Ο ίσκιος της ζωής.

Η ζωή χάνει τον ίσκιο, όσο οι άνθρωποι κονταίνουν σε ανάστημα… και κάποιοι θέλουν να μας κονταίνουν και κάποιοι είμαστε κοντοί: εύκολοι στον ίσκιο, δύσκολοι στον ήλιο. Μα πάλι, μετά από τόσα μαθήματα και παθήματα κι’ ιστορίες και αστεία και σοβαρά, τέλειωσαν οι δικαιολογίες (μικρές και μεγάλες), τέλειωσαν και τα δάκρυα (ψεύτικα κι’ αληθινά). Όποιος έμεινε προσμένει… δίχως να ξέρει πια. Όποιος έμεινε, πολεμά κι’ ας ξέρει ότι μπορεί να είναι αργά. Ας επιλέξει καθένας που θα χύσει τα δάκρυά του!