Passipoularidou’s Weblog

Μαρτίου 14, 2013

The Mythologists Alexandros Leivadiotis ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ-ΟΝΤΙΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΜΕΡΟΣ ΄Β – ΣΛΑΪΠΝΙΡ

Filed under: Uncategorized — passipoularidou @ 1:22 μμ
Alexandros Leivadiotis

ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΘΡΥΛΟΙ

Καλησπέρα φίλες και φίλοι Mythologists!!!!Ήρθε η Πέμπτη και έφτασε η ώρα να αφήσουμε πίσω μας τις πολεμικές ιαχές και τα τραγούδια της Βαλχάλα, για να γνωρίσουμε το οκτάποδο άλογο του Όντιν, το Σλάιπνιρ, στη ράχη του οποίου θα γνωρίσουμε καλύτερα τον μονόφθαλμο θεό. Μα λίγο πριν ξεκινήσουμε θα ήθελα να σας προσφέρω τον αρχαιότερο σκανδιναβικό γρίφο, ώστε να τον σκεφτείτε λίγο, προτού σας αποκαλύψω την απάντηση: «Ποιοι είναι οι δύο που καλπάζουν προς θήραμα; Τρία μάτια έχουν κι οι δύο, δέκα πόδια και μια ουρά; Έτσι μέσα από χώρες ταξιδεύουν»

ΟΝΤΙΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΜΕΡΟΣ ΄Β – ΣΛΑΪΠΝΙΡ

Όταν ο Όντιν κατευθυνόταν στη μάχη, ίππευε το γκρίζο άλογό του με τα οκτώ πόδια, το Σλάιπνιρ. Κράδαινε πάντα μια λευκή ασπίδα και το ιερό του δόρυ, το Γκούνγκνιρ, του οποίου η αστραφτερή του λόγχη έγερνα πάνω από τα κεφάλια των πολεμιστών, σημαίνοντα την αρχή της μάχης. Ορμούσα πάντα πρώτος, στη μέση των γραμμών, ουρλιάζοντας: «Ο Όντιν θα σας νικήσει όλους!».
Μερικές φορές χρησιμοποιούσε το μαγικό του τόξο, που έριχνε δέκα βέλη μονομιάς, σκοτώνοντας δέκα διαφορετικούς εχθρούς.
Ενέπνεε στους ευνοούμενους πολεμιστές τη φημισμένη «Μπερσέρκερ μανία» (γυμνή σάρκα). Ήταν μια μορφή «έκστασης» κατά την οποία γυμνοί πολεμιστές, χωρίς κανένα όπλο, ορμούσαν στις εχθρικές γραμμές, πραγματοποιώντας πρωτάκουστα ανδραγαθήματα, κινούμενη με απίστευτη ζωντάνια και χωρίς ίχνος φόβου. Ήταν σα να συμβιβαζόντουσαν με το θάνατο.
Οι ιδιότητες του Όντιν ήταν πολυάριθμες και για κάθε μία από αυτές είχε και ένα όνομα, που αριθμούσαν συνολικά, περίπου διακόσια. Μία από τις πιο βασικές ιδιότητές του ήταν αυτή του αρχαίου προστάτη των ναυτικών και του ανέμου, με τους Βίκινγκς να επικαλούνται τις δυνάμεις του, προτού πλεύσουν με τα Ντραγκάρ (πολεμικά πλοία).
Ως θεός του ανέμου, λοιπόν, ο Όντιν παρουσιάζεται να καλπάζει στον άνεμο, πάνω στο Σλάιπνιρ, και με τα ιερά του ζώα να τον συντροφεύουν. Από εκεί προήλθε ο αρχαιότερος σκανδιναβικός γρίφος, που σας ανέφερα παραπάνω, με την απάντησή του να είναι η εξής: ο Άγριος Κυνηγός. Υπό αυτή του την ιδιότητα κυνηγούσε τις ψυχές των νεκρών, που δεν προορίζονταν για τη ζεστασιά της Βαλχάλα, και που περιπλανιόντουσαν με τα φτερά της καταιγίδας, ώστε να τις στείλει στα παλάτια της Χελ. Όταν οι άνθρωποι άκουγαν την ορμή και τη βουή του ανέμου, κραύγαζαν με πολεμικές ιαχές, πιστεύοντας ότι ήταν ο Όντιν που κάλπαζε με τη συνοδεία των ιερών του ζώων, που εξαπέλυε το Άγριο Κυνήγι, γνωστό και ως Κυνήγι του Βόντεν, Λυσσασμένη Στρατιά, Κυνηγόσκυλα του Γαβριήλ, ή Ασγκάρντρια. Θεωρούνταν ότι προμήνυε τρομερές συμφορές, πόλεμο ή λοιμό. Όσοι συμμετείχαν στην κυνηγετική κραυγή κοροϊδευτικά, αμέσως τον άρπαζε και τον έστελνε στη Χελ, ενώ όποιος συμμετείχε με καλή πίστη, ανταμειβόταν με ένα αναπάντεχο δώρο, το πόδι ενός αλόγου, που θα έπεφτε από ψηλά, και αν το φύλαγε ως το επόμενο άγριο κυνήγι, θα μετατρεπόταν σε σβώλο χρυσού. Ακόμα και μετά την έλευση του Χριστιανισμού, πολλοί άνθρωποι του Βορρά συνέχιζαν να φοβούνται την επικειμένη καταιγίδα, ως κακό οιωνό, πιστεύοντας ότι ήταν ο Άγριος Κυνηγός, που κάλπαζε στον ουρανό.
Μερικές φορές, η συνοδεία του Άγριου Κυνηγού, άφηνε πίσω ένα μικρό μαύρο σκυλί, το οποίο όποιος το έβρισκε να κλαψουρίζει, έπρεπε να το κρατήσει έναν ολόκληρο χρόνο, φροντίζοντάς το ιδιαίτερα, ή αν τα καταφέρει να το ξορκίσει ώστε να φύγει. Για να το καταφέρουν αυτό έβαζαν μπύρα σε τσόφλια αυγού. Η ίδια πρακτική χρησιμοποιούνταν και για να απαλλαγούν από μωρά που άφηναν οι νεράιδες. Υποτίθεται ότι αυτό το θέαμα ξάφνιαζε τόσο το σκυλί-φάντασμα (και τα μωρά), που τρεπόταν σε φυγή με την ουρά στα σκέλια, δηλώνοντας ότι, αν και ήταν συνομήλικο με το Μπέχμερ, το δάσος της Βοημίας, ποτέ ως τότε δεν είχε ξαναδεί κάτι τόσο αφύσικο.
Στο μεσαίωνα, όταν είχε σχεδόν λησμονηθεί το γεγονός ότι αρχηγός του Άγριου Κυνηγιού ήταν ο Όντιν, πίστευαν πως αρχηγός ήταν ο Καρλομάγνος ή ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα ή ο Βασιλιάς Αρθούρος, και τα θηράματα ήταν κάποιος φανταστικός αγριόχοιρος ή άγριο άλογο, ή λευκόκορμες παρθένες που τις έπιαναν και τις έπαιρναν μακριά κάθε εφτά χρόνια. Επίσης, καθώς ο Όντιν ήταν αρχηγός όλων των ασώματων πνευμάτων, ταυτίστηκε στο μεσαίωνα με τον Πολύχρωμο Αυλητή του Χάμελιν (τον γνωστό θρύλο, που θα μπορούσαν εάν ενδιαφέρεστε να τον αναρτήσω). Ας αφήσουμε, όμως, το μεσαίωνα, ώστε να συνεχίσουμε το ταξίδι μας στη ράχη του Σλάιπνιρ, για να γνωρίσουμε καλύτερα τον Όντιν και να δούμε από πού απέκτησε την τεράστια σοφία του και πως αυτό συνδέεται με το γεγονός ότι είναι μονόφθαλμος.
Για να αποκτήσει, λοιπόν, τη σοφία του, επισκέφθηκε, στην αυγή του χρόνου, την πηγή του Μίμιρ (μνήμη), «την πηγή κάθε νοημοσύνης και σοφίας», στα υγρά βάθη, της οποίας, καθρεπτίζονταν το μέλλον. Την φρουρούσε ο ίδιος ο Μίμιρ, από τον οποίο ζήτησε ο Όντιν να πιει μια γουλιά. Ο γέρος, όμως, γνωρίζοντας την αξία μιας τέτοια χάρης, ζήτησε ως αντάλλαγμα το ένα του μάτι. Ο θεός, χωρίς κανέναν δισταγμό, τόσο που εκτιμούσε τη γνώση και τη σοφία, έβγαλε αμέσως το ένα μάτι. Ο Μίμιρ το κράτησε ως εγγύηση, βυθίζοντάς το βαθιά στη λίμνη, όπου έλαμπε θαμπά. Πίνοντας από τη πηγή, ο Όντιν απέκτησε τη γνώση και τη σοφία που επιθυμούσε, ενώ έχοντας το μάτι του στα βάθη της πηγής, μπορούσε αρκετές φορές να προβλέψει το μέλλον. Αυτό, όμως, του έδωσε την αιώνια θλίψη του, καθώς συνειδητοποίησε την παροδική φύση όλων των πραγμάτων, καθώς και τη μοίρα των θεών, που ήταν καταδικασμένοι να χαθούν.
Για να έχει την ανάμνηση εκείνης της μέρας, έκοψε ένα κλαδί από το ιερό δέντρο Ίγκντρασιλ, που σκίαζε τη πηγή, και κατασκεύασε το ιερό του δόρυ.

Εδώ τελειώνει και το σημερινό μας ταξίδι, μέχρι την ερχόμενη Πέμπτη, όπου θα συναντήσουμε, παρέα με τον Όντιν, τον πιο σοφό γίγαντα, τον Βάφθρουντιρ, για ένα όμορφο παιχνίδι γρίφων και γνώσεων. Καλό απόγευμα να έχετε!!

«Ατρόμητος ένας θεός
στη μαρμαρυγή της έσκυψε να πιει
κι ακριβή γι αυτό πληρωμή
το φως τού ενός ματιού αφήνει.
Και κόβει απ’ τη μελιά του κόσμου
τότε ο Βόταν ένα κλαδί.
Δόρυ απ’ αυτό να φτιάξει
με δύναμη απ’ τον κορμό τ’ αποχωρίζει»
Λυκόφως των Θεών, του Βάγκνερ

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: