Το Ομηρικό Σπίτι
Αν και ο Όμηρος, κύριος μάρτυρας της ηρωικής εποχής, εκθείαζε κυρίως τα παλάτια της Γης και τ’ ουρανού, η αλήθεια είναι ότι υπήρχε και ο απλός λαός, οι οποίοι μάλιστα διαιρούνταν σε πολλές κατηγορίες: Χαλκουργοί, βοσκοί, ψαράδες, αρωματοποιοί, χρυσοχόοι, διασκεδαστές, υφάντρες, ναυτικοί, έμπορες, πολεμιστές, ναυπηγοί κλπ.
Μια μέθοδος χτισίματος των σπιτιών ήταν με τούβλα που έφτιαχναν πιθανότατα οι ίδιοι που θα τα κατοικούσαν, ως εξής:
Με το σκεπάρνι έσκαβαν κι έβγαζαν χώμα, το στέγνωναν στον ήλιο και απομάκρυναν απ’ αυτό πέτρες και χόρτα ώστε να καθαρίσει. Έπειτα το ανακάτευαν με άχυρο, του πρόσθεταν νερό και το έπλαθαν, ζυμώνοντάς το με τα πόδια μέσα σε ειδικά καλούπια που είχαν το σχήμα μακρόστενου τούβλου, για να πάρει τη γνωστή μορφή. Μπορεί να πρόσθεταν κομμάτια από κεραμικά για να το κάνουν ανθεκτικότερο. Ο ήλιος στέγνωνε έπειτα τα τούβλα, και ο οικοδόμος τα πρόσθετε το ένα δίπλα στο άλλο στη σειρά, σχηματίζοντας τους τοίχους του σπιτιού, και αφήνοντας αποστάσεις για τις πόρτες και τα τα παράθυρα. Ανάμεσα στα τούβλα πρόσθεταν πηλό για να καλύψουν τα ενδιάμεσα κενά, ενώ ψηλά πρόσθεταν τα δοκάρια κατά μήκος της γραμμής των τούβλων. Έπειτα ενίσχυαν εσωτερικά τα δωμάτια με σανίδες ξύλου αναμεμιγμένες με πηλό ώστε να είναι πιο ζεστά και προστατευτικά, ενώ στη βορεινή μεριά πρόσθεταν επιπλέον στρώσεις γιατί ήταν πιο εκτεθειμένη στον βοριά και το κρύο που κουβαλούσε μαζί του.
Χρησιμοποιούσαν ξύλινες κολόνες για να στηρίζουν τη στέγη, η οποία ήταν αρκετά βαριά επειδή αποτελούνταν και αυτή από τούβλα.
Τα υλικά κατασκευής ήταν πολύ ανθεκτικά αλλά δεν άντεχαν σε πλημμύρες, φωτιές ή μεγάλους σεισμούς. Ένα τέτοιο σπίτι στέγαζε μια οικογένεια για πολλά χρόνια, και υπήρχαν διάφορες παραλλαγές ανάλογα με την περιοχή και την τεχνογνωσία.
Εξελίξεις αυτού ήταν η χρήση λαξευμένων βράχων και χαλικιών αναμεμιγμένων με λάσπη, με μεγαλύτερη τη δυσκολία στο να βρίσκουν μεγάλους λίθους και να τους κουβαλάνε με τη βοήθεια ζώων στη θέση του κάθε οίκου. Ομάδες ανθρώπων πρέπει να βοηθούσαν στη συσσώρευση των υλικών, ενώ ιερείς πρέπει να το ευλογούσαν για να στέκεται όρθιο και τυχερό.
Οι οικοδόμοι της μυκηναϊκής εποχής ονομάζονταν tokodomo (μετάφραση Γραμμικής Β’). Δυστυχώς είναι δυσεύρετα τα απομεινάρια αυτού του τύπου χτισίματος λόγω της φύσης των υλικών του που αποσυντέθηκαν στο πέρασμα των αιώνων, η τεχνογνωσία όμως έχει επιβιώσει ως σήμερα σε κάποιες περιοχές.
Καλημέρα Μυθολόγοι! Για τον Έλληνα το σπίτι είναι η βάση του, κι εκεί μέσα ζήσαμε και ζούμε το δράμα και τις χαρές όλης της ζωής. Αν είναι μικρό, υπάρχει μια αναλογία που κατάφερα να εκφράσω χθες: Όσο μικρότερο είναι, τόσο περισσότερη αγάπη μπορεί να χωρέσει.
Passipoularidou's weblog 
Σχολιάστε