασμουρήθηκε. Λυπόταν για το χαμένο του ηλιοβασίλεμα. Ύστερα, είχε αρχίσει να βαριέται και λιγάκι,
-”Δεν έχω τίποτα να κάνω πια εδώ”, είπε στο βασιλιά. “Φεύγω“.
-”Μη φεύγεις” απάντησε ο βασιλιάς, που ήταν τόσο περήφανος που είχε έναν υπήκοο. “Μη φεύγεις, σε κάνω υπουργό“!
-”Υπουργό; Σε τί“;
-”Σε… Σε υπουργό της δικαιοσύνης“!
-”Μα δεν υπάρχει κανείς για να δικαστεί“!
-”Πού ξέρεις;” είπε ο βασιλιάς. “Ακόμα δεν έχω γυρίσει ολόκληρο το βασίλειο μου. Είμαι πολύ γέρος, δεν έχω χώρο για άμαξα και κουράζομαι να περπατάω“.
-”Α, μα κοίταξα κιόλας!” είπε ο μικρός πρίγκιπας, που έσκυψε να ρίξει ακόμα μια ματιά στην άλλη μεριά του πλανήτη. “Ούτε κι εκεί υπάρχει κανείς…”
–”Τότε θα κρίνεις τον εαυτό σου!” του απάντησε ο βασιλιάς. “Είναι το δυσκολώτερο. Είναι πολύ πιο δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου παρά να κρίνεις τους άλλους. Αν καταφέρεις να κρίνεις τον εαυτό σου σωστά, θα είσαι πραγματικά σοφός“.
-”Εγώ»”, είπε ο μικρός πρίγκιπας μπορώ να κρίνω τον εαυτό μου όπου κι αν βρίσκομαι.“ Δεν υπάρχει λόγος να μένω εδώ“.

Τα λάθη

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2011 by Ανατολική Ακτή

Τα λάθη συγχωρούνται και διορθώνονται.

Τα ιστορικά λάθη σημαδεύουν, καταστρέφουν και ακολουθούν τους πάντες δια παντός…..!

Τα΄ ακούσατε πολιά μας και πολάκια μας;

Filed under: ΑΠΟΨΕΙΣ & ΘΕΣΕΙΣ,Κους Κους

 

Amazing Γέφυρες της Κίνας

• Email
• Αγαπημένο
• Λήψη
• Ενσωμάτωση
• Περισσότερα …

http://translate.google.gr/translate?hl=el&sl=en&tl=el&u=http://www.slideshare.net/ag205/chinas-amazing-bridges-4491503