ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ

ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ:

Το Ελληνικό Δημόσιο, επί Οθωναίο, κατέλαβε το 1839 και καταδίκασε, αν και εντελώς αθώο, σε ένα χρόνο και σε φυλάκιση, με την κατηγορία «τράγγος».
Μετά από 1,5 χρόνο απελευθερώθηκε και κατέκτησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά.
Η αρμόδια αρχή που χορηγούσε την πόρτα είχε ορίσει μια συγκεκριμένη μέρα στον εγκέφαλο εναντίον μιας θέσης μια μέρα της εβδομάδας κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεψε (!) Να κληθεί κάθε Παρασκευή! Αυτή ήταν η ανταμοιβή του. Όταν αυτοί έφτασαν στα αυτιά της πρέσβης της Μεγάλης Δύναμης (Ρωσία), αυτός στάλθηκε από τη Ρωσική κυβέρνησή του, στο λιμάνι όπου ο μεγάλος οπλαρχηγός χτύπησε.

Μόλις ο Νικηταράς αντίκρισε τον ξένο μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.
«Τι κάνεις στρατηγέ μου;» ζήτησε ο ξένος

«Απολαύω ελεύθερη πατρίδα» απάντησαν με υπερηφάνεια τον ήρωα.
«Μα εδώ την απολαμβάνετε καθισμένος στο δρόμο;» έμεινε ο ξένος.

«Η πατρίδα μου έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζήσει καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να πάρω μια ιδέα πως περνάει ο κόσμος», δήλωσε με υπερηφάνεια ο Νικητάρας.

Ο ξένος καταλάβει, και διακριτικά, άφησε να πετάξει ένα πούλι με χρυσές λίρες.
Ο Νικηταράς άκουσε τον ήχο, πήρε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πούκι σου. Πάρε το μην το βρεις κανένας και το χαλάσεις !!!»

Στις 25 (ή 27) του Σεπτέμβρη του 1849, ο γενναιότερος των γενναίων, πεθαίνει τυφλός και πάμφτωχος.

Αυτή ήταν η ελληνική υπερηφάνεια που έκανε την Ελλάδα ελεύθερη.