Δημόσια έργα
Σήμερα μεγάλα και μικρά δημόσια έργα γίνονται από μεγάλες ή μικρές αντίστοιχα εργοληπτικές εταιρίες με εξειδικευμένα συνεργεία, με ειδικά συνήθως μηχανήματα, ενώ οι άνθρωποι είτε συμμετέχουν μόνο στον χειρισμό των μηχανημάτων, είτε είναι πολύ λίγοι αυτοί που εργάζονται χειρωνακτικά. Η μη άμεση συμμετοχή των πολιτών στα έργα, η ανάμειξη των εργολάβων και βέβαια η απληστία του κέρδους και η ανεντιμότητα κάποιων δημιουργεί φαινόμενα καταχρήσεων και διαφθοράς. Αυτές οι καταστάσεις ήσαν άγνωστες στο χωριό μερικές δεκαετίες πριν. Η ανάγκη βέβαια για δημόσια έργα στο χωριό υπήρχε, περιορισμένη φυσικά στην μικρή κλίμακα του χωριού. Θα μου πείτε και πως καλυπτόταν αυτή η ανάγκη? Υπήρχαν και τότε εργολαβίες και μίζες, έστω και μικρές? Όχι βέβαια. Αυτό ήταν αδιανόητο εκείνη την εποχή, άσε που και να τους έστυβες όλους τους χωριανούς μαζί, δεν επρόκειτο να βγάλεις σε χρήματα περισσότερα από δυο τρία μεροκάματα. Και τότε πως γινόντουσαν τα μικρά έστω δημόσια έργα του χωριού? Με μία απλούστατη αλλά μεγαλοφυή μέθοδο, που άκουγε στο όνομα «Προσωπική Εργασία».
Βάσει κανονισμού, όταν αποφάσιζε η Κοινότητα ένα κοινωφελές έργο, κάθε οικογένεια όφειλε να διαθέσει προς εργασίαν ένα ικανό άνδρα με τα εργαλεία του. Από αυτή την υποχρέωση εξαιρούντο φυσικά τα παιδιά και οι υπερήλικες. Όποιος δεν παρουσιαζόταν για «προσωπική εργασία» την ήμέρα της εξαγγελίας, έπρεπε να καταβάλει στην Κοινότητα το αντίτιμο του μεροκάματου. Με την οικονομική στενότητα που υπήρχε, όπως είπαμε, αλλά και με το πνεύμα του φιλότιμου, που τότε ήταν ισχυρό, όλοι έσπευδαν να παρουσιαστούν για την προσωπική τους εργασία. Έπαιρνε ο καθένας τον κασμά και το φτυάρι του, άντε και κανένα λοστό, και παρουσιαζόταν όπου είχε καθοριστεί. Έτσι φτιάχνονταν ή διορθώνονταν οι δρόμοι γύρω απ’ το χωριό, οι βρύσες και γενικά ότι έργο είχε ανάγκη το χωριό
Θυμάμαι ένα καλοκαίρι της δεκαετίας του 1950 την διαπλάτυνση του δρόμου που ερχόταν απ’ την Ερατεινή, κοντά στου Μπουζινέκη τα κυπαρίσσια, την οποία, μικρό παιδί τότε εγώ, παρακολούθησα από κοντά, και τις συζητήσεις που γινόντουσαν κατά την διάρκειά της, ότι αν κατάφερναν να διαπλατύνουν και να ισώσουν όπως εκεί, το δρόμο σ’ όλη τη διαδρομή του, τότε ίσως και να ερχόταν κάρο (!) στο χωριό. Θυμάμαι επίσης ένα άλλο καλοκαίρι, που η βρύση στ’ Απόσκιο δεν έτρεχε αρκετό νερό, που με «Προσωπική Εργασία» πάλι, έσκαψαν κι απομάστευσαν πάλι το νερό και έφτιαξαν και καινούριο κάλανο στη βρύση, έτσι που να τρέχει πάλι άφθονο και να εξυπηρετεί τις ανάγκες του χωριού.
Μ’ αυτό λοιπόν τον αποτελεσματικό τρόπο και χωρίς διαπλοκές γινόντουσαν τότε τα δημόσια έργα στο χωριό.
Ε.Α. Μάιος 2011
Passipoularidou's weblog 
Σχολιάστε