Με την Α.Π. 5342/5138/14-2-2012 απόφαση του Γ.Γ. Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής (συνημμένο
1) απερρίφθη η υπ’ αρ. πρωτ. 47699/44525/14-12-2011 προσφυγή μας (συνημμένο
2) κατά της υπ. αρ. 246/29-11-2011 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Διονύσου με θέμα «
Παραχώρηση οικογενειακών τάφων στο Κοιμητήριο της Δ. Κ. Δροσιάς» (συνημμένο
3).
Με την άνω προσφυγή μας (συνημμένο 2), την οποία προσκομίζουμε και το περιεχόμενο της οποίας, ολόκληρο, επικαλούμεθα ενώπιόν σας, ζητούσαμε την ακύρωση της 246/2011 απόφασης του Δ.Σ. του Δήμου Διονύσου, διότι με αυτήν αποφασίστηκε η εν θέματι παραχώρηση οικογενειακών τάφων κατά τρόπο παράνομο, δηλαδή κατά παράβαση τόσο της κείμενης νομοθεσίας όσο και του ισχύοντος Κωδικοποιημένου Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου της Δροσιάς, που εγκρίθηκε με την υπ’ αρ. 57/23-9-2008 απόφαση του τότε Δημοτικού Συμβουλίου του πρώην Δήμου Δροσιάς (συνημμένο 4).
Συγκεκριμένα, η εν θέματι παραχώρηση οικογενειακών τάφων έγινε κατ’ επίκληση του άρθρου 16 του άνω κανονισμού (συνημμένο 4), του οποίου το περιεχόμενο έχει ως εξής:
«Το Δ.Σ. έχει δικαίωμα να προβαίνει στη δωρεά ή στην παραχώρηση, κατ’ εξαίρεση κατόπιν πληρωμής του σχετικού τέλους, οικογενειακού τάφου σε άτομα τα οποία αποδεδειγμένα προσέφεραν άξια λόγου υπηρεσία στον Δήμο και γενικότερα στην κοινωνία, ή άτομα τα οποία έχουν και προβάλλουν σοβαρούς λόγους, οι οποίοι θα αξιολογηθούν από το Δ.Σ. Γιά τιςλεπτομέρειες τις σχετικές με τις τέτοιου είδους παραχωρήσεις οικογενειακών τάφων θα αποφασίζει το Δ.Σ. κατά περίπτωση, σύμφωνα με την υπ’ αρ. 91/2000 απόφαση του Κ.Σ.».
Σύμφωνα, λοιπόν, με το περιεχόμενο του πιό πάνω άρθρου του Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς, γιά την σύννομη εφαρμογή του προϋποτίθενται, τουλάχιστον, τα εξής:
1. Σε περίπτωση που δεν πρόκειται περί δωρεάν παραχώρησης, όπως φέρεται να συμβαίνει εν προκειμένω, της σχετικής απόφασης του Δ.Σ. πρέπει να έχει προηγηθεί η καταβολή του σχετικού τέλους.
2. Οι λόγοι του ευεργετήματος της κατ’ εξαίρεσιν παραχώρησης δικαιώματος χρήσης οικογενειακού τάφουαξιολογούνται από το Δημοτικό Συμβούλιο.
3. Η σχετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου λαμβάνεται κατά περίπτωση.
Η πρώτη πιό πάνω προϋπόθεση είναι αυτονόητη διά τους εξής λόγους:
1.1. Σύμφωνα με το άρθρο 148 του Ν. 3463/2006, αλλά και με το άρθρο 224 του ν. 3852/2010, οι αποφάσεις των Δημοτικών Συμβουλίων των Δήμων είναι εκτελεστές αφότου εκδοθούν.
Κατά ταύτα, όσες πράξεις του Δημοτικού Συμβουλίου έχουν εκτελεστό χαρακτήρα (δεν είναι π.χ. γνωμοδοτικού ή ψηφισματικού χαρακτήρα), η εκτελεστότητά τους άρχεται αφ’ ης εκδοθούν, δηλαδή αμέσως.
Αυτό σημαίνει ότι δε νοείται, κατά νόμον, λήψη απόφασης Δημοτικού Συμβουλίου, με εκτελεστό χαρακτήρα, που να τελεί υπό αίρεσιν, άλλως η εκτελεστότητα της πράξης δεν θα ήταν άμεση, όπως επιτάσσει ο νόμος, αλλά θα τελούσε υπό την προϋπόθεση πλήρωσης της αίρεσης.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ελήφθη μία απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου με εκτελεστό χαρακτήρα, γιά παραχώρηση οικογενειακών τάφων, υπό την αίρεσιν ότι κάποτε, στο μέλλον (αν και όποτε), ήθελε καταβληθεί το σχετικό τέλος από τους ενδιαφερομένους.
Αυτή η πρόδηλη και κραυγαλέα παρανομία, με το υπ’ αρ. πρωτ. 40733/2011/6-2-2012 έγγραφο του Δήμου Διονύσου (συνημμένο 5), «δικαιολογείται» με το εξής σόφισμα:
«… δεν είναι δυνατόν να καταβληθεί εκ των προτέρων τέλος γιά κάτι, το οποίο δεν είναι βέβαιο και σαφές αν θα χορηγηθεί στον ενδιαφερόμενο πολίτη» (βλέπετε παρ. 3 συνημμένου 5).
Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Δήμος, γιά να δικαιολογήσει τ’ αδικαιολόγητα, μας λέει εδώ ότι η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου παραμένει … μετέωρη και ότι η ολοκλήρωσή της εξαρτάται από την υποκειμενικήσυμπεριφορά των ενδιαφερομένων, οι οποίοι αν θέλουν ή αν μπορούν πληρώνουν και αν δεν θέλουν ή δεν μπορούν δεν πληρώνουν!!!
Βεβαίως, ισχύει το ακριβώς αντίστροφο: Δεν είναι νόμιμη καμία άμεσα εκτελεστή ατομική διοικητική πράξη χορήγησης δικαιώματος και, ταυτόχρονα, εξαρτώμενη από την μελλοντική και αβέβαιη υποκειμενική συμπεριφορά του ατόμου στο οποίο χορηγείται το δικαίωμα αυτό, διότι, έτσι, αναιρείται η άμεση εκτελεστότητά της.
1.2. Πέραν των ανωτέρω, η σχετική γραμματική διατύπωση του άρθρου 16 του Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο ερμηνείας: Το Δημοτικό Συμβούλιο έχει δικαίωμα να προβαίνει στην εν θέματι κατ’ εξαίρεση παραχώρηση οικογενειακού τάφου με αντίτιμο, μόνον ΚΑΤΟΠΙΝ της πληρωμής του σχετικού τέλους.
Άλλωστε, δε θα μπορούσε να συμβαίνει και διαφορετικά, διότι, τότε, όλοι θα αποκτούσαν δικαίωμα σε οικογενειακό τάφο, απλώς και μόνο υποσχόμενοι ότι… κάποτε, στο… μέλλον θα πληρώσουν το «σχετικό τέλος», οπότε, όχι μόνον κανένας προγραμματισμός δεν θα ήταν εφικτός γιά την ομαλή λειτουργία του νεκροταφείου αλλά, όπως είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς, δεν θα έφταναν ούτε δέκα νεκροταφεία.
Δυστυχώς, ακόμη και αυτό το προφανές και αυτονόητο το «αντικρούει» ο Δήμος, «ερμηνεύοντας» (πιό σωστά: παρερμηνεύοντας) την πιό πάνω σαφή διάταξη ως εξής: «Η έννοια του άρθρου 16 του άνω Κανονισμού είναι σαφής ότι ολοκληρώνεται και συντελείται η παραχώρηση του τάφου με την καταβολή του σχετικού τέλους». (βλέπετε παρ. 3 συνημμένου 5). Δηλαδή, ο Δήμος, γιά να «δικαιολογήσει» τις παρανομίες του, όχι μόνον δε διστάζει να χαλκεύσει ασύστολα το σαφές περιεχόμενο του άρθρου 16 του Κανονισμού του Νεκροταφείου Δροσιάς, αλλά προχωράει και στο ατόπημα να ισχυριστεί ότι η παραχώρηση του τάφου γίνεται όχι με τη λήψη της άμεσα εκτελεστής απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου αλλά αν και όταν δεήσει να πληρώσει ο ενδιαφερόμενος… μετά την απόφαση αυτή (!!!)
Πρόκειται, πράγματι, γιά βαρύτατο ατόπημα, αφού υποβιβάζεται βάναυσα το κύρος του Δημοτικού Συμβουλίου, του οποίου οι άμεσα εκτελεστές αποφάσεις φέρονται να αποκτούν ουσιαστική εκτελεστότητα όχι αμέσως μετά τη λήψη τους, όπως ορίζει ο νόμος, αλλά… κάποτε, στο … μέλλον, και αυτό αν και όταν το θελήσουν οι ενδιαφερόμενοι ιδιώτες πολίτες, οι οποίοι, αν το επιθυμήσουν, μπορούν να …. ακυρώσουν (!!!)στην πράξη την απόφαση, ανάλογα με το πως τους βολεύει.
2.1. Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη πιό πάνω προϋπόθεση, εκτίθενται τα εξής: Πρόκειται γιά ζήτημα ΚΑΤ’ ΕΞΑΙΡΕΣΙΝμεταχείρισης πολιτών, γι’ αυτό τίθεται η προϋπόθεση της προηγούμενης αξιολόγησης (των λόγων ειδικής μεταχείρισης των πολιτών αυτών) από το Δημοτικό Συμβούλιο.
Και, βεβαίως, η αξιολόγηση αυτή πρέπει να αιτιολογείται ειδικά και εμπεριστατωμένα, και μάλιστα λεπτομερειακά, μευπευθυνότητα και με επιμέλεια, καθ’ όσον είναι γνωστές οι επιδόσεις των διαφόρων επιτήδειων στο προσφιλές «σπορ» του «ευεργέτη» ή του «αναξιοπαθούντος», προκειμένου να προσποριστούν οφέλη που δεν τους αναλογούν και, πάντοτε, «εις υγείαν των κορόιδων», δηλαδή των νομοταγών συμπολιτών τους.
Στο σημείο αυτό, θέλουμε να επαναλάβουμε μετ’ επιτάσεως ότι η πιό πάνω αξιολόγηση γίνεται, σύμφωνα με τον Κανονισμό, αποκλειστικά και μόνον από το Δημοτικό Συμβούλιο και από κανέναν άλλο, δηλαδή ούτε από τους ίδιους τους ενδιαφερομένους, ούτε από τον πρόεδρο ή αντιπρόεδρο της Δημοτικής Κοινότητας, ούτε από το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας.
Κατόπιν τούτου, θα περίμενε κανείς από το Δημοτικό Συμβούλιο να αναλωθεί, με επιμέλεια και συναίσθημα ευθύνης, στην λεπτομερειακή αξιολόγηση της όποιας αποδεδειγμένης κοινωνικής προσφοράς ή των οποιωνδήποτε σοβαρών λόγων που αιτιολογούν ειδικά και εμπεριστατωμένα την κατ’ εξαίρεσιν χορήγηση οικογενειακών τάφων.
Προσάγουμε και επικαλούμεθα το περιεχόμενο του οικείου απομαγνητοφωνημένου πρακτικού (συνημμένο 6), από το οποίο προκύπτει ότι το Δημοτικό Συμβούλιο ασχολήθηκε με οτιδήποτε άλλο ΕΚΤΟΣ απ’ αυτό που ώφειλε ν’ ασχοληθεί.
Ούτε ο εισηγητής ούτε κανένας άλλος βρήκαν ένα λόγο να πούν γι’ αυτά που έπρεπε να πούν.
Ουδεμία απολύτως αξιολόγηση έγινε από το Δημοτικό Συμβούλιο των λόγων ειδικής μεταχείρισης των συγκεκριμένων πολιτών, όπως προβλέπεται στο άρθρο 16 του Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς.
Το αναφερόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, δήθεν, το Δημοτικό Συμβούλιο ακολούθησε τις διαδικασίες που προβλέπονται από τον Κανονισμό Λειτουργίας του Κοιμητηρίου Δροσιάς «αξιολογώντας κάθε αίτηση κατά περίπτωση» είναι πέρα γιά πέρα αναληθές (κυριολεκτικά, αποκύημα φαντασίας).
Πού την είδαν την «αξιολόγηση» οι ελεγκτικές, υποτίθεται, αρχές της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής γιά να μας τη δείξουν και μας;
Εμείς τους υποβάλαμε το απομαγνητοφωνημένο πρακτικό από το οποίο αποδεικνύεται ότι τέτοια αξιολόγηση δεν υπάρχει, είναι κυριολεκτικά μηδενική, αλλά αυτοί όχι μόνον κάνουν πως δε βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν (δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε), παρά γράφουν στα χαρτιά τους τα ακριβώς αντίθετα από την πραγματικότητα.
Και, ασφαλώς, ουδεμία αίτησις ουδενός ενδιαφερομένου απετέλεσε θέμα συζήτησης του Δημοτικού Συμβουλίου, (πολύ περισσότερο δεν «αξιολογήθηκε» όπως αναληθώς διαλαμβάνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση), παρά μόνον, αντί εισήγησης, έγινε προσεπίκληση των υπ’ αριθμούς 33, 36 και 37, έτους 2011, αποφάσεων του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Δροσιάς (συνημμένα 7, 8 και 9 αντίστοιχα), στις οποίες γίνεται απλή μνεία (και αυτό αορίστως και ακροθιγώς) σε διαφόρους ισχυρισμούς των ενδιαφερομένων, χωρίς καμία απολύτως αξιολόγησή τους.
Βεβαίως, ακόμη και αν υπήρχε τέτοια αξιολόγηση από το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας Δροσιάς, δεν θα είχε κανένα απολύτως νόμιμο έρεισμα, αφού η αξιολόγηση αυτή, νόμιμα, θα έπρεπε να γίνει αποκλειστικά και μόνον από το Δημοτικό Συμβούλιο. Ωστόσο, γιά να μη συγκαλυφθεί η υπόθεση της έλλειψης αξιολόγησης από το Δ. Σ. με το πρόσχημα της ύπαρξης των πιό πάνω αποφάσεων του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας, επισημαίνουμε ότι ποτέ και από κανένα δεν υπήρξε οποιαδήποτε αξιολόγηση (γενόμενη αρμοδίως ή αναρμοδίως) των ισχυρισμών των ενδιαφερομένων, ούτως ώστε να μπορεί να εφαρμοσθεί νόμιμα το άρθρο 16 του Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς.
Όμως,διά λόγους αμεροληψίας, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι, στη διάρκεια του Δημοτικού Συμβουλίου, έγινε μιά αξιολόγηση. Συγκεκριμένα πρόκειται γιά την αξιολόγηση του ρουσφετιού προς τον εκ των ενδιαφερομένων ……, η οποία, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε ο δημοτικός σύμβουλος Σακελλάριος Σωτηρίου, είναι της τάξης των 35.000 ευρώ περίπου (βλέπετε σελίδες 13,14 συνημμένου 6).
3.1. Σε ό,τι αφορά την Τρίτη προϋπόθεση, παρεβιάσθη και αυτή, προκειμένου τα προφανή ρουσφέτια να εξεταστούν από κοινού με την περίπτωση του ….., που είναι διαφορετική, γιά προφανείς λόγους πρόκλησης σύγχυσης και ευχερέστερης αποδοχής των μεθοδεύσεών τους.
Η εν λόγω ρουσφετολογία είναι τόσο κραυγαλέα και προφανής, ούτως ώστε ουδείς εδέχθη να εισηγηθεί το ζήτημα, εκθέτοντας και αξιολογώντας τα «προσόντα» των ενδιαφερομένων.
Ο (κατ’ ευφημισμόν) «εισηγητής» δημοτικός σύμβουλος Κων/νος Παλιγγίνης όχι μόνον εσιώπησε αιδημόνως σε ό,τι αφορά την έκθεση και την αξιολόγηση των «προσόντων» των ενδιαφερομένων στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά, ερωτηθείς σχετικώς από τον δημοτικό σύμβουλο Σακελλάριο Σωτηρίου, παρεδέχθη ευθαρσώς ότι… «Εισηγείται η Δημοτική Κοινότητα προς το Δημοτικό Συμβούλιο» (!!!)
Κρυφτήκανε πίσω από τις 33, 36 και 37, έτους 2011, αποφάσεις του Συμβουλίου της Δ. Κ. Δροσιάς (συνημμένα 7, 8 και 9 αντίστοιχα), οι οποίες, επαναλαμβάνουμε, «αιτιολογούνται» (ορθότερα, παραμένουν πλήρως αναιτιολόγητες) μόνο και μόνο κατ’ αναφοράν σε ανέλεγκτους ισχυρισμούς των ενδιαφερομένων και μάλιστα, κατά τα ήδη προεκτεθέντα,χωρίς καμία απολύτως αξιολόγησή τους (ακόμη και υποτιθεμένων ως αληθών).
Αποδεικτικό του ρουσφετολογικού χαρακτήρα των εν λόγω περιπτώσεων είναι το εξής: Ο δημοτικός σύμβουλος της πλειοψηφίας Κων/νος Κουριδάκης πληροφορεί το Δ. Σ. ότι το θέμα είχε απασχολήσει και την Επιτροπή Ποιότητας Ζωής, όπου είπανε να μην τοποθετηθούν στη συγκεκριμένη παραχώρηση οικογενειακών τάφων, αλλά πρώτα να φέρουν ενιαίο κανονισμό γιά τάφους και τότε να αρχίσουν να δίνουν τάφους (βλέπετε σελίδα 8 συνημμένου 6).
Τώρα το τι πιέσεις πέσανε «από πάνω» και ανετράπη αυτή η θέση της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής, ο καθ’ είς είναι σε θέση να εκτιμήσει.
Επειδή, λοιπόν, ως αποκλειστικό έρεισμα της 246/2011 απόφασης του Δ.Σ.,» εχρησίμευσαν οι άνω αποφάσεις του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Δροσιάς, ερευνητέο αν οι αποφάσεις αυτές ελήφθησαν κατ’ αρμοδιότητα δοσμένη από το νόμο.
Το ζήτημα αυτό, βέβαια, το θίγουμε εντελώς επικουρικά, διότι, ούτως ή άλλως κατά τα ήδη προεκτεθέντα, οι αποφάσεις αυτές αφ’ ενός μεν δεν περιέχουν καμία απολύτως αξιολόγηση των ισχυρισμών των ενδιαφερομένων, αφ’ ετέρου δε, ακόμη κι αν περιείχαν, δε θα μπορούσαν, σε κάθε περίπτωση, να χρησιμοποιηθούν ως έρεισμα έκδοσης της σχετικής απόφασης του Δ.Σ., δεδομένου ότι, κατ’ άρθρο 16 του Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς, η αξιολόγηση αυτή έπρεπε να γίνει, αποκλειστικά και μόνον, από το Δημοτικό Συμβούλιο.
Ο άνω «εισηγητής» δημοτικός σύμβουλος Κων/νος Παλιγγίνης, ισχυρίζεται ανακριβώς ότι την εν θέματι αρμοδιότητα αντλεί το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας νομίμως, βάσει του άρθρου 82 του ν. 3852/2010 (βλέπετε συνημμένα 3 και 6), δεδομένου ότι το άρθρο αυτό αφορά τις αρμοδιότητες του προέδρου και όχι του συμβουλίου.
Το ζήτημα αυτό, δηλαδή της εν προκειμένω έλλειψης νόμιμης αρμοδιότητας του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας, το εντοπίζει ο συντάκτης του υπ. αρ. πρωτ. 40733/2012 εγγράφου του Δήμου (συνημμένο 5), ο οποίος, όμως, το «αντιμετωπίζει» με τον ισχυρισμό ότι οι αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοτικής Κοινότητας … επεκτείνονται (!!!) και στο Τοπικό Συμβούλιο (προφανής η σύγχυση μεταξύ του Τοπικού Συμβουλίου – Συμβουλίου Δημοτικής Κοινότητας).
Απίστευτη, όντως, αυτή η επινόηση της επέκτασης (!!!) των νομίμων αρμοδιοτήτων. Πράγματι, η ευρηματικότητα του Έλληνα, όταν πρόκειται γιά ρουσφέτι, δεν έχει όρια.
Κατά ταύτα, είναι σαφές, ότι, πέραν των άλλων, το Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας επελήφθη εν προκειμένω χωρίς να έχει την προς τούτο εξουσιοδότηση από το νόμο, συνεπώς οι αντίστοιχες αποφάσεις του (συνημμένα 7,8 και 9) είναι νόμω ανίσχυρες και ανυπόστατες και, συνακόλουθα, δε μπορούν να χρησιμεύσουν ως νόμιμο έρεισμα της 246/2011 απόφασης του Δ.Σ. κατ’ αρχήν και εκ προοιμίου, δηλαδή πέραν και ανεξάρτητα από την αναρμοδιότητα του άρθρου 16 του οικείου Κανονισμού Νεκροταφείου καθώς και αυτή καθ’ εαυτή τη πλήρη ανεπάρκεια του περιεχομένου τους ως αιτιολογικών στοιχείων.
Η βαλλόμενη απόφαση, εκτός της αναλήθειας που διαλαμβάνει, ότι, δήθεν, «το Δημοτικό Συμβούλιο, ακολούθησε τις διαδικασίες που προβλέπονται από τον Κανονισμό Λειτουργίας του Κοιμητηρίου Δροσιάς, αξιολογώντας κάθε αίτηση κατά περίπτωση» (κατά τα ήδη προεκτεθέντα, καμία αξιολόγηση καμίας αίτησης δεν έγινε από το Δημοτικό Συμβούλιο και, μάλιστα, «κατά περίπτωση»), προχωράει σε περαιτέρω αναληθείς ισχυρισμούς, ότι, δήθεν, το τέλος ρυθμίζεται σύμφωνα με την αρ. 91/00 απόφαση του Κοινοτικού Συμβουλίου, όπως τροποποιήθηκε και ισχύει (άρθρο 16 κανονισμού).
Όπως προκύπτει από το άρθρο 16 του ισχύοντος κωδικοποιημένου Κανονισμού (συνημμένο 4) και την 91/2000 απόφαση του (τότε) Κοινοτικού Συμβουλίου Δροσιάς (συνημμένο 10), οι δύο αυτές αποφάσεις, σε ό,τι αφορά το ενδιαφέρον εν προκειμένω ζήτημα, είναι ταυτόσημες κατά περιεχόμενο, δηλαδή στην απόφαση της κωδικοποίησης του 2008 επαναλαμβάνονται τα ίδια που διαλαμβάνει η απόφαση 91/2000 (η μόνη διαφορά είναι ότι, στην πρώτη, τίθεται «Δημοτικό Συμβούλιο» αντί για «Κοινοτικό Συμβούλιο», που υπήρχε στη δεύτερη).
Και στις δύο περιπτώσεις γίνεται λόγος γιά την πληρωμή «σχετικού τέλους», το οποίο ταυτίζεται με το τέλος της(σχετικής) περίπτωσης που αφορά την κανονική (όχι κατ΄ εξαίρεσιν) παραχώρηση οικογενειακού τάφου.
Σημειωτέον εδώ, προς αποφυγή συγχύσεως, ότι με την τροποποίηση του άρθρου 14 του τότε ισχύοντος κανονισμού (αποφ. Κ. Σ. με αρ. 88/76-συνημμένο 11), όπως διαλαμβάνεται στην απόφαση 91/2000 (συνημμένο 10), τροποποιείται κάποιο άλλο τέλος, που δεν αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά την περίπτωση του άρθρου 12 του τότε ισχύοντος κανονισμού (βλέπετε συνημμένο 11, άρθρο 12), που αναφέρεται σε περιπτώσεις κατ’ εξαίρεσιν ενταφιασμού συγκεκριμένης κατηγορίας συγγενών του αρχικού δικαιούχου οικογενειακού τάφου.
Κατόπιν τούτων, είναι πρόδηλο ότι το «σχετικό τέλος», στο οποίο αναφέρονται τόσο η απόφαση 91/2000 όσο και το άρθρο 16 του ισχύοντος Κανονισμού είναι το εκάστοτε ισχύον τέλος γιά την απόκτηση δικαιώματος χρήσης οικογενειακού τάφου. Αυτόείναι σαφές και δεν αμφισβητείται από κανένα.
Όμως, κατά τα ήδη εκτεθέντα λεπτομερώς στην απορριφθείσα προσφυγή μας, με την ψήφιση του ισχύοντος Κανονισμού, έπαυσε (διά λόγους κορεσμού του νεκροταφείου) η παραχώρηση οικογενειακών τάφων (βλέπετε άρθρο 32 συνημμένου 4) και καταργήθηκε κάθε σχετική διάταξη του προηγούμενου κανονισμού (βλέπετε σχετικά και άρθρο 51 συνημμένου 4), συμπεριλαμβανομένης και της διάταξης που όριζε το «σχετικό τέλος» γιά την απόκτηση οικογενειακού τάφου.
Εν τοιαύτη περιπτώσει, η μηχανική επανάληψη και μεταφορά της σχετικής διάταξης του άρθρου 18 του παλαιού Κανονισμού (όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση 91/2000) ως διάταξης του άρθρου 16 του ισχύοντος κανονισμού είχε σαν αποτέλεσμα η διάταξη αυτή να αναφέρεται σε πληρωμή «σχετικού τέλους», πλην όμως «σχετικού τέλους»καταργηθέντος και ουδαμού πλέον καθοριζομένου.
Δηλαδή, η διάταξη του άρθρου 16 του ισχύοντος Κανονισμού παραμένει ατελής, σε ό,τι αφορά τον προσδιορισμό του ύψους του εν λόγω «σχετικού τέλους», αφού το «σχετικό τέλος» αυτό είναι πλέον ανύπαρκτο.
Βεβαίως, η ατελής αυτή διάταξη, σε ό,τι αφορά το ύψος του «σχετικού τέλους», θα μπορούσε να θεραπευτεί με νέα απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, κανονιστικού περιεχομένου, στην οποία να προσδιορίζεται το τέλος, ειδικά γιά την εφαρμογή του άρθρου 16.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το Δημοτικό Συμβούλιο ούτε με την 246/2011 πράξη του απεφάσισε (έστω και παράνομα, με αυτήν την μη κανονιστική πράξη του) οποιοδήποτε τίμημα γιά το δικαίωμα χρήσης του κάθε οικογενειακού τάφου που χορήγησε με την απόφασή του αυτή (βλέπετε συνημμένα 3 και 6) αλλά ούτε και, προηγουμένως, το Συμβούλιο της Δ. Κ. Δροσιάς, με έρεισμα τις σχετικές πράξεις του οποίου απεφάσισε το Δημοτικό Συμβούλιο (βλέπετε συνημμένα 7, 8 και 9), μνημονεύει οτιδήποτε σχετικά με το ύψος του καταβλητέου τέλους γιά την παραχώρηση του δικαιώματος χρήσης των εν θέματι οικογενειακών τάφων.
Έτσι, το ποσόν που θα πληρώσουν, υποτίθεται, οι ενδιαφερόμενοι γιά τους οικογενειακούς τάφους έμεινε τελικά νόμωακαθόριστο (!!!).
Σημειωτέον εδώ ότι, ούτως ή άλλως, δε μπορούσε το Δημοτικό Συμβούλιο να καθορίσει το υπ’ όψιν τίμημα στα πλαίσια οποιασδήποτε ατομικής διοικητικής πράξης, όπως τυγχάνει η 246/2011 πράξη του περί παραχώρησηςοικογενειακών τάφων σε συγκεκριμένα πρόσωπα, διότι το τίμημα αυτό αποτελεί θέμα που αποφασίζεται μόνον με κανονιστική πράξη. Δηλαδή, και αν ακόμη είχε αποφασιστεί το εν λόγω τίμημα με την βαλλόμενη ατομική πράξη, ο καθορισμός του αυτός θα ήταν παράνομος, κατ’ αρχήν και εκ προοιμίου.
Ο λόγος γιά τον οποίο απέφυγαν να προσδιορίσουν τίμημα (νομότυπα ή μη νομότυπα, έστω) είναι πρόδηλος: Φαίνεται ότι τα ρουσφέτια έπρεπε να υλοποιηθούν με φτηνούς οικογενειακούς τάφους (ή και δωρεάν, «όπως τους κάτσει»).
Και εξηγούμεθα: Εφ’ όσον καταργήθηκαν οι οικογενειακοί τάφοι, έπαυσε και η ετήσια αναπροσαρμογή του σχετικού τέλους, το οποίο, με την τελευταία αναπροσαρμογή του που έγινε με την 79/2007 απόφαση του (τότε)Δημοτικού Συμβουλίου Δροσιάς, ανήρχετο στο ύψος των 6.800 ευρώ.
Με δεδομένο τον κορεσμό του νεκροταφείου (λόγος γιά τον οποίο καταργήθηκαν οι οικογενειακοί τάφοι, κατά τα ήδη προεκτεθέντα) εάν δεν εκαταργούντο οι οικογενειακοί τάφοι, το Δημοτικό Συμβούλιο, γιά να αποθαρρύνει τη ζήτησή τους, θα είχε τριπλασιάσει (τουλάχιστον) το «σχετικό τέλος».
Όπως ανέφερε ο πρώτος εξ ημών στο Δημοτικό Συμβούλιο, το τέλος οικογενειακού τάφου στη Δημοτική Κοινότητα Διονύσου του Δήμου Διονύσου (στον ίδιο Δήμο που υπάγεται και η Δροσιά) ανέρχεται στο ύψος των 18.000 ευρώ (βλέπετε σελίδα 5 συνημμένου 6). Προφανώς έχουμε «Καλλικράτη» πολλαπλών ταχυτήτων, ταχυτήτων που αναλογούν στους “ξύπνιους” και ταχυτήτων που αναλογούν στα “κορόιδα”.
Επίσης, όπως ανέφερε ο δημοτικός σύμβουλος Σακελλάριος Σωτηρίου στο Δημοτικό Συμβούλιο, ο ….. , (ο φερόμενος ως ευεργέτης της κοινωνίας) απευθύνθηκε στην Κοινότητα Ροδόπολης, η οποία του ζήτησε γιά οικογενειακό τάφο, σύμφωνα με ομόφωνη απόφαση του Κοινοτικού της Συμβουλίου (την οποία παρουσίασε ο κ. Σωτηρίου στο Δημοτικό Συμβούλιο) και τον ισχύοντα Κανονισμό, 40.000 ευρώ. (Εξ ου και η κοστολόγηση του ρουσφετιού στο ύψος των 40.000-6.800= περίπου 35.000 ευρώ).
Γιά να γίνει ακόμη περισσότερο κατανοητό ότι πρόκειται περί ρουσφετολογίας (πάντοτε σε ό,τι αφορά τις περιπτώσεις που προαναφέραμε) παραπέμπουμε στις σελίδες 8, 9 και 25 του σχετικού 6, όπου ο κ. Δήμαρχος δηλώνει ότι επίκειται καταρτισμός νέων κανονισμών, ενιαίων γιά όλο το Δήμο, συμπεριλαμβανομένων και των κανονισμών νεκροταφείων, όχι πριν τον «Γενάρη-Φλεβάρη». Να πούμε, λοιπόν, ότι θα έχουμε ενιαίο Κανονισμό Νεκροταφείων, το αργότερο, σε 2-3 μήνες.
Εδώ μιλάμε γιά ένα είδος πολυτελείας, γιά οικογενειακούς τάφους.
Δεν είναι ότι έχουμε να κάνουμε με πεινασμένους, ώστε να επείγει να φάνε.
Ποιό είναι το πρόβλημα, εν όψει και όλων των πιό πάνω προβλημάτων αλλά και της γενικής κατακραυγής, να πάρουν οι ενδιαφερόμενοι οικογενειακούς τάφους, σε δύο-τρεις μήνες, «νομότυπα» και όχι, εδώ και τώρα, από την «πίσω πόρτα»;
ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΕΠΕΙΓΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΟΥΝ ΤΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ ΤΩΡΑ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΔΗ ΠΡΟΕΚΤΕΘΕΝΤΕΣ ΛΟΓΟΥΣ.
Πρέπει, όμως, να τεκμηριώσουμε και τον ισχυρισμό μας ότι πήγαιναν να δώσουν «τζάμπα» τάφους (και, ίσως, τελικά, δωθεί και κανένας, γιατί η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου ισχύει και είναι και άμεσα εκτελεστή, χωρίς να προσδιορίζεται τίμημα).
Η μεθόδευση έγινε ως εξής:
Χρησιμοποίησαν το άρθρο 18 του καταργηθέντος Κανονισμού, που έλεγε ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο αποφασίζει γιά την κατ’ εξαίρεση χορήγηση οικογενειακών τάφων (βλέπετε συνημμένο 10), και προχώρησαν σε αποφάσεις του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας, το οποίο ακούγεται (χωρίς να είναι) σαν το αντίστοιχο του (καταργηθέντος) Κοινοτικού Συμβουλίου.
Έτσι, έλαβαν τις 33, 36 και 37, έτους 2011, αποφάσεις του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Δροσιάς (συνημμένα 7,8 και 9 αντίστοιχα).
Η 33 απόφαση διαφέρει τελείως από τις άλλες δύο.
Συγκεκριμένα, σ’ αυτήν γίνεται χρήση της διάταξης του άρθρου 18 του (παλαιού) Κανονισμού, γιά παραχώρηση χρήσης οικογενειακού τάφου «κατόπιν πληρωμής του σχετικού τέλους» και αποφασίζεται να καταβληθεί «ηισχύουσα τιμή αγοράς σύμφωνα με τον Κανονισμό Νεκροταφείου του πρώην Δήμου Δροσιάς» (βλέπετε συνημμένο 7).
Στις άλλες δύο αποφάσεις τίποτε απ’ αυτά δεν αναφέρεται (βλέπετε συνημμένα 8 και 9), συνεπώς, εξ αντιδιαστολής, προκύπτει, σαφώς, ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ.
Μετά από το σάλο που δημιουργήθηκε και τις σχετικές έγγραφες καταγγελίες, με την υπ’ αρ. 46/12-9-2011 απόφαση του Συμβουλίου της Δημοτικής Κοινότητας Δροσιάς (συνημμένο 12), διόρθωσαν την «αβλεψία» και το θέμα πλέον, υποχρεωτικά, έφυγε από το επίπεδο της Δημοτικής Κοινότητας, αφού το άρθρο 16 του ισχύοντος Κανονισμού μιλάει γιά δικαίωμα του Δημοτικού Συμβουλίου, και μόνον, να παραχωρεί κατ’ εξαίρεσιν οικογενειακούς τάφους.
Παρέλειψαν, βέβαια, να διορθώσουν και τις δύο πιό πάνω αποφάσεις, σε ό,τι αφορά την καταβολή τιμήματος, οι οποίες, έτσι, τυπικά, εξακολούθησαν να αφορούν ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ.
Ακόμη, όμως, και την ημέρα του Δημοτικού Συμβουλίου, δεν είχαν παραιτηθεί από τις προθέσεις τους για δωρεάν παραχώρηση.
Αυτό αποδεικνύεται από τα εξής:
Ο «εισηγητής» της πλειοψηφίας δημοτικός σύμβουλος Κων/νος Παλιγγίνης λέει: «Γιά τον …. νομίζω είναι δωρεάνδιάθεση». (βλέπετε σελίδα 4 συνημμένου 6).
Ο πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Χαράλαμπος Ιωαννίδης λέει: «υπήρχε μία άποψη γιά τον …. να δωθεί δωρεάν. Αν είναι να μην δωθεί δωρεάν, αν το αποφασίσει το Δ.Σ. να πληρωθεί…»
Αυτή είναι μία καθαρή ομολογία, ότι η προαναφερθείσα διαφοροποίηση των 36 και 37 αποφάσεων (από την 33) ήτανΣΚΟΠΙΜΗ, προκειμένου, «αν τους κάτσει», το (ούτως ή άλλως) ρουσφέτι της κατ’ εξαίρεσιν παραχώρησης των οικογενειακών τάφων να γίνει ΔΩΡΕΑΝ.
Αυτό το φοβερό ρεζιλίκι προσπαθεί να το διασκεδάσει η αντιπρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Δροσιάς Λαμπρινή Μήλα (δικηγόρος), που είχε ψηφίσει, μαζί με τον κ. Ιωαννίδη, τα ρουσφέτια, στο Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινότητας.
Προσπαθώντας να δικαιολογήσει την πιό πάνω διαφοροποίηση των 36 και 37 αποφάσεων, ψεύδεται ασύστολα καιπαραπληροφορεί το Δημοτικό Συμβούλιο λέγοντας ότι η καταβολή αντιτίμου… εννοείται(!!!)… «διότι δενπροβλέπεται η δωρεάν παραχώρηση»(!!!) (βλέπετε σελίδα 17 συνημμένου 6). Και, παρά κάτω, λέει: «Δική μου πρόταση ήταν που ούτε πέρασε καν» (βλέπετε σελίδα 18 συνημμένου 6).
Δηλαδή, η κ. Μήλα (δικηγόρος) πρότεινε τη δωρεάν παραχώρηση χωρίς αυτό να προβλέπεται!!!
Πιάστηκαν στο δόκανο και, για να δικαιολογήσουν τ’ αδικαιολόγητα, κατέφυγαν σε προφανή ψεύδη.
Σημειωτέον ότι η κ. Μήλα είχε το θράσος να εκστομίσει το ψεύδος ότι, δήθεν, δεν προβλέπεται η δωρεάν παραχώρηση, καθ’ ην στιγμή συμμετείχε ενεργά στην όλη διαδικασία της κατ’ εξαίρεσιν παραχώρησης των οικογενειακών τάφων και εγνώριζε άριστα το περιεχόμενο του άρθρου 16 του Κανονισμού, το οποίο, σημειωτέον, αμέσως πριν είχε αναγνώσει ο κ. Ιωαννίδης (βλέπετε σελίδες 15-16 συνημμένου 6).
Τελειώνοντας, αντικρούουμε ως πρόδηλα αναληθές και προσχηματικό το αναφερόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση ότι, δήθεν, «οι προβαλλόμενοι με την προσφυγή λόγοι είναι αόριστοι, καθ’ όσον δεν προσδιορίζεται με σαφήνεια ο κανόνας δικαίου που παραβιάστηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση».
Στην προσφυγή μας (συνημμένο 2) αναφέρονται σαφώς και εμπεριστατωμένα οι προβαλλόμενοι λόγοι ακυρότητας της 246/2011 απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου Διονύσου, επανειλημμένα δε και με σαφήνεια προσδιορίζεται ότιπαραβιάστηκε, πολλαπλώς και κατάφωρα, τουλάχιστον το άρθρο 16 του ισχύοντος Κανονισμού του Νεκροταφείου Δροσιάς (δεν είναι κανόνας δικαίου το άρθρο 16;).
Εν τοιαύτη περιπτώσει, επαναλαμβάνουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που οι ελεγκτικές αρχές της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής «κάνουν πως δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν». Είναι ανάγκη και να προκαλούν;
Στο σημείο αυτό υποβάλλουμε, μετ’ επιτάσεως, το αίτημα προς την Επιτροπή σας, κατά την ημέρα της συζήτησης της παρούσης ενώπιόν σας να κληθούν γιά εξηγήσεις τόσο ο κ. Λιακόπουλος όσο και η κ. Ξιφαρά, υπεύθυνοι της απορριπτικής απόφασης (συνημμένο 1), καθώς και εμείς, προκειμένου να σας (μας) πουν:
Ι) Που το είδαν, που το βρήκαν ότι το Δημοτικό Συμβούλιο «αξιολόγησε κάθε αίτηση κατά περίπτωση», όπωςαναληθώς διέλαβαν στην πιό πάνω απορριπτική απόφαση;
ΙΙ) Πόσο είναι το τέλος που θα πληρώσουν οι «ενδιαφερόμενοι» και που, ακριβώς, από ποιό «κανόνα δικαίου» προβλέπεται; Γιατί, η απόφαση 91/2000 (συνημμένο 10) «όπως τροποποιήθηκε και ισχύει (άρθρο 16 του Κανονισμού)», στην οποία λένε οι πιό πάνω ότι προσδιορίζεται, δήθεν, το τέλος, αναφέρεται σε τέλος που έχει ήδη καταργηθεί, κατά τα ήδη αναλυτικώς προεκτεθέντα, και αυτό τους το είχαμε επισημάνει, σαφώς και κατηγορηματικώς, στην απορριφθείσα από τον κ. Λιακόπουλο προσφυγή μας (αυτή που βαφτίζουν, υβριστικώ τω τρόπω, με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξεως «ύβρις», ως … αόριστη (!!!) ).
Επειδή, ως δημοτικοί σύμβουλοι, κάτοικοι και δημότες του Δήμου Διονύσου, νομιμοποιούμεθα στην υποβολή της παρούσης, που είναι εμπρόθεσμη.
Επειδή το «σχετικό τέλος» στο οποίο αναφέρεται το άρθρο 16 του ισχύοντος Κανονισμού Νεκροταφείου Δροσιάς είναινόμω ανυπόστατο, ως ουδαμού, πλέον, καθοριζομένου τέτοιου τέλους καθ’ οιονδήποτε νόμιμο τρόπο.
Επειδή, καίτοι το Δημοτικό Συμβούλιο απεφάσισε (υποτίθεται) την παραχώρηση των εν θέματι οικογενειακών τάφων επί πληρωμή, παρά ταύτα (έστω και παράνομα, με μη κανονιστική πράξη) δεν προσδιόρισε το σχετικό αντίτιμο, το οποίο έμεινε έτσι παντελώς απροσδιόριστο, άλλως ανύπαρκτο. (Με αποτέλεσμα, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, τυπικά, να προκύπτει δωρεάν παραχώρηση).
Επειδή, κατά παράβαση του άρθρου 16 του ισχύοντος Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς, το Δ.Σ.ουδέποτε αξιολόγησε οποιαδήποτε “αποδεδειγμένη” κοινωνική προσφορά ούτε κανενός είδους “σοβαρούς λόγους” που προέβαλαν οι ενδιαφερόμενοι.
Επειδή, εκτός της άνω παρανομίας, η βαλλόμενη απόφαση, γιά τον ίδιο πιό πάνω λόγο, είναι, επί πλέον, παντελώς αναιτιολόγητη, συνεπώς παράνομη.
Επειδή, κατά παράβαση του άρθρου 16 του ισχύοντος Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς, δενπροηγήθηκε καμία πληρωμή “σχετικού τέλους” από τους ενδιαφερομένους. (Με αποτέλεσμα, τυπικά, να έχει αποφασιστεί δωρεάν παραχώρηση).
Επειδή, σε κάθε περίπτωση, είναι ανέφικτη ακόμη και πάσα εκ των υστέρων (δηλαδή παράνομη, έστω) καταβολή αντιτίμου, αφού ελλείπει πάσα σχετική κανονιστική πράξη επί τη βάσει της οποίας να καθορίζεται νόμιμα το αντίτιμο αυτό.
Επειδή το Δημοτικό Συμβούλιο επελήφθη ομού και όχι κατά περίπτωση, όπως ορίζει το άρθρο 16 του ισχύοντος Κανονισμού λειτουργίας του Νεκροταφείου Δροσιάς, και, μάλιστα, περιπτώσεων πλήρως ανομοιογενών και άσχετων μεταξύ τους.
Επειδή, κατά τα ανωτέρω, δε νοείται νόμιμη άμεσα εκτελεστή ατομική διοικητική πράξη, της οποίας η εκτέλεση να εξαρτάται από την μελλοντική και αβέβαιη υποκειμενική συμπεριφορά ιδιωτών.
Επειδή, κατά τα ανωτέρω, το αιτιολογικό της βαλλόμενης απόφασης επί τη βάσει του οποίου απορρίφθηκε η από 14-12-2011 προσφυγή μας είναι πλήρως αναληθές κατά περιεχόμενο και αποκύημα φαντασίας.
ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΟΡΘΟΥΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ
Προσφεύγουμε ενώπιόν σας και αιτούμεθα την ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης ως παράνομης.
Passipoularidou's weblog 