Επιστολή Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αμασείας του Πόντου Γερμανού Καραβαγγέλη προς τον Γεν. Αντιπρόσωπο Ποντίων αείμνηστο Κ. Κωνσταντινίδη.

Αναστάσιος Καρυπίδης

https://www.facebook.com/profile.php?id=100001616416965

Αναστάσιος Καρυπίδης Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Αμασείας του Πόντου Γερμανού Καραβαγγέλη προς τον Γεν. Αντιπρόσωπο Ποντίων αείμνηστο Κ. Κωνσταντινίδη. Κωνσταντινούπολη, 16 / 29 Δεκεμβρίου 1918 «Αξιότιμε και αγαπητέ Κύριε Κωνσταντινίδη,  ………………………….. Κατά τον μήνα Δεκέμβριον ήρχισαν οι εκτοπισμοί της Αμισού. Κατ’ αρχάς ο στρατός μετέβαλε όλην την περιφέρειαν εις τέφραν. Τα πλούσια δε ας καπνοφυτείας, πεπολιτισμένα και φίλα της προόδου χωρία της, τα οποία διέκρινε επίσης αίσθημα πατριωτισμού λίαν ζωηρόν, ελεηλατήθησαν και επυρπολήθησαν. Μέγας αριθμός γυναικών και παιδιών εφονεύθησαν, αι δε παρθένοι του έθνους, αφού εξεβιάσθησαν και αι γυναίκες ητιμάσθησαν, εξεδιώχθησαν ευθύς αμέσως προς το εσωτερικόν. Πού; Εις το Τσορούμ εν το Νομώ Αγκύρας, εις το Σούγκουρλου και πλέον μακράν ακόμη. Ο χειμών ήτο δριμύτατος και ήσαν ηναγκασμένοι να πορεύωνται επί 10 – 40 ημέρας μέσον χιονοσκεπών ορέων και να κοιμώνται επί πολλάς νύκτας υπό τον αστερόεντα ουρανόν, εν τω υπαίθρω. Έμειναν επί πολλάς ημέρας άνευ τροφής, διότι δεν επετρέπετο ας αυτούς να αγοράσωσι -ψωμί και διά χρημάτων. Διαρκώς έδερον αυτάς οι χωροφύλακες, οι οποίοι αφήρουν και τα χρήματα, τα οποία έφερον εκείνοι μεθ’ εαυτών. Αι πλείσται απέθνησκον καθ’ οδόν και αφήνατο άταφοι, τα δε όρνεα και οι σκύλοι εχόρταιναν από την ανθρωπίνην αυτήν σάρκα. Αμα έφθανον εις τας πόλεις, ερρίπτοντο εις τα δημόσια λουτρά υπό το πρόσχημα της υγείας και καθαριότητος και ευθύς ως εξήρχοντο απ’ αυτών εστέλλοντο μακράν, βέβαια θύματα του ψύχους του παγερού. Αι εξοντώσεις και οι διωγμοί εξηκολούθουν, καθ’ εκάστην δε εβλέπομεν μαύρα νέφη καπνού και ηκούαμεν τας φωνάς και τας οιμωγάς της απελπισίας εκείνων, τους οποίους βία απέσπων από τας εστίας των, χωρίς να δυνηθο’ιμεν να φέρωμεν κανένα λόγον παραμυθίας εις αυτούς, διότι εστέλοντο κατ’ ευθείαν ας τον τόπον των βασάνων, το δε οίκημα της Ιεράς ημών Μητροπόλεως ευρίσκετο υπό την αυστηράν επίβλεψιν της αστυνομίας και των οργάνων του Τουρκικού στρατού. Την Ιην Δεκεμβρίου συνελήφθησαν οι πλείστοί των εμπόρων, εφυλακίσθησαν και ωδηγήθησαν αμέσως κατόπιν ως οι έσχατοι τοιν κακούργων εις το εσωτερικόν, το Τσορούμ, Σούγκουρλου κλπ. ………………………………………. Εν Τσαρσαμπά, Οινόη και Τέρμε ο άρρην πληθυσμός υπέστη την αυτήν τύχην και ούτω εις τας πόλεις απέμειναν μόνον γυναίκες και οικαδία χωρίς προστασίαν, τροφήν και χρήματα. Όλα τα χωρία εκκενωθέντα παρεδόθησαν εις το πυρ. Την αυτήν τύχην υπέστη και η περιφέρεια Πάφρας. Η καταστροφή αυτή εξηκολούθησεν επί μήνας, μέχρις ου απέκαμεν η αδάμαστος ψυχή του περίφημου δολοφόνου του Ελληνισμού Ραφέτ Πασσά. ……………………………………………….. όλα τα χωρία της Πάφρας ανεξαιρέτως εξεκενώθησαν και οι κάτοικοι εστάλησαν εις τα βάθη της Ανατολής. Εκεί όλοι κετεστράφησαν, αφού τα δύο τρίτα των κατοίκων εύρον τον θάνατον καθ’ οδόν. Αι αυταί βιαιοπραγίαι επανελήφθησαν και εν ταις περιφερείαις Τριπόλεως, Κερασούντος και Καραχισάρ. …………………………………………………….. Η πόλις Ορδού κατεστράφη καθ’ ολοκληρίαν. Επίσης δε και όλη αυτής η περιφέρεια. Κατά τον χειμώνα του 1915 μετέβην εις την Σεβάστειαν και το Καρά – Χισάρ και είδον εκεί το τραγικώτερον και συγκινητικώτερον θέαμα. Πλήθος πολλών χιλιάδων εκ γυναικών και παιδίων επορεύοντο μέσον ορέων και ποταμών, ως αγέλη, την οποίαν άγουσιν εις σφαγήν. Προσεπάθησα να έλθω εις βοήθειάν των ας το Σου – Σεχίρ και να ελαφρύνω την θέσιν των εν Σεβαστεία, αλλ’ ο περίφημος δολοφόνος των Αρμενίων Μουαμέρ βέης, αρχιαστυνόμος της Σεβαστείας, δεν μοι επέτρεψε να διανείμω ούτε ολίγα χρήματα εις αυτούς υπό το πρόσχημα μεν, ότι το τοιούτον θα συνήθιζεν αυτούς ας την οκνηρίαν, κυρίως όμως προμελετών την εξόντωσίν των διά της πείνης. Τούτο και συνέβη. Πιστεύσατέ μοι, αγαπητέ κ. Κωνσταντινίδη, ότι εκ των 160.000 κατοίκων του Πόντου, οι οποίοι μετετοπίσθησαν, μόνον το δέκατον, εις τινα δε μέρη το εικοστόν μόνον επέζησεν. Εκ των κατοίκων χωρίου, το οποίον επί παραδείγματι είχεν 100 κατοίκους, μόνον οι πέντε επέστρεψαν. Οι λοιποί απέθανον. Είναι ευτυχή τα ολίγα εκείνα χωρία, των οποίων το δέκατον των εξόριστων διεσώθη. Υπογρ. Ο Μητροπολίτης Αμασείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ (Εκ του Γαλλικού)»

Ενδιαφέροντα στοιχεία για τα θαλάσσια θηλαστικά και τις χελώνες

http://archipelago.gr/index.php?page=Thalassia_thilastika_kai_xelones

Γενικά 

Γνωρίζατε ότι … Το να σκοτώσεις ένα δελφίνι ήταν ένα έγκλημα που τιμωρείτο με θάνατο στην αρχαία Ελλάδα?

Οι ελληνικές θάλασσες φιλοξενούν μερικούς από τους σημαντικότερους εναπομείναντες πληθυσμούς θαλάσσιων θηλαστικών και χελωνών της Μεσογείου. Συγκεκριμένα, έξι ειδών κητωδών (φάλαινες & δελφίνια), ένα είδος φώκιας (την απειλούμενη με εξαφάνιση μεσογειακή φώκια) και τρία είδη θαλάσσιας χελώνας (δείτε εδώ πληροφορίες για τα είδη). Παράλληλα, λόγω της μεταναστευτικής φύσης των κητωδών, εντοπίζονται και άλλα είδη – περιστασιακοί επισκέπτες – όπως η πτεροφάλαινα και η φώκαινα.

Μπλε φεγγάρι στη δύση του στην Δροσιά Αττικής 1-09-2012-Blue moon in Drosia Attikis Athens Greece ( moonset)

Μπλε φεγγάρι