Passipoularidou’s Weblog

Ιανουαρίου 28, 2013

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΙΖΝΙΚ-THE DECLINE OF IZNIK

Filed under: Uncategorized — passipoularidou @ 8:44 μμ
Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΙΖΝΙΚ
Με την αρχή της παρακμής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον 17ο αιώνα, συμπίπτει εν πολλοίς και η παρακμή του Ιζνίκ. Ο -όχι και τόσο αξιόπιστος- Εβλιγιά Τσελεμπή μαρτυρά την ύπαρξη μόνο 9 εργαστηρίων το 1648, έναντι των υπερτριακοσίων της προηγούμενης 50ετίας. Οι σουλτανικές παραγγελίες πέφτουν με την αποπεράτωση του Μπλέ Τζαμιού το 1617. Το Ιζνίκ δεν ξαναβρήκε ποτέ την κρατική πελατεία που το ζούσε. Τα νέα τζαμιά κάνουν χρήση μεταχειρισμένων πλακιδίων, ή κάνουν πολύ περιορισμένη χρήση νέων (π.χ. Yeni Valide, 1663). Όμως μιά νέα πελατεία εκτός Κωνσταντινούπολης διαφαίνεται στο εύπορο Κάϊρο (Κοπτική εκκλησία και Τζαμί του Ιμπραχήμ Αγά, 1652) και στις εύπορες Μονές του Αιγαίου (π.χ. το τέμπλο της Μ.Λαύρας στον Άθω που διακοσμήθηκε με πλακάκια Ιζνίκ το 1678). Οι δεύτερες υπαγορεύουν νέα θεματολογία και οι τεχνίτες εμπλουτίζουν και πάλι την παλέτα τους πέραν του μπλέ και άσπρου. Τελευταίοι πελάτες οι εύποροι Έλληνες ναυτικοί, πράγμα που εξηγεί την ευρεία διάδοση πιάτων με θαλασσινά θέματα στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα. Πριν το τέλος του ίδιου αιώνα, τα εργαστήρια του Ιζνίκ θα κλείσουν οριστικά.
Δύο πιάτα με ελληνικές επιγραφές (από τα ελάχιστα σωζόμενα) μαρτυρούν το άνοιγμα του Ιζνίκ σε νέους πελάτες και νέα θεματολογία.
Αριστερά πιάτο με κιόσκι τύπου παγόδας και την επιγραφή : + ΚΗΡΙΕ ΣΟΣΟΝ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΗΣ ΚΕ ΕΠΑΚΟΥΣΟΝ ΙΜΟΝ – ΜΑΙΩ 25 ΕΤΟΣ 1666
Δεξιά πιάτο με κυνηγόσκυλο και κεφαλή κάπρου και την επιγραφή : +ΔΗΚΕΟΣΗΝΙΣ ΗΛΙΕ ΝΟΗΤΕ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΟΝ – ΜΑΙΩ 25 ΕΤΟΣ 1666
Αθήνα, Μουσείο ΜπενάκηTHE DECLINE OF IZNIK
The decline of Iznik is associated with the beginning of the decline of the Ottoman Empire in the 17th century. The (not very trustworthy) Turkish travel writer Evliya Celebi witnesses the existence of merely 9 pottery workshopsin Iznik in 1640, a sharp decline versus the more than 300 that existed there only 50 years earlier. Imperial orders for the famous tiles fell abruptly after the completion of the Blue Mosque in 1617. And the state patronage that literally kept Iznik in life, never returned. New Mosques had to use older tiles in second use or order sparingly (e.g. the Yeni Valide Mosque in 1663). But a new clientele ouside Constantinople/Istanbul appears in wealthy Cairo (a Coptic Church and the Ibrahim Agha Mosque of 1652) as well as in the prosperous monasteries of the Aegean (e.g. the iconostasis of the Meghisti Lavra on Mount Athos, decorated with Iznik tiles in 1678). The latter dictated a new repertoire and the potters enriched again their palette beyond blue and white. The last customers were found among the wealthy Greek seamen, which explains the large production of plates with themes related to seamanship in the second half of the 17th century. Before the century was over, Iznik workshops would close down forever.
Two dishes with Greek inscriptions (from the few that survive) attest to the opening of Iznik to new customers and new themes.
To the left, dish with a pagoda-type kiosk and inscription in Greek : + LORD SAVE THE PIOUS AND LISTEN TO OUR NEEDS – MAY 25 IN YEAR 1666
To the right, dish with a hound and a boar’s head and the inscription in Greek : + PERCEIVED AS SUN OF JUSTICE OUR LORD JESUS CHRIST – MAY 25 IN YEAR 1666
Athens, Benaki Museum

Metropolitan Museum Athens

ΤΟΥΛΙΠΕΣ ΚΑΙ ΓΑΡΥΦΑΛΛΑ

Κεραμικό πιάτο από το Ιζνίκ (Νίκαια της Βιθυνίας) με τουλίπες και γαρύφαλλα σε ανθοδοχείο. Λεπτομέρεια.
Οθωμανική Αυτοκρατορία, δεύτερο μισό του 16ου αι. μ.Χ.
Δωρεά Εμμ. Μπενάκη
Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης

TULIPS AND CARNATIONS
Ceramic plate from Iznik (Nicaea in Bithynia) with tulips and carnations in a vase. Detail.
Ottoman Empire, second half of the 16th C. AD
Gift of Emmanuel Benakis
Athens, Benaki Museum of Islamic Art

ΜΙΜΟΥΜΕΝΟΙ ΤΙΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΠΟΡΣΕΛΑΝΕΣ

250 χρόνια νωρίτερα, το μεγαλύτερο οθωμανικό κεραμικό κέντρο, το Ιζνίκ (Νίκαια της Βιθυνίας), απογειώθηκε μιμούμενο δημιουργικά τις κινέζικες πορσελάνες που έφταναν στο Τοπ Καπί. Τον 18ο αιώνα ένα άλλο κέντρο, η Κιουτάχεια, απογειώθηκε μιμούμενη -πάλι δημιουργικά- τις ευρωπαϊκές πορσελάνες. Όμως οι -προεξαρχόντως- Αρμένιοι αγγειοπλάστες της Κιουτάχειας κατέληξαν και αυτοί σε ένα ιδίωμα απολύτως διακριτό.
Κεραμικό κύπελλο, Κιουτάχεια, 18ος αι. μ.Χ.
Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη

IMITATING EUROPEAN PORCELAIN
250 years earlier, the greatest pottery centre of the Ottoman Empire, Iznik (Nicaea in Bithynia), took off by imitating Chinese porcelain that would come in large quantities in the Top Kapi. In the 18th century another centre, Kutahya, would in its turn take off by imitating European porcelain. But the -predominantly- Armenian potters of Kutahya ended up as well in an idiom that is absolutely distinctive.
Ceramic mug, Kutahya, 18th C. AD


ΤΟΥΛΙΠΕΣ (ΙΙI)
Αυτοφυείς από την Νότια Ευρώπη μέχρι την Κεντρική Ασία, οι τουλίπες (περσικά «laleh», τουρκικά «lale», στά χιώτικα «λαλάδες») πέρασαν στην τέχνη με απρόσμενη δύναμη τον 16ο αιώνα. Οι πόλεμοι του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς ή Νομοθέτη (1494-1566) ίσως είχαν να κάνουν με την διάδοση του φυτού στην Ευρώπη, σε μία πορεία από την Βιέννη και την Βαυαρία μέχρι το Hortus Botanicus του Πανεπιστημίου του Leiden, όπου η πρώτη τουλίπα της Ολλανδίας άνθισε το 1594. Στον επόμενο αιώνα μάλιστα, η λεγόμενη «Φρενίτιδα της Τουλίπας» (1634-1637) έφτασε τις τιμές του φυτού στα δυσθεώρητα ύψη του ετήσιου μισθού ενός εργάτη.
Κανάτι με κόκκινες τουλίπες.
Οθωμανική Αυτοκρατορία, Ιζνίκ, 1590-1600
Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη Ισλαμικής Τέχνης

TULIPS (ΙΙI)
Indigenous in a vast area from Southern Europe to Central Asia, tulips (“laleh” in Persian, “lale” in Turkish, “lalades” in Chiot Greek) entered Art with an unprecedented force during the 16th century. Maybe the wars of Suleyman the Magnificent or Lawgiver (1494-1566) played a role in the spread of tulips across Europe, in a course that started in Vienna and then through Bavaria reached the Hortus Botanicus of the University of Leiden, where the first tulip grew in 1594. During the following century, the so called Tulip Frenzy (1634-1637) rocketed the price of a single plant to parity with the yearly wages of a labourer.
Jug with red tulips.
Ottoman Empire, Iznik, 1590-1600
Athens, Benaki Museum of Islamic Art


Athens, Benaki Museum

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: