Passipoularidou’s Weblog

Φεβρουαρίου 15, 2013

Αρισταίος, ο Μελισσοθεός

Filed under: Uncategorized — passipoularidou @ 11:33 πμ
® Geras Georg:

Αρισταίος, ο Μελισσοθεός

Αγαπητές και αγαπητοί Mythologists, καλησπέρα σας! Σήμερα θα σας μιλήσω για ένα σημαντικό αλλά λησμονημένο θεό της ελληνικής μας μυθολογίας, που δίδαξε στους ανθρώπους τη μελισσοκομία και την τυροκομία, καθώς και την καλλιέργεια και την επεξεργασία της ελιάς.

Ο Φοίβος Απόλλωνας, ο λαμπερός γιος του Δία και της Τιτανίδας Λητώς, ερωτεύτηκε την όμορφη νύμφη Κυρήνη, την κόρη του Πηνειού και της Κρέουσας ή κατ’ άλλους του βασιλιά των Λαπιθών, Υψέα (γιου του Πηνειού) και της νύμφης Χλιδανόπης. Μόλις ο θεός την είδε να παλεύει και να νικάει ένα λιοντάρι που επιτέθηκε στα πρόβατά της, ένιωσε στο στήθος του να φουντώνει έντονη επιθυμία να ενωθεί μαζί της. Έτσι, την άρπαξε και με το ολόχρυσο άρμα του που το έσερναν κύκνοι τη μετέφερε στη Λιβύη (βόρεια Αφρική), στην τοποθεσία όπου σήμερα βρίσκεται η ομώνυμη πόλη που ίδρυσε για χάρη της (δίνοντας και το όνομα σε όλη την περιοχή, την Κυρηναϊκή). Καρπός του έρωτά τους ήταν ένας γιος, ο Αρισταίος.

Ο Αρισταίος αμέσως μόλις γεννήθηκε, παραδόθηκε από τον Ερμή στις Νύμφες για να τον μεγαλώσουν. Εκείνες του έδωσαν τρία ονόματα: Αρισταίος, Αγρέας (κυνηγός) και Νόμιος (ποιμένας) και του δίδαξαν πώς να καλλιεργεί τις ελιές και να παράγει το άγνωστο ως τότε ελαιόλαδο (ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέρει πως ο Αρισταίος ανακάλυψε το ελαιοπιεστήριο), πώς να φροντίζει τις μέλισσες και να παίρνει από αυτές το μέλι, και πώς να πήζει το γάλα και να φτιάχνει τυρί. Ο Αρισταίος με τη σειρά του δίδαξε τους ανθρώπους και εκείνοι τον τίμησαν και τον λάτρεψαν για την τεράστια αυτή προσφορά του. 

Αργότερα, ο Αρισταίος πήγε να μαθητεύσει δίπλα στον Κένταυρο Χείρωνα. Καθώς όμως περιπλανιόταν στην όμορφη κοιλάδα των Τεμπών, είδε τη νύμφη Ευρυδίκη, τη μελλοντική σύζυγο του Ορφέα, του γιου του βασιλιά της Θράκης, Οίαγρου (ή του Απόλλωνα κατ’ άλλους) και της Μούσας Καλλιόπης και την ερωτεύτηκε. Εκείνη τρομαγμένη στην προσπάθειά της να του ξεφύγει πάτησε ένα δηλητηριώδες φίδι, με αποτέλεσμα να τη δαγκώσει θανάσιμα. Ο Ορφέας απαρηγόρητος αναζήτησε την Ευρυδίκη• μάταια όμως. Όταν έμαθε ότι αυτή είχε περάσει τις πύλες του βασιλείου των νεκρών, αποφασισμένος και οπλισμένος με την ακατάλυτη δύναμη της αγάπης, κατέβηκε στον Άδη και με τη θεία μουσική του κατάφερε να συγκινήσει το βασιλικό ζεύγος του Πλούτωνα και της Περσεφόνης και να του επιτρέψουν να πάρει την Ευρυδίκη στον κόσμο των ζωντανών. Είναι γνωστή όμως η κατάληξη του τραγικού αυτού έρωτα: ο Ορφέας ανυπόμονος γύρισε και κοίταξε τη σκιά της Ευρυδίκης παρά την εντολή του Πλούτωνα να μην το κάνει και έτσι η γυναίκα που τόσο αγάπησε χάθηκε πάλι στο σκοτεινό των σκιών βασίλειο…

Ο Αρισταίος λοιπόν τιμωρήθηκε για αυτή του την πράξη: πέθαναν όλα τα μελίσσια του και αναγκάστηκε να μεταβεί στην Αίγυπτο για να ρωτήσει το θαλασσινό θεό Πρωτέα το λόγο που έχασε τις μέλισσές του, καθώς και το τρόπο να αποκτήσει πάλι τις αγαπημένες του συντρόφισσες. Έτσι κι έγινε. Ο Πρωτέας μετά τις αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις του του αποκάλυψε την αλήθεια και κατόπιν και των συμβουλών της μητέρας του, Κυρήνης, ο Αρισταίος θυσίασε τέσσερις νεαρούς ταύρους και τέσσερις νεαρές αγελάδες και αφού έκανε σπονδή με το αίμα τους, για να εξευμενίσει τα πνεύματα της Ευρυδίκης και του Ορφέα που είχε ήδη σμίξει με την αγαπημένη του, άφησε τα κουφάρια για εννιά ημέρες. Την ένατη ημέρα είδε με έκπληξη και χαρά ότι από τα κουφάρια των ζώων βγήκε ένα σμήνος μελισσών και κάθισε στον κορμό ενός δέντρου. Αμέσως ο Αρισταίος τις τοποθέτησε σε κυψέλη.

Ο Αρισταίος πήρε γυναίκα του την κόρη του Κάδμου και της Αρμονίας, την Αυτονόη και έκαναν μια κόρη, τη Μάκριδα, η οποία έγινε τροφός του Διονύσου κι ένα γιο, τον ξακουστό κυνηγό Ακταίονα, του οποίου όμως η τύχη δεν ήταν ευνοϊκή: είδε κατά λάθος τη θεά Αρτέμιδα να λούζεται γυμνή, με αποτέλεσμα η θεά οργισμένη να τον τιμωρήσει μεταμορφώνοντάς τον σε ελάφι και βάζοντας τα σκυλιά του να τον κατασπαράξουν.

Συντετριμμένος από το θάνατο του γιου του ο Αρισταίος ταξίδεψε στη Δύση, στη Σαρδηνία και τη Σικελία, διδάσκοντας τους ντόπιους την ελαιοκαλλιέργεια, τη γαλακτοκομία και τη μελισσοκομία, ώσπου κατέληξε στη Θράκη. Εκεί έζησε αρκετά χρόνια, αλλά στο τέλος εξαφανίστηκε στις βουνοκορφές του Αίμου και λατρεύτηκε σαν το Διόνυσο από τους Θράκες αλλά και από τους Έλληνες, όπως μας αναφέρει ο Διόδωρος ο Σικελιώτης.

Αυτή είναι η ιστορία του Μελισσοθεού Αρισταίου, του προστάτη των κυνηγών, των γεωργών και των κτηνοτρόφων, που τόσο τιμήθηκε, αλλά ξεχάστηκε με το πέρασμα των αιώνων…

Καλό μας Σαββατοκύριακο!!!

Το άγαλμα: «Aristaeus, God of the Gardens» by French sculptor François-Joseph Bosio (1817) – Louvre.

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: