Passipoularidou’s Weblog

Ιανουαρίου 7, 2013

Ο Απόλλωνας απευθηνόμενος στην καταδιωκόμενη παρθένα Δάφνη την κόρη του ποταμού Πηνειού.

Filed under: Uncategorized — passipoularidou @ 5:49 μμ

Βάσω Δενδροπούλου…:

Στο προηγούμενο μιλήσαμε για τον Μίνωα που αψήφισε τη θεϊκή εντολή και σαν αποτέλεσμα ο Μινώταυρος , η εικόνα του ζωντανού εαυτού, ζούσε μέσα στον δαίδαλο της αποπροσανατολισμένης ψυχής του. Προσκολλημένος απεγνωσμένα στον εαυτό του, παραμένοντας στην κόλαση…

Την ίδια φωνή, σπαρακτική και μυστηριώδη απηύθηνε ο Απόλλωνας στην καταδιωκόμενη παρθένα Δάφνη την κόρη του ποταμού Πηνειού. «Δεν είμαι εχθρός σου. Πριν τρέξεις άκουσε πρώτα ποιός θέλει να γίνει ερωμένος σου. Η αιθέρια κόρη όμως, αναζητούσε απεγνωσμένα το δρόμο της σωτηρίας. Οι άνεμοι κυμάτιζαν τα πέπλα έως ότου τη γύμνωσαν, τα μαλλιά της τινάζονταν πίσω. Ομορφιά μαγευτική καθώς πετούσε. Κι ο θεός πιο γρήγορος την φτάνει σε απόσταση αναπνοής κι απλώνει τα χέρια να την αρπάξει. Κι αυτή τρέχει και μόλις του ξεφεύγει… Έτσι έτρεχαν ο θεός κι η παρθένα, αυτός ωθούμενος από έρωτα κι εκείνη από φόβο. Κι αυτός κρεμάστηκε στους αέρινους ώμους της κι έκανε αισθητή την ανάσα του στο λαιμό της. Τώρα η δύναμή της την εγκατέλειψε, χλωμή κι εξουθενωμένη βλέποντας τα νερά του ποταμού πατέρα της, έπεσε μέσα και φώναξε. «Ω! πατέρα βοήθησέ με και κατάστρεψε αυτή την ομορφιά για την οποία υποφέρω παρά τη θέλησή μου». Τότε… ένα μούδιασμα άρχισε να καταλαμβάνει τα μέλη της κι η λεπτεπίλεπτη επιδερμίδα της καλύφτηκε με λεπτή φλούδα.Τα μαλλιά της έγιναν φύλλα και τα χέρια της κλαδιά. Τα πόδια της έγιναν ρίζες και το κεφάλι της η κορυφή ενός δέντρου.

Κι ο Απόλλων ο κύριος του χρόνου και της ωριμότητας ονόμασε τη δάφνη αγαπημένο του δέντρο και ειρωνικά υπέδειξε τα κλαδιά του σ΄ αυτούς που έπλεκαν τα στεφάνια της νίκης.

Αυτό που αντιπροσωπεύει ο μύθος, είναι η αδυναμία απόσπασης απ΄ το παιδικό εγώ και τη σφαίρα των συναισθηματικών σχέσεων και ιδεών του. ΄Ετσι βρίσκεται κανείς αποκλεισμένος μέσα στους τοίχους της παιδικής ηλικίας. Οι γονείς βρίσκονται εκεί σαν φύλακες του κατωφλιού κι η δειλή ψυχή, δεν καταφέρνει να περάσει την πόρτα και να ξαναγεννηθεί μέσα στον κόσμο…

Από τότε πολλά παραμύθια, ωραία κοιμωμένη κ.ά, μιλούν για το ίδιο… Κι ο μύθος έγινε το κλειδί στα χέρια του Γιούγκ που μέσα απ΄ τα όνειρα των ασθενών του, που ανάγονται σ΄ εκείνη την εποχή του πρώτου μύθου, αποκάλυπτε την προσκόλλησή τους στον ένα ή τον άλλο γονέα και την ανικανότητά τους να προσκολληθούν στον-στην σύζυγο……

 — with Nikos Kampouropoulos.

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Φτιάξε δωρεάν site ή blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: