ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΑ «ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ» ΑΠΟ ΤΟΝ «ΨΕΥΤΟΓΙΑΝΝΟ» ΦΩΤΑΚΗ ΟΙ 359 ΤΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑΣ

 

 

ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΑ

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2020

«ΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ» ΑΠΟ ΤΟΝ «ΨΕΥΤΟΓΙΑΝΝΟ» ΦΩΤΑΚΗ ΟΙ 359 ΤΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑΣ

by  https://dimotisd.blogspot.com/2020/11/359.html

    Στο τέλος του άρθρου μας «ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ : ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΠΛΗΝ ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑΣ;», είχαμε παραθέσει την «Επιστολή διαμαρτυρίας – Αίτημα – Ψήφισμα» κατοίκων και ιδιοκτητών ακινήτων Αμυγδαλέζας, που κατατέθηκε στο Δήμο αρχικά με αρ. πρωτ. 14716/29-6-20 και 174 υπογραφές και στη συνέχεια με αρ. πρωτ. 23594/29-9-20 και επί πλέον 185 υπογραφές, ήτοι συνολικά 359 υπογραφές, και η οποία εξακολουθεί να παραμένει αναπάντητη από τον (ετερόφωτο «φωστήρα») Φωτάκη, Αντιδήμαρχο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Πρόεδρο της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής.

 

    Στις 14 Οκτωβρίου 2020, παραχωρήθηκε στην Μαρία Χαζάπη της «Οδού Διονύσου» μία συνέντευξη των Γ. Φωτάκη και Χ. Παπαβασιλείου «για τις εξελίξεις στο οικιστικό πρόβλημα», όπου ο Φωτάκης, αφού πρώτα λέει πως δεν ασχολείται με «ανώνυμα δημοσιεύματα» (που του καταλογίζουν εκ προμελέτης θάψιμο της Αμυγδαλέζας ως οικισμού), έρχεται στη συνέχεια να ισχυριστεί πως «δεν βγαίνει κανείς επώνυμα και ευθέως να πει την άποψή του» και να προκαλέσει: «Ας βγάλουν λοιπόν τις κουκούλες και ας προσέλθουν στο δημόσιο διάλογο να καταθέσουν τις απόψεις τους ή να τις διατυπώσουν επώνυμα για να πάρουν τις απαντήσεις».

    Κατ’ αρχήν, το πρόσχημα «δεν ασχολούμαι με ανώνυμα δημοσιεύματα» είναι του συρμού και της «πλάκας», φτηνή δε και χυδαία χρήση του κάνει ο Φωτάκης προκειμένου να αποφύγει να απαντήσει στην ουσία των εν λόγω δημοσιευμάτων, καθ’ ο (αποδεδειγμένος πλέον) νεκροθάφτης της Αμυγδαλέζας ως οικισμού που θέλει να καμουφλάρει και να περάσει «στο ντούκου» την άθλια εν προκειμένω συμπεριφορά του.

    Περαιτέρω όμως, και ανεξάρτητα από τις πιό πάνω μεθοδεύσεις σκοπιμότητας («η μπάλα στην εξέδρα»), η συγκεκριμένη περίπτωση είναι ξεκάθαρη : 359 άνθρωποι εκθέτουν επώνυμα, επίσημα και θεσμικά τις απόψεις και τα αιτήματά τους, αναμένοντας απαντήσεις, και έρχεται ο Φωτάκης, συνεντευξιαζόμενος ως άνω, να τους εξαφανίσει (λες και δεν υπάρχουν), άλλως, «τους γράφει κανονικά».

   Ερωτάσαι λοιπόν κ. Γιάννη Φωτάκη :

   Είσαι ή δεν είσαι «ψευτόγιαννος» όταν, ασύστολα και με θράσος χιλίων πιθήκων, δίνεις συνέντευξη και ψεύδεσαι δημοσίως πως, δήθεν, «δε βγαίνει κανείς επώνυμα και ευθέως να πει την άποψή του» και πως οι έχοντες απόψεις «να τις διατυπώσουν επώνυμα για να πάρουν τις απαντήσεις»;

    Και, πόθεν εσύ, κ. Φωτάκη, μας προέκυψες υπέρμαχος του «δημοσίου διαλόγου», καθ’ ην στιγμή όχι μόνον απουσίαζες επιδεικτικά αλλά και σύσσωμη η παράταξή σου σαμποτάρισε την ανοιχτή συγκέντρωση των κατοίκων της Αμυγδαλέζας;
   Σημειωτέον εδώ, παρεμπιπτόντως, ότι η κα Χαζάπη, που πήρε την πιό πάνω συνέντευξη από τον Φωτάκη, καίτοι παρίστατο η ίδια στην πιό πάνω συγκέντρωση, «ξέχασε» να τον ρωτήσει γιατί αυτός απουσίαζε.

    Εκατοντάδες επώνυμοι άνθρωποι, κ. Φωτάκη, στα πλαίσια του δημοσίως διεξαγόμενου διαλόγου,  συμμετέχουν σε ανοιχτές συγκεντρώσεις και υπογράφουν αναφορές εκθέτοντας ευθέως τις απόψεις τους και τα αιτήματά τους και ζητώντας εγγράφως περαιτέρω δημόσιο διάλογο στα θεσμικά όργανα του Δήμου και τολμάς σύ να τους ακυρώσεις, καθυβρίζοντάς τους από πάνω και σαν κουκουλοφόρους που δεν προσέρχονται στο δημόσιο διάλογο;

   Μία ακόμη από τις πολλές δημοσιοσχετίστικες προκάτ και άνευ ουσίας συνεντεύξεις του πολιτικάντη και άσχετου περί τα πολεοδομικά «ψευτόγιαννου», με συνταγή την αθλιότητα, την ψευτιά και την υποκρισία.

   Υ.Γ. Τι θα μπορούσε να περιμένει κανείς από κάποιον που δε διστάζει ακόμη και να νοθεύει πρακτικά;

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΦΩΤΑΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΑΦΑΤΕΛΗΣ – ΟΙΚΙΣΤΙΚΑ: ΩΔΥΝΑΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΕΤΕΚΑΝ ΜΥ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ Νο 2 «ΞΕΧΑΣΑΝ» ΤΗΝ ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ !!!

ΔΗΜΟΣ – ΔΙΟΝΥΣΟΥ     ‘ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ – ΑΙΤΗΜΑ – ΨΗΦΙΣΜΑ’ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΩΝ,ΚΑΤΟΙΚΩΝ Ή ΚΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ ΤΗΣ Δ.Ε. ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ.

ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΑ ‘ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ: ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΣΤΑΜΑΤΑΣ ΠΛΗΝ ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑΣ;’

ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ Νο 4 ‘Ο ΝΟΜΩ ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ (ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ…. ΕΥΘΥΝΗΣ)’

ΔΙΟΝΥΣΟΣ – ΔΗΜΟΤΙΚΑ «ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΙΚΙΣΜΟΥΣ Νο 3 ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ ΘΕΑΤΕΣ «

*ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ «ΜΑΡΑΘΩΝ» Η ΑΜΥΓΔΑΛΕΖΑ ΤΟ 1912 (ΦΕΚ)

*ΑΠΟΓΡΑΦΗ 1907 (ΦΕΚ): ΙΔΟΥ ΟΙ ΟΙΚΙΣΜΟΙ ΠΡΟ ΤΟΥ 1923

Christopher Cheiladakis ‘ Άλμπουμ Ο ιερός Αστύρακας του Φονέ. ‘

Επισκεφθείτε το παρακάτω λινκ για πολλές φωτογραφίες

 

https://www.facebook.com/photo?fbid=10158429003335709&set=pcb.10158429025905709

Άλμπουμ Ο ιερός Αστύρακας του Φονέ.

 

 

• Christopher Cheiladakis

  Στο Φονέ έχω πάει πολλές φορές. Και θα ξαναπάω. Όσες φορές και να είχα πάει στο παρελθόν έσπαγα το κεφάλι μου να βρω για ποιο λόγο παρέμεινε το χωριό με αυτό το όνομα. Φονές σημαίνει ο φονιάς. Υπήρξε μια εποχή στην Κρήτη που όλα τα ονόματα των χωριών που ήταν για τον πολύ κόσμο κακόηχα άλλαζαν όνομα. Ότι θύμιζε κάτι που δεν άρεσε στη μάζα του πόπολου άλλαζε εν μια νυκτί όνομα. Το ίδιο άλλαξαν σε μια νύκτα μέσα και όλα τα ονόματα που ο κόσμος δεν καταλάβαινε τι σημαίνουν. ‘’Για να μην καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το όνομα θα είναι σάϊκα Τούρκικο’’ έλεγαν. ‘’Να το αλλάξουμε να φύγει μια για πάντα η βρώμα της Τουρκιάς.’’ Έτσι σε 2-3 δεκαετίες μεταπολεμικά άλλαξαν ιστορικά ονόματα στην Κρήτη και τοπωνύμια που υπήρχαν από τη Μινωϊκή εποχή. Ονόματα χωριών σε όλη την επικράτεια που υπήρχαν σε όλες τις απογραφές 400 χρόνια πριν έρθουν οι Οθωμανοί στην Κρήτη θεωρήθηκαν τούρκικα και άλλαξαν. Το ίδιο και όλα τα κακόηχα. Εξαίρεση αποτελεί το χωριό Κακοδίκι στο Σέλινο και ο Φονές Αποκορώνου.

  Είναι τόσο μικρό χωριουδάκι ο Φονές που για να το εντοπίσω στο διαδικτυακό χάρτη έπρεπε να πατήσω αρκετά στο εικονίδιο της μεγέθυνσης. Ίσως επειδή είναι και ήταν πάντα τόσο μικρό να μην άλλαξε και ποτέ όνομα. Πάντα λοιπόν πηγαίνοντας στο Φονέ είχα αυτή την απορία, για ποιο λόγο δεν του άλλαξαν το όνομα του. Σήμερα όμως επιστρέφοντας από το βουνό πάνω από το Φονέ είχα μια άλλη απορία να κατατρώει το είναι μου. Υπήρχε κάτι που δεν μπορούσα να απαντήσω. Είχα μόλις βγει ψηλά πάνω από το χωριό σε ένα μικρό οροπέδιο στη βόρεια πλευρά της άγριας Δαφνοκορφής. Απίστευτα άγριο και τραχύ το τοπίο της Δαφνοκορφής με ρήγματα στο έδαφος και παντού κοφτερές πέτρες λες και είναι σπαρμένες. Το οροπέδιο ονομάζεται Λιμνιά και είναι μια γόνιμη όαση μέσα σε ένα άγονο και πέτρινο βουνό. Παλιότερα τα Λιμνιά ήταν γεμάτα με οπωροφόρα δέντρα και πολλά αμπέλια. Εκεί έβγαζαν το ευλογημένο κρασί τους οι κάτοικοι του Φονέ. Τα χρόνια όμως πέρασαν, τα δέντρα και τα αμπέλια ρήμαξαν και τα αιγοπρόβατα έγιναν οι μόνιμοι κάτοικοι και αυτού του οροπεδίου όπως και τόσων άλλων στην Κρήτη.

  Στην άκρη του μικρού οροπεδίου βρήκα μια μικρή εκκλησία. Αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ήταν και γιορτάζει την αποτομή της κεφαλής του στις 29 Αυγούστου. Σαν μια όαση στην έρημο έμοιαζε. Έκανα ένα γύρω εξωτερικά της και έπειτα μπήκα μέσα. Προσκύνησα έχοντας ήδη καταλάβει τα βασικά στοιχεία της ιστορίας του ναού. Πρόκειται για ένα ακόμα βυζαντινό ναό από τους αμέτρητους που πραγματικά κοσμούν την Κρήτη από άκρη σε άκρη. Βυζαντινός ναός χτισμένος μάλλον στην Ενετοκρατία που κάποια στιγμή χάλασε. Χάλασε από τα σφενδόνια και πάνω.Στον ήδη χαλασμένο ναό κάποια στιγμή οι ντόπιοι έκτισαν από την αρχή το τμήμα που είχε καταρρεύσει δεύτερη φορά. Η αρχιτεκτονική ιστορία του ναού δεν ήταν δύσκολο να ιχνηλατηθεί. Αυτό όμως που δε μπορούσα να απαντήσω ήταν άλλο. Μπροστά και δεξιά από την πόρτα εισόδου φύτρωνε μέσα από τον τοίχο του ναού ένα δέντρο. Ένας αιωνόβιος αστύρακας (Styrax officinalis). Η περίεργη θέση του δέντρου έδειχνε ότι δεν ήταν καθόλου τυχαίο το δέντρο. Διόλου τυχαίο εκεί και σίγουρα δεν είχε φυτευτεί από ανθρώπινο χέρι αλλά είχε φυτρώσει μόνο του. Αναρωτήθηκα αν είχε φυτρώσει μετά την κατάρρευση του ναού ή υπήρχε εκεί πριν να χαλάσει.

  Κοίταζα προσεκτικά το αιωνόβιο δέντρο κι ένιωθα ότι είχα μπροστά μου ένα μνημειακό δέντρο που ήταν κάποτε, κάποια εποχή ιερό. Δεν ήταν ένα τυχαίο δέντρο αλλά ένα ακόμα άγνωστο εντελώς ιερό δέντρο της Κρήτης. Σκέφτηκα τις περιπτώσεις δεντρολατρείας που έχουμε σε όλη την Κρήτη και αποκρατούνε από την αρχαιότητα. Οι Μινωϊτες είχαν αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό την δεντρολατρεία. Ο πολιτισμός τους χάθηκε και ήρθαν άλλοι και μετέπειτα άλλοι. Πέρασαν πολλοί πολιτισμοί ξένοι και διαφορετικοί από την Κρήτη στο διάβα των χιλιετιών. Μα ο κόσμος δεν έπαψε ποτέ να λατρεύει τα δέντρα στην Κρήτη και να τους αποδίδει τιμές. Οι Κρήτες δεν έπαψαν ποτέ τη δεντρολατρεία ούτε και κατάφερε κάποιος να σβήσει από τη μνήμη τους αυτή την ιερή συνήθεια. Με την επικράτηση του Χριστιανισμού η δεντρολατρεία ενσωματώθηκε στη νέα πίστη κι έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο Χριστιανισμό όχι μόνο δε σταμάτησε η δεντρολατρεία των Κρητικών αλλά ενισχύθηκε κατά κάποιο τρόπο. Έτσι υπήρξαν πάρα πολλά ιερά δέντρα τα οποία σχετίστηκαν με ιερούς ναούς, θαυμαστά γεγονότα και προσωπικές στιγμές αγίων που έζησαν στο νησί.

  Είχα μέσα μου την αίσθηση ότι μόλις είχα βρει ένα ακόμα λατρευτικό δέντρο που κανείς μέχρι σήμερα δεν είχε καταγράψει. Δίπλα στο μικρό Φονέ είναι ο Μαθές με την περίφημη ιερή χαρουπιά του Αγίου Αντωνίου, ένα θαύμα της φύσης. Η ιερή χαρουπιά του Μαθέ ήταν πολύ γνωστή από χρόνια. Δε θα μπορούσε άραγε και ο Φονές να έχει το δικό του ιερό δέντρο και μάλιστα στον Άγιο Ιωάννη που είναι και ο παλιότερος ναός της περιοχής; Θα μπορούσε. Και δεν θα ήταν και η μοναδική περίπτωση που ο αστύρακας θα ήταν το ιερό δέντρο μιας κοινότητας. Πολύ μακριά, χιλιόμετρα από κει στο χωριό Αστυράκι Ηρακλείου ένας άλλος αστύρακας που είναι ιερός και βρίσκεται στο ναό του Αγίου Δημητρίου έχει ονοματίσει το ίδιο το χωριό. Και οι χωριανοί το θεωρούν ιερό το δέντρο του Αστύρακα και το λατρεύουν ενώ έχουν να διηγηθούν και πάμπολλα θαυμαστά γεγονότα που δείχνουν τη δύναμη του δέντρου.

  Έφυγα από το οροπέδιο Λιμνιά και κατηφόρισα προς τα κάτω αφήνοντας τον αιωνόβιο αστύρακα να κάνει παρέα στο ερημοκκλήσι του Άη Γιάννη. Είχα μέσα μου το σαράκι να βρω παραπάνω πληροφορίες για το δέντρο που είχα βρει. Γύρισα την περιοχή. Βρήκα δυο-τρεις βοσκούς στις μάντρες της περιοχής που όλη τους η ζωή περιτριγυρίζει γύρω από αυτή την περιοχή. Τους ρώτησα με αγωνία για τον αστύρακα του Αη Γιάννη. Η κουβέντα μαζί τους ήταν απογοητευτική. Σκούρα τα πράγματα. Όλοι ήξεραν το ναό πολύ καλά. Ήξεραν και το δέντρο αλλά τίποτα άλλο. Δεν ήξεραν καμιά ιστορία, τίποτα το ιδιαίτερο κανένα θαυμαστό γεγονός. Ένας μάλιστα ήταν και πιο νέος από τους άλλους. Τον ρώτησα σαν τον είδα μέσα στο αγροτικό του για το δέντρο που υπάρχει στην εκκλησία αν το ξέρει. ‘’Ναι’’ μου είπε. ‘’Στην εκκλησία μας έχει μια καρά’’ (καρυδιά). Όντως υπήρχε και μια καρυδιά στην αυλή λίγο πριν το ναό. ‘’Όχι η καρυδιά’’ του είπα ‘’το άλλο δέντρο’’. ‘’Α, ναι έχει και άλλο ένα δεντρό στην πόρτα της εκκλησίας άγριο είναι όμως, αστύρακα το λέμε. Δεν κάνει καρπό πράμα ενώ το άλλο κάνει καρύδια και είναι και ευκολόσπαστα.’’

  Έφυγα απογοητευμένος για το χωριό. Κάτι μέσα μου δεν με άφηνε να ηρεμήσω. Σταμάτησα στη μικρή πλατεία και έψαξα να βρω κάποιον άνθρωπο. Βρήκα ένα σχετικά νέο. Πιο νέο κι από τους βοσκούς. Δε μου έκανε αυτός, το κατάλαβα αμέσως. Τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιος ηλικιωμένος στο χωριό. ΄΄Γέρο θες;’’ Μου είπε. ‘’ Ντα έχει και πράμα άλλο το χωριό; Μόνο γέροι είναι’’. Με οδήγησε σε ένα σπίτι με μια μεγάλη αυλή σαν όλα τα παλιά αγροτόσπιτα. Εκεί περίμενα λίγο μέχρι να βγει ο γέρος του σπιτιού υποβασταζόμενος από το γιο του σε πολύ άσχημη κατάσταση και με πεσμένη εμφανώς την υγεία του. Περπάτησε σιγά σιγά προς το μέρος μου κι έκατσε. Τον ρώτησα για το δέντρο του Άη Γιάννη αν το γνωρίζει. Το γνώριζε και μάλιστα πολύ καλά. Σκέφτηκα λίγο να τον πειράξω και να του μιλήσω ανεγυριστικά. Του είπα ότι πήγα στα Λιμνιά στο οροπέδιο στο βουνό και προσκύνησα τον Άη Γιάννη. Του είπα ότι στην πόρτα μπροστά έχει φυτρώσει ένα άγριο δέντρο και εμποδίζει τον τοίχο της εκκλησίας. Κάποια στιγμή του είπα ΄΄Το αγριόδεντρο εμποδίζει την εκκλησία και θα την γκρεμίσει μια μέρα, μόνο να το κόψετε να καθαρίσει ο τόπος.’’

  Την ώρα που είπα του γέρου να το κόψουν το δέντρο μια αστραπή έλαμψε στα μάτια του. ΄΄ Το δεντρό να κόψουμε; ‘’Καλλιά να κόψει κιανείς τα χέργια ντου παρά να κόψει αυτό το δεντρό. Αυτό στέκεται εκεί από ταν υπάρχει ο κόσμος. Ο προπάππους μου έφτασε τα εκατό και το θυμούντανε εκεί να είναι ακριβώς το ίδιο. Κανείς δεν ξέρει πόσο χρονών είναι. Και είναι και ιερό και θαυματουργό. Και το δεντρό και ο Άη Γιάννης.’’ Ακούγοντας τα λόγια του κατάλαβα ότι επιτέλους είχα βρει αυτό που ζητούσα. Ένα άνθρωπο κοντά ή και πάνω από τα 90 που μέσα του κρατούσε ακόμα τις στερνές εικόνες ενός άλλου κόσμου. Ενός κόσμου που δεν πέρασε ούτε στα ίδια του τα παιδιά ούτε και στους λίγο νεώτερους του. Ένα κόσμο που σε λίγα διέφερε από τον κόσμο των Μινωϊτών. Είχα μπροστά μου ένα άνθρωπο που είχε πλήρη γνώση της ιερότητας και της δύναμης του ιερού αστύρακα. Όπως έμαθε και άκουσε από τον πατέρα του που κι αυτός είχε ακούσει από τον δικό του πατέρα. Κι όλο αυτό ένας θεός ξέρει πόσους αιώνες πάει πίσω. Είχα μπροστά μου τον τελευταίο ίσως άνθρωπο που ακόμα και σήμερα γνώριζε την ιστορία αυτού του τόπου σαν μοναδικός θεματοφύλακας και ήρθε στο δρόμο μου για να μην χαθεί για πάντα η πληροφορία αυτής της ιερότητας του δέντρου.

  Καθώς περνούσε η ώρα και ο παππούς καταλάβαινε ότι αυτός ο απρόσκλητος επισκέπτης από το πουθενά που ξαφνικά είχε μπει στην αυλή του δεν είχε σκοπό ούτε να τον κλέψει αλλά ούτε και να του κάνει κακό. Αυτό τον έκανε και ανοίχτηκε και άρχισε τις ιστορίες. Μου μίλησε πολύ για την ξεχασμένη αυτή εκκλησία και μου είπε αμέτρητες ιστορίες για θαύματα που είχαν γίνει μέσα της. Μου είπε για ξεκαθαρίσματα λογαριασμών που είχαν οι παλιοί βοσκοί και πώς η επέμβαση του Αγίου Ιωάννη έκανε πάντοτε να φανεί η αλήθεια και ενίοτε να τιμωρηθούν σκληρά οι φταίχτες. Ήταν τέτοια η ροή του λόγου του που δεν έβγαλα κουβέντα παρά αφέθηκα στο να απορροφήσω όλη την πληροφορία που μπορούσα να πάρω. Μια πληροφορία που δεν είχε ποτέ καταγραφεί.

  Τον ρώτησα να μου πει αν ξέρει πώς καταστράφηκε ο αρχικός ναός. Το ήξερε κι αυτό με το δικό του τρόπο και το απέδιδε σε θαύμα. Κάποτε λέει είχε πιάσει μια πλημμύρα στην περιοχή και έβρεχε για πολλές ώρες ασταμάτητα. Επειδή σε όλη την περιοχή δεν υπάρχει κάποιο άλλο κτίριο ή σπήλαιο να βρει κάποιος καταφύγιο όλοι οι βοσκοί και οι αγρότες της περιοχής του οροπεδίου μα και του βουνού έτρεξαν και κρύφτηκαν μέσα στο ναό περιμένοντας να σταματήσει η ακραία καταιγίδα. Επειδή η καταιγίδα δεν σταμάτησε μέχρι τη νύχτα οι δέκα περίπου άντρες που είχαν βρει μέσα στο ναό καταφύγιο αναγκάστηκαν να περάσουν τη νύχτα τους εκεί. Την άλλη μέρα το μεσημέρι σταμάτησε επιτέλους να βρέχει έπειτα από είκοσι ώρες καταρρακτώδους βροχής. Όταν σταμάτησε η βροχή βγήκαν όλοι μαζί έξω για να φύγουν να επιστρέψουν στο χωριό. Λίγες στιγμές μετά που και ο τελευταίος άντρας βγήκε έξω ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος. Ο θόρυβος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η φασαρία που έκανε η οροφή της εκκλησίας καθώς κατέρρευσε. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε θαύμα και γι αυτό και ξαναχτίστηκε ο ναός.

  Έφυγα από το σπίτι με την μεγάλη αυλή γεμάτος από εικόνες και ανάμεικτα συναισθήματα. Είχα πλημμυρίσει από χαρά βρίσκοντας την άκρη του νήματος που ζητούσα κι αυτό ήταν ότι πιο όμορφο. Από την άλλη με βάραινε η σκέψη για την εξέλιξη μας και όλα αυτά που μέσα σε λίγες δεκαετίες απολέσαμε. Συνήθειες και παραδόσεις χιλιετιών χάθηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες. Συσσωρευμένη γνώση αιώνων αποτελεί πια μακρινό παρελθόν στον τόπο που τη γέννησε. Σε ένα τόπο που έχει αφήσει στην άκρη τα ιερά του δέντρα σαν κάτι το παρωχημένο και έβαλε χωρίς περίσκεψη στη θέση τους κάποια μπονσάϊ που επηρεάζουν θετικά το φενγκ σούι του όπως το αποκαλούν..

   

   

   

  Υ.Γ.

   

   

   

  Christopher Cheiladakis

  Ο παππούς  ήξερε για το όνομα του χωριού ότι κάποια παράδοση περί του ονόματος που λεέι ότι υπάρχει μια ιστορία ότι έγινε κάποτε ένα φονικό για λόγους αντεκδίκησης και ο φονιάς έφυγε και βρήκε καταφύγιο σε αυτό το χωριό και πήρε τοόνομά του

Γοητεία, θέλγητρα και τρόποι καλλωπισμού Αθάνατες και θνητές . ‘Αφροδίτη’

https://www.facebook.com/TheMythologists/photos/a.266687670100436/640452646057268/

The Mythologists

20 Νοεμβρίου 2015 · 

Γοητεία, θέλγητρα και τρόποι καλλωπισμού

Αθάνατες και θνητές

Αφροδίτη

Ράνια Τζεν

Φίλες και φίλοι μυθολόγοι καλησπέρα,

Την περασμένη Παρασκευή ξεκινήσαμε να εισερχόμαστε στα άδυτα των ωραίων γυναικών της αρχαιότητας με πρώτη τη θεά Ήρα, για να ανακαλύψουμε τόσο τα μυστικά του καλλωπισμού τους, όσο και τα κόλπα και τα θέλγητρα που χρησιμοποιούσαν για να γοητεύσουν το άλλο φύλο ή για να πετύχουν το σκοπό τους.

Η Αφροδίτη ως θεά του έρωτα, της ομορφιάς και της ευχαρίστησης κατέχει το επίκεντρο του ενδιαφέροντος και δικαιολογημένα φέρει τον τίτλο της ομορφότερης θεών και ανθρώπων. Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στη δύναμή της εκτός από τρεις ορκισμένες παρθένες θεές την Αθηνά, την Άρτεμη και την Εστία που παρέμειναν άτρωτες.

Σύζυγος του Ήφαιστου, η καλλίπυγος Αφροδίτη, είχε εξωσυζυγική της σχέση με τον Άρη με τον οποίον απέκτησε δύο παιδιά, τον Ίμερο (πόθος) και τον Έρωτα που την συνόδευαν πάντα.

Παράλληλα με αυτούς είχε και άλλες συνοδούς : τις Χάριτες, την Αρμονία, την Ήβη, την Πειθώ και τις Ώρες που την φρόντιζαν και την καλλώπιζαν. Οι τρόποι περιποίησης και καλλωπισμού της περιλαμβάνουν ένα πλούσιο λουτρό και στη συνέχεια επάλειψη με αθάνατο λάδι που η μυρωδιά του ανήκει στους θεούς. Την ίδια διαδικασία λουτρού και φροντίδας βλέπουμε όταν πρόκειται να παρουσιαστεί στο Δία είτε όταν πρόκειται να συναντήσει επίδοξο εραστή.

Κατά τον Ομηρικό Ύμνο γεννήθηκε σε μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο. Αφού καλλωπίστηκε με τη βοήθεια των Ωρών που ήταν συνοδοί της, μεταφέρθηκε στον Όλυμπο για να παρουσιαστεί στο Δία.

Σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου, η Αφροδίτη γεννήθηκε στα ανοιχτά των Κυθήρων από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Με τη βοήθεια του Ζέφυρου αφού πέρασε από τα Κύθηρα όπου στολίστηκε με την προσωνυμία της Ουράνιας Αφροδίτης ταξίδεψε μέχρι την Πάφο, όπου υπήρξε και το πρώτο ιερό της στον ελλαδικό χώρο.

Στην Ιλιάδα αναφέρεται από τον Όμηρο ως «Κυθέρεια θεά του έρωτα τροφός».

Μολαταύτα, ακόμα και εκείνη, η θεά του έρωτα δεν αρκείται μόνο στα φυσικά της προσόντα, την ομορφιά και τη χάρη. Εκτός από τον έρωτα που εμπνέει σε κάθε πλάσμα, διαθέτει και άλλα μυστικά όπλα, μεθόδους και κόλπα.

Θυμηθείτε ότι ακόμα και για να αποκτήσει το γνωστό « μήλο της Έριδος» με τον τίτλο της «Καλλίστης», δελέασε τον Πάρη, τάζοντάς του την ωραία Ελένη. Και φυσικά η ίδια ενέπνευσε τον έρωτα για τον Πάρη στην Ελένη.

Μιλήσαμε ήδη και για την περίφημη ερωτογόνα ζώνη που έφερε επάνω της και που τη δανείστηκε ακόμα και η Ήρα.

Άλλη προσωνυμία της Αφροδίτης ήταν «Μανδραγορίτις» από το φυτό Μανδραγόρας με την ανθρωπόμορφη ρίζα που φημιζόταν για αφροδισιακές ιδιότητες.

Ίδιον της ήταν να παρασύρει τους θεούς σε ερωτικές περιπέτειες για να αποδεικνύει τη δύναμή της και στη συνέχεια τους περιγελούσε. Ο Δίας για να τη συνετίσει της ενεφύσησε έρωτα για ένα θνητό, τον Αγχίση, έναν όμορφο βοσκό της Τροίας. Έτσι η θεά του έρωτα γνώρισε το πάθος και τον πόθο που σκόρπισε στους θνητούς.

Στον ομηρικό ύμνο στην Αφροδίτη περιγράφεται η ερωτική της ιστορία.

Είδε τον Αγχίση στις κορυφές της Ίδης και ήταν ωραίος σαν αθάνατος. Τότε γύρισε στην Πάφο στο ναό της Έκλεισε την πόρτα του ναού και δέχθηκε τις περιποιήσεις των Χαρίτων, οι οποίες αφού την λούζουν και την καλλωπίζουν, στη συνέχεια την ντύνουν με υπέροχα χαριτωμένα φορέματα και τη στολίζουν με τα χρυσαφικά της.

Έτσι πανέτοιμη επιστρέφει στα βουνά της Ίδης στην Τροία. Στο πέρασμά της σκόρπιζε την ερωτική επιθυμία στα ζώα.

Μπήκε στην καλύβα του βοσκού και βρήκε τον Αγχίση μόνο του να παίζει κιθάρα. Στάθηκε μπροστά του σαν μια απλή κοπέλα . Ο Αγχίσης θαμπώθηκε με την ομορφιά της και την προσεγμένη εμφάνιση. Φορούσε ένα κόκκινο χιτώνα που έλαμπε σαν τη φωτιά. Τα στήθη της έλαμπαν λουσμένα κάτω από το φως του φεγγαριού. Ο Αγχίσης ερωτοχτυπήθηκε αλλά δε μπορούσε να πιστέψει ότι ήταν μια απλή θνητή, γιαυτό και τη χαιρέτησε σα θεά και της ζήτησε να τον ευλογήσει και αυτός υποσχέθηκε ότι θα θυσιάζει για χάρη της.

Η θεά τότε του είπε ψέματα ότι είναι μια κοινή θνητή, κόρη ενός βασιλιά της Φρυγίας που μιλά τη γλώσσα των Τρώων. Διαβεβαίωσε ότι την πήρε ο Ερμής, καθώς χόρευε με τις φίλες της και τις νύμφες και την έφερε ως εκεί, λέγοντας της ότι είναι προορισμένη να γίνει γυναίκα του Αγχίση.

Ο Αγχίσης αφού πείστηκε, της απάντησε: «Αν είσαι θνητή προορισμένη για γυναίκα μου, ούτε θεός ούτε άνθρωπος θα με απομακρύνει από εσένα. Και ο ίδιος ο Απόλλωνας να με χτυπήσει με τα βέλη του, εγώ σ’ αγαπώ τώρα κι ας πεθάνω μετά».

Ο βοσκός της έβγαλε τα αστραφτερά κοσμήματα, της έλυσε τη ζώνη και τη γύμνωσε. Τότε πάνω στα κλινοστρώματα που ήταν καλυμμένα με τομάρια από τα κυνήγια του Αγχίση η θεά του έρωτα γνώρισε την ικανοποίηση σαν κοινή θνητή.

Η θεά όμως πριν φύγει, αποκάλυψε στο βοσκό ποια ήταν δείχνοντας του την πραγματική μορφή της και το λαμπερό κάλλος. Ο Αγχίσης όταν είδε τα όμορφα μάτια της τρόμαξε Γύρισε το πρόσωπό τους και την ικέτεψε. Κανείς θνητός δεν έχει καλή μοίρα, αν δει τη θεά γυμνή ή αν κοιμηθεί μαζί της.

Από αυτόν τον έρωτα γεννήθηκε ο Αινείας που ο πατέρας του δεν είχε δικαίωμα να αποκαλύψει το όνομα της μάνας του. Λένε ότι έμεινε ανάπηρος από αστραπή καθώς κάποτε παρασύρθηκε και καυχήθηκε, άλλοι λένε πως τυφλώθηκε επειδή είδε τη θεά γυμνή.

Η μυθολογία μας φυσικά δεν διηγείται όλες αυτές τις περιπέτειες της θεάς και τις σχέσεις της με τον Ήφαιστο και τον Άρη άνευ λόγου ούτε προς αναψυχή.

Τόσο στον Πλατωνικό Τίμαιο όσο και στο «Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα» του Πρόκλου, μπορούμε να πληροφορηθούμε για τον αποσυμβολισμό αυτών των σχέσεων και το φιλοσοφικό τους υπόβαθρο, με το οποίο δεν θα ασχοληθούμε σε αυτή την ανάρτηση.

Ένα είναι σίγουρο ότι ακόμα και αυτή η θεά του έρωτα η αφρογέννητη, η καλλίπυγος, η αναδυόμενη, η χρυσή, «η Πάνδημη» ή « η Κυρία», όπως ονομαζόταν στη Σπάρτη, ήταν και δολοπλόκος κατά τη Σαπφώ και χρησιμοποιούσε θέλγητρα, ψέματα και πονηρά κόλπα για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της και το στόχο της.

Φίλες και φίλοι την ερχομένη Παρασκευή θα δούμε αναλυτικά το θέμα του λουτρού στην αρχαιότητα.

Ώς τότε να περνάτε καλά!

Σαπφώ

Ύμνος προς την Αφροδίτη

Ποικιλόθρον᾽ ὰθάνατ᾽ ᾽Αφρόδιτα,

παῖ Δίος, δολόπλοκε, λίσσομαί σε,

μή μ᾽ ἄσαισι μήτ᾽ ὀνίαισι δάμνα,

πότνια, θῦμον·

ἀλλά τυίδ᾽ ἔλθ᾽, αἴ ποτα κἀτέρωτα

τᾶς ἔμας αὔδας αἴοισα πήλοι

ἔκλυες, πάτρος δὲ δόμον λίποισα

χρύσιον ἦλθες

ἄρμ᾽ ὐπασδεύξαισα· κάλοι δέ σ᾽ ἆγον

ὤκεες στροῦθοι περὶ γᾶς μελαίνας

πύκνα δίννεντες πτέῤ ἀπ᾽ ὠράνω αἴθε-

ρος διὰ μέσσω,

αῖψα δ᾽ ἐξίκοντο· σὺ δ᾽, ὦ μάκαιρα,

μειδιάσαισ᾽ ἀθανάτῳ προσώπῳ

ἤρἐ ὄττι δηὖτε πέπονθα κὤττι

δηὖτε κάλημι,

κὤττι μοι μάλιστα θέλω γένεσθαι

μαινόλᾳ θύμῳ· «τίνα δηὖτε πείθω

μαῖς ἄγην ἐς σὰν φιλότατα ;τίς σ’, ὦ

Ψάπφ᾽, ἀδίκηει;

καὶ γάρ αἰ φεύγει, ταχέως διώξει·

αἰ δὲ δῶρα μὴ δέκετ’, ἀλλά δώσει·

αἰ δὲ μὴ φίλει, ταχέως φιλήσει

κωὐκ ἐθέλοισα.»

ἔλθε μοι καὶ νῦν, χαλεπᾶν δὲ λῦσον

ἐκ μερίμναν, ὄσσα δέ μοι τέλεσσαι

θῦμος ἰμέρρει, τέλεσον, σὐ δ᾽ αὔτα

σύμμαχος ἔσσο.

________________________________________

Μετάφραση: Παναγής Λεκατσάς

Οµορφόθρονη αθάνατη Αφροδίτη,

κόρη του ∆ία, σου δέοµαι, δολοπλέχτρα,

µε πίκρες και καηµούς µη, ∆έσποινα,

παιδεύεις την ψυχή µου

µα έλα µου, αν και κάποτε, από πέρα

µακριά, το κάλεσµά µου όµοι’ αγροικώντας,

ήρθες, το πατρικό παλάτι αφήνοντας

και το χρυσό σου αµάξι

ζεύοντας` κι όµορφα στρουθιά πετώντας

γοργά στη γη σε φέρανε τη µαύρη

παν’ απ’ τον ουρανό µε φτεροκόπηµα

πυκνό µεσ’ στον αιθέρα`

κι ως έφτασαν ταχιά, χαµογελώντας

µε την αθάνατη όψη, ω µακαρία,

µε ρώτησες σαν τι και πάλι νάπαθα,

τι σε καλώ κοντά µου,

τι λαχταρά η ψυχή µου η φρενιασµένη

τόσο πολύ να γίνει: – «Ποια και πάλι

θες η Πειθώ να φέρει στην αγάπη σου;

Σαπφώ, ποια σ’ αδικάει;

Γιατί αν φεύγει, γοργά από πίσω θάρθει,

κι αν δεν παίρνει σου δώρα, θα σου φέρει`

τώρ’ αν δε σ’ αγαπάει, θα σ’ αγαπήσει

και δίχως να το θέλει».

Ω, έλα µου και τώρα, κι’ απ’ τις µαύρες

τις έγνοιες λύσε µε, κι ό,τι ν’ αληθέψει

ποθεί η ψυχή µου τέλεσ’ το κι ατή σου

συ γίνε ο βοηθός µου.

Βιβλιογραφία:

– Κ.Κερένυι, Η Μυθολογία των Ελλήνων

– Βικιπαιδεία

– Ζαν Ρισπέν, Ελληνική μυθολογία

Εικόνα:

Η «Αφροδίτη οκλάζουσα» έχει βγει από το λουτρό και ο Έρωτας της κρατάει την πετσέτα, Ρώμη

Christopher Cheiladakis Στο δάσος του Κρούστα ένα από τα σημαντικότερα δασικά οιοσυστήματα της Ανατολικής Κρήτης.

Ο

Christopher Cheiladakis

 πρόσθεσε 75 νέες φωτογραφίες.18/11΄2020

Επισκεφθείτε το https://www.facebook.com/photo?fbid=10158422681750709&set=pcb.10158422715605709 για φωτογραφίες

Μια πολύ όμορφη βόλτα με το φίλο Μανώλη Αφραθιανάκη στο δάσος του Κρούστα. Μια βόλτα για αγριολούλουδα κι όχι μόνο. Το δάσος του Κρούστα είναι ένα από τα σημαντικότερα δασικά οιοσυστήματα της Ανατολικής Κρήτης και κρύβει πραγματικά υπέροχες γωνιές. Στην πορεία μας βρήκαμε τον αρχαίο αγωγό που μετέφερε το νερό στο χωριό του Κρούστα από τις πηγές του Ρωμανού και του Ψυχρού. Ανεβήκαμε στο λόφο με τα ερείπια του αρχαίου φρουρίου Φορτέτσα και θαυμάσαμε την μοναδική θέα που προσφέρει. Κινηθήκαμε για πολλά χιλιόμετρα μέσα σε πυκνό δάσος περνώντας από τον ποταμό του Ανωγειανού και μπήκαμε στην περιφέρεια του χωριού Μάλλες. Φωτογραφηθήκαμε κάτω από το αρχαιότερο και συνάμα μεγαλύτερο πεύκο ολόκληρης της Κρήτης, ένα πραγματικό μνημείο της φύσης στους Λάκκους. Περάσαμε από την περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους Ρούσσο Ξύλο με τα ιδιαίτερα πετρώματα μέσα στο δάσος. Αφήσαμε για την επόμενη βόλτα το μονοπάτι που συνδέει τις 2500 μινωϊκές αγροικίες που βρίσκονται μέσα στο δάσος, ένα από τους μεγαλύτερους σε έκταση αρχαιολογικούς χώρους της χώρας μας.

Greece High Definition 16 Νοεμβρίου 2017 · 2,200-Year-Old Stunning Mosaic In Ancient Greek City Of Zeugma – 2,200 χρονών Εκπληκτικό Μωσαϊκό στην αρχαία Ελληνική Πόλη Ζεύγμα

Greece High Definition

16 Νοεμβρίου 2017  · 

2,200-Year-Old Stunning Mosaic In Ancient Greek City Of Zeugma

2,200 χρονών Εκπληκτικό Μωσαϊκό στην αρχαία Ελληνική Πόλη Ζεύγμα

https://www.facebook.com/GreeceHighDefinition/videos/1963060357044605

 

Lina Bebi 17 Νοεμβρίου 2017 · Ιράν (τέλη 13ου/μέσα 14 αιώνα)

Lina Bebi

17 Νοεμβρίου 2017  · 

Ιράν (τέλη 13ου/μέσα 14 αιώνα)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ 8 Νοεμβρίου 2020 · Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου ‘ Ηφαίστεια Αντιπάρου και Δεσποτικού ‘

by https://www.facebook.com/photo?fbid=10220986136155701&set=pcb.10220986137475734

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

8 Νοεμβρίου 2020 · 

Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου (7)

Ηφαίστεια Αντιπάρου και Δεσποτικού

Οι λάβες της Αντιπάρου είναι παλιότερες της Σαντορίνης και της Μήλου. Στα ηφαίστεια της περιοχής οι εκρήξεις έχουν αρχίσει πολύ πριν τα 2 εκατομμύρια χρόνια από την περίοδο πριν την Πλειόκαινο του Τριτογενούς αιώνα, που διαρκεί 23 εκατομμύρια χρόνια.

Εδώ περιλαμβάνονται τα ηφαίστεια στη Β. Αντίπαρο (νησί Κάβουρας και οι ύφαλοι Κόκκινος και Μαύρος Τούρλος), τα ηφαίστεια της Ν. Αντιπάρου, τα ηφαίστεια του Δεσποτικού και το ηφαίστειο του Στρογγυλού.

Στη νότια Αντίπαρο ανατολικά του Δεσποτικού στη θέση Βλαχοβούναλο είναι εμφανής η δράση παλιού ηφαιστείου από τις λάβες που έχουν εκχυθεί. Δεύτερο ηφαίστειο είναι στη θέση Μαστίχια, όπου διακρίνεται θόλος πάνω από 200 μέτρα που αποτελείται από ηφαιστειακά πετρώματα. Υπήρξαν διαδοχικές περίοδοι ηρεμίας στην έκχυση λάβας και εκρήξεων (τρεις φάσεις εκρήξεων).

Η δράση των ηφαιστείων έδωσε ορυκτά πολύτιμα στο νησί και κατά τον 19ο αιώνα υπήρξε εκτεταμένη μεταλλευτική δραστηριότητα (ορυκτά μολύβδου, ψευδαργύρου, σιδήρου και μαγγανίου).

Τρία ηφαίστεια στο Δεσποτικό με ήρεμη δράση καταγράφει ο Ιωαν. Χ. Αναστόπουλος στο βιβλίο του «Γεωλογική κατασκευή της νήσου Αντιπάρου και των περί αυτήν νησίδων (1963)». Ένα στο ύψωμα Βίγλα Ν.Α., δεύτερο στη θέση Τουρλωτό Β.Δ. και τρίτο στο Χονδρό Βουνό, νοτιότερα.

———————————————-

Φωτογραφίες με λάβες στην Παναγία τη Φανερωμένη στην Αντίπαρο. Ξεχύθηκαν και έφτασαν στη θάλασσα από τα κοντινά ηφαίστεια. Όλες του φίλου εραστή της γεωλογίας Σωτήρη Καστρουνή. Εκεί μαζέψαμε και οψιδιανό.

Metropolitan Museum Athens 7 Νοεμβρίου 2013 · ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ-GREEK OCCUPATION OF ASIA MINOR

https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t31.0-8/1396759_529865573771728_462578262_o.jpg?_nc_cat=104&ccb=2&_nc_sid=9267fe&_nc_ohc=JixTEPMnT-wAX-Xagz5&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=1a26f10e2d48cbd66308f31f106364c8&oe=5FCBD94A

by  https://www.facebook.com/MetropolitanMuseumAthens/photos/a.375336935891260/529865573771728/

Metropolitan Museum Athens

7 Νοεμβρίου 2013  · 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Κεραμικά εφυαλωμένα σκεύη με ελληνικές επιγραφές εις ενθύμισιν της Ελληνικής κατοχής της Μικράς Ασίας (1919-1922).

Ελληνική Μικρά Ασία, Κιουτάχεια, 1922

Αθήνα, Ιδιωτική Συλλογή

GREEK OCCUPATION OF ASIA MINOR

Glazed pottery with Greek inscriptions commemorating the Greek occupation of Asia Minor (1919-1922).

Greek Asia Minor, Kutahya, 1922

Athens, Private Collection

Konstantinos Raptis 7 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2020 · ‘ Αντανακλάσεις στην Δρακόλιμνη του Σμόλικα. ‘

Konstantinos Raptis

7 ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 2020

 · 

Αντανακλάσεις στην Δρακόλιμνη του Σμόλικα.

https://www.facebook.com/photo?fbid=3775984999119121&set=pcb.3775987195785568

 

 

 

Christopher Cheiladakis Σφακιά. Αποχαιρετώντας τη Μαδάρα για το χειμώνα.6 Νοεμβρίου 2020

Christopher Cheiladakis

Σφακιά. Αποχαιρετώντας τη Μαδάρα για το χειμώνα.6 Νοεμβρίου 2020 

6 Νοεμβριου 2020

by  https://www.facebook.com/passipoularidou/posts/3638042432893853?notif_id=1604730340056016&notif_t=feedback_reaction_generic&ref=notif

Αυτή την εποχή η Μαδάρα ετοιμάζεται να δεχτεί τα πρώτα της χιόνια. Ο χειμώνας είναι ήδη εδώ και οι βοσκοί της Σφακιανής μαδάρας μετακομίζουν τα ζώα τους. Τα μαζεύουν από τα ψηλά βουνά όπου πέρασαν όλο το καλοκαίρι και τα κατεβάζουν στα χειμαδιά τους κοντά στη θάλασσα. Εκεί θα περάσουν όλο το χειμώνα μέχρι την άνοιξη που τα χιόνια λιώνουν και τα ζώα επιστρέφουν ξανά στη Μαδάρα. Το κατέβασμα των ζώων το φθινόπωρο από τα ψηλά βουνά στη θάλασσα είναι μια τακτική αιώνων που επιβιώνει ακόμα και σήμερα και στη γλώσσα των Κρητικών ονομάζεται γιάλισμα. Τα ζώα το χειμώνα γιαλίζουν κατεβαίνουν δηλαδή στο γιαλό (θάλασσα). Και την άνοιξη τα ζώα ξεγιαλίζουν όπως λένε οι Κρητικοί και παίρνουν ξανά το δρόμο της επιστροφής στην άγρια Μαδάρα της Κρήτης. Οι φωτογραφίες αυτού του λευκώματος τραβήχτηκαν λίγες μέρες πριν σε υψόμετρο 2100 μέτρων στην περιοχή Στέρνες πάνω από την Ανώπολη Σφακίων. Εκεί μια μεγάλη ομάδα από Σφακιανούς, όλοι τους με τα όπλα στον ώμο οδηγούσε τα ζώα με τα πόδια (μιας και δεν υπάρχει δρόμος) στο μονοπάτι της κατάβασης στα χαμηλά.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ 6 Νοεμβρίου 2029 Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου ‘Τα ηφαίστεια της Σαντορίνης’

https://scontent.fath3-4.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/123794225_10220968130585573_989802069093782224_n.jpg?_nc_cat=108&ccb=2&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=Tb6T-3CDpP8AX_fLHEP&_nc_ht=scontent.fath3-4.fna&oh=cfb7e345878c134c208d124b2e87a989&oe=5FCB40C3

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

6 Νοεμβρίου 2029

Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου (5)
Τα ηφαίστεια της Σαντορίνης

Το ηφαίστειο της Σαντορίνης δεν είναι ένα ηφαίστειο, αλλά πολλά που απλώνονται σ’ ολόκληρη την περιοχή της, με πολλούς υποθαλάσσιους κρατήρες. Σήμερα λέμε ηφαίστειο το νησάκι Νέα Καμμένη μ’ ένα κρατήρα στο κέντρο του σχηματισμένο από τις λάβες που ξεχύθηκαν τα πρόσφατα χρόνια.
Πριν 2 εκατομμύρια χρόνια η μεγάλη στεριά με το όνομα Αιγηίδα βούλιαξε κι έξω από την επιφάνεια του νερού έμειναν οι κορυφές των βουνών που αποτέλεσαν τα νησιά των Κυκλάδων. Στην περιοχή της σημερινής Σαντορίνης έμεινε έξω από τη θάλασσα μικρό νησάκι ύψους 570 μέτρων, εκεί που βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας.
Τον καιρό αυτό αρχίζουν ηφαίστεια υποθαλάσσια έντονη δράση και συσσωρεύουν υλικά λάβας γύρω από το νησάκι και σε κάποιο διάστημα σχηματίζεται ένα μεγάλο νησί στρογγυλό με πετρώματα ηφαιστειακά, η Στρογγύλη.
Ένας ψηλός κρατήρας ηφαιστείου ύψους πάνω από 1000 μέτρα βρισκόταν στη μέση.
Γύρω στο 1600 π. Χ. το ηφαίστειο ξαναζωντανεύει και με μια μεγάλη έκρηξη θάβει τη μεγάλη πόλη του Κυκλαδικο-Μινωικού πολιτισμού κάτω από δεκάδες μέτρα σποδού και κίσσηρης. Με αλλεπάλληλες εκρήξεις και σεισμούς το κεντρικό μέρος της Στρογγύλης βουλιάζει , ενώ γίνονται καθιζήσεις στα περιφερειακά σημεία του νησιού. Δημιουργούνται έτσι η σημερινή Θήρα, η Θηρασία και το Ασπρονήσι (το Ασπρονήσι δημιουργήθηκε από νεότερες εκρήξεις) και στο κέντρο μένει η μοναδική περίφημη καλντέρα με μήκος 11 και πλάτος 7,5 χιλιόμετρα. Η μεγαλύτερη κι επιβλητικότερη αυτή καλντέρα του κόσμου έχει μέγιστο βάθος 390 μέτρα κάτω απ’ την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ τα τοιχώματα γύρω της, πάνω στα οποία είναι χτισμένα τα Φηρά και η Οία έχουν ύψος 200-300 μέτρα.
Εδώ άραγε είναι ο χώρος που βούλιαξε η Ατλαντίδα;
Αυτό που σήμερα ονομάζουμε ηφαίστειο της Σαντορίνης είναι οι λάβες που χύθηκαν, τινάχθηκαν και υψώθηκαν μέσα απ’ το βυθό της καλντέρας σε διαδοχικές εκρήξεις. Οι λάβες αυτές έχουν σχηματίσει δύο νησάκια την Παλαιά και Νέα Καμμένη. Η Παλαιά Καμμένη σχηματίζεται από τη δράση του ηφαιστείου στη διάρκεια πολλών ετών, από το 196 π. Χ. μέχρι το 1508 μ. Χ. Η Νέα Καμμένη σχηματίζεται από τις εκρήξεις του 1707-1710 μ. Χ. γύρω από λάβες που είχαν πρώτα σχηματίσει τη Μικρή Καμμένη από το 1573 μ. Χ. Το καΐκι από τη θάλασσα των Φηρών μας πάει στη Νέα Καμμένη, όπου βλέπουμε και πατούμε τις λάβες του ηφαιστείου με τα πολλά χρώματα. Οι λάβες αυτές δίνουν πετρώματα με τα ονόματα βασάλτης, δακίτης, ανδεσίτης (πυριγενή ή εκρηξιγενή πετρώματα). Στη Νέα Καμμένη υπάρχουν κρατήρες του ηφαιστείου σκεπασμένοι με θειάφι και χώματα ηφαιστειακής σποδού.
Στα τελευταία χρόνια αναφέρονται οι εκρήξεις των ετών 1866-1870, 1925-1928, 1939-1941 και η τελευταία έκρηξη του 1950, που είναι και η τελευταία σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο. Η ηφαιστειακή τέφρα τινάζεται ως 1.000 μέτρα ψηλά και οι βολίδες σε απόσταση 850 μέτρων από τον κρατήρα. Οι λάβες Λιάτσικα (γεωλόγος, μελετητής της Καμμένης) αποτελούν τα νεότερα ελληνικά πετρώματα.

Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου Τα ηφαίστεια της Μήλου

https://www.facebook.com/photo?fbid=10220976591197083&set=pcb.10220976604877425

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

7 Νοεμβρίου 2020 

Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου (6)

Τα ηφαίστεια της Μήλου

Στη δράση των ηφαιστείων πρέπει να αναζητηθεί αυτή η καταπληκτική γεωλογική μορφή που παρουσιάζει η Μήλος, το πιο πλούσιο σε πετρώματα και ορυκτά νησί της Ελλάδας. Αλλά ενώ στη Σαντορίνη τα ηφαίστεια έδωσαν μια άγρια ομορφιά, στη Μήλο χάρισαν ήπια ομορφιά. Δωρική η Σαντορίνη και Ιωνική η Μήλος! Και οι δυο σπάνιες ομορφιές εξαιτίας των ηφαιστείων!

Στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το νησί της Μήλου υπήρχε πριν 40 εκατομμύρια χρόνια αβαθής θάλασσα και κοντά σ’ αυτήν χερσαία περιοχή που τροφοδοτούσε με ιζήματα τη θάλασσα. Αυτή την εποχή, πριν 40 εκατομμύρια χρόνια, αναδύονται μερικά κομμάτια υποθαλάσσιας ξηράς και αρχίζει η περιπέτεια της Μήλου. Έτσι στο νησί βρίσκουμε πετρώματα της ηλικίας αυτής 35-65 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Πριν 2 εκατομμύρια χρόνια άρχισε να εκδηλώνεται ηφαιστειακή δράση στο νησί. Στο τέλος της δραστηριότητας αυτής, πριν 480.000 χρόνια, δημιουργήθηκαν τρία μεγάλα ηφαιστειακά κέντρα. Του Τράχηλα, της Φυριπλάκας και των Βουναλιών ενώ ακολούθως αναδύεται ολόκληρο το νησί με τη σημερινή του μορφή.

Από τη λάβα των ηφαιστείων της Μήλου προήλθε ο περλίτης, ενώ από τη δράση των ατμών και άλλων θερμών ρευστών πάνω στα ηφαιστειακά πετρώματα του νησιού δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο μέρος των ορυκτών. Εδώ επίσης είναι η αιτία της γέννησης των γεωθερμικών ρευστών του νησιού.

Η Μήλος είναι για την Ελλάδα ένα μοναδικό και ανεκτίμητο γεωλογικό μουσείο.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ 5 Νοεμβρίου 2020· Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου (4) Γεωλογία και φαντασία

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

5 Νοεμβρίου 2020· 

Γεωλογική Ιστορία του Αιγαίου (4)
Γεωλογία και φαντασία

Αναστατώσεις λοιπόν, αλλαγές, μεγάλη ποικιλία φαινομένων κι ας μιλούμε για τη γαλήνη των τοπίων του Αιγαίου. Όλα σχετίζονται με το βούλιαγμα της αφρικανικής πλάκας κάτω απ’ την ευρασιατική πάνω στην οποία βρίσκεται η χώρα μας. Γι’ αυτό η σεισμική δράση στη χώρα μας είναι η μεγαλύτερη στον μεσογειακό χώρο κι’ απ’ τις μεγαλύτερες στον κόσμο.
Αλλά για να τα κατανοήσουμε όλ’ αυτά πρέπει να επιστρατεύσουμε όπως είπαμε, τη φαντασία μας σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η κίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών είναι ένα γενικό φαινόμενο που οφείλεται σε πανίσχυρες δυνάμεις από το εσωτερικό της γης.
Γιγαντιαίες θερμοκρασίες, γιγαντιαίες πιέσεις ταλαιπωρούν αφά-νταστα τα πετρώματα, τα λιώνουν και τα σχηματιζόμενα ρευστά υγρά και αέρια ζητούν να ξεσπάσουν. Έτσι έχουμε μετατοπίσεις, καταβυθίσεις, αναδύσεις κι άλλου είδους αναστατώσεις. Στο χώρο σύγκλισης λιθοσφαιρικών πλακών αναδύονται νέες οροσειρές και μια τέτοια διαδικασία άρχισε πριν 60 εκατομμύρια χρόνια και δημιούργησε δύο τεράστιες ορεινές αλυσίδες, α) τις Άνδεις και τα Βραχώδη όρη στην Αμερική και β) τις Άλπεις και Ιμαλάϊα στην Ευρασία.
Πολλές φορές οι γεωλόγοι διαφωνούν για τον τρόπο σχηματισμού ενός πετρώματος , αλλά και για την ηλικία του. Συμβαίνει εδώ ό, τι και σ’ άλλες επιστήμες. Γι’ αυτό εμείς δίνουμε μόνο σε γενικές γραμμές μερικά βασικά της γεωλογικής εξέλιξης για τις Κυκλάδες.
Ο αναγνώστης πρέπει να βάλει τη φαντασία του να δουλέψει. Στην περίπτωση που θα προκληθεί περισσότερο ενδιαφέρον, θα ανατρέξει στα βιβλία της βιβλιογραφίας (δέστε την άλλη σημερινή ανάρτηση) ή σε άλλα που θα προσφέρουν πληρέστερη εικόνα και κατανόηση.
Έχουμε κι άλλα να πούμε και μη βιάζεστε! Για τη ηφαίστεια της Θήρας, της Μήλου και της Αντιπάρου-Δεσποτικού-Στρογγυλού. Την ηλικία τους, την ιστορία τους, τις εκρήξεις τους. Στην Ελλάδα υπάρχουν 39 ενεργά ηφαίστεια και αυτά του χάρτη είναι τα μεγαλύτερα.

—————————————————–
«Τα ηφαίστεια κλήματα σειρά
και τα σπίτια πιο λευκά
στου γλαυκού το γειτόνεμα»

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ 3 Νοεμβρίου 2020 · Ποτάμι λάβας όλα

https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/123485118_10220945167051499_4210990871373597193_n.jpg?_nc_cat=110&ccb=2&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=iilXgEaN1vAAX_6aXje&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=c4458528c043420d3781d249b8dde26e&oe=5FCB4379

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

3 Νοεμβρίου 2020  · 

Ποτάμι λάβας όλα

Δεν είσαι προφήτης να προβλέπεις τους σεισμούς ούτε και ειδικός να μετράς, να χαράζεις γραμμές ισοϋψείς και ισοβαρείς και να λογαριάζεις. Ίσως δεν ξέρεις, ίσως δεν υπάρχει απάντηση. Και αυτές οι λέξεις που ήρθαν από χιλιόμετρα βαθιά κάτω, εκεί που λιώνουν τα μέταλλα όλα και γίνονται ποτάμι λάβας που τρέχει, υπόγεια φωτιά κάτω απ’ τα πόδια σου, ο φόβος αυτός, όλα κατασταλάζουν σε μουσική παραμυθίας. Η μεγάλη πέτρα που κρατά την πόλη σου, το βουνό πάνω και τα νερά της θάλασσας κάτω, στηρίζεται βαθύτερα κι αυτή σε άλλες πλατύτερες στεριές κι όλα πάλι σπρώχνονται από μεγάλες δυνάμεις της γης ή συμπιέζονται κι εσύ ανύποπτος ταξιδεύεις. Τίποτα δεν αντέχει πολύ, τίποτα δεν είναι σταθερό για πάντα και κάποια ώρα μεγα-λώνει η ένταση και σπάνε σε κομμάτια όλα, πάνω και κάτω, κι όσα στηρίζουν τα σπίτια σου και τη ζωή σου λυγίζουν κι αυτά και σωριάζονται κάποτε σε ωραία ερείπια. Ζωή είναι, εύθραυστα όλα, γυάλινα, κρέμονται από κλωστή. Μέσα στη διαρκή δόνηση των ρηγμάτων, στα κενά μεταξύ ρευστού και στερεού πάντα ζεις. Μέσα στα ασταθή διαλέγεις την ευστάθεια που σου ταιριάζει και προχωράς. Απ’ τα συντρίμμια των ερειπίων διαλέγεις τις πέτρες για το καινούριο σου σπίτι. 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ 3 Νοεμβρίου 2020· Γεωλογική ιστορία του Αιγαίου (2) Πλέουμε πάνω σε «μέλι»

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

3 Νοεμβρίου 2020 · 

Γεωλογική ιστορία του Αιγαίου (2)
Πλέουμε πάνω σε «μέλι»Οι λιθοσφαιρικές πλάκες πλέουν γιατί κάθονται πάνω σ΄ένα παχύρευστο λιωμένο πέτρωμα, σαν μέλι. (Έτσι το περιέγραψε στην τάξη κάποτε ένας μαθητής). Το πάχος αυτού του «μελιού» είναι γύρω στα 150-200 χιλιόμετρα. Κάτω λοιπόν από τα 75 χιλιόμετρα στερεού πετρώματος βρίσκεται λιωμένο πέτρωμα πάχους γύρω στα 150-200 χιλιόμετρα. Το πέτρωμα είναι λιωμένο εξαιτίας της μεγάλης θερμοκρασίας που επικρατεί εκεί. Εμείς «πλέουμε» πάνω σ’ αυτή τη «θάλασσα» του ρευστού πετρώματος κι αλλάζουμε σιγά σιγά θέση. Δεν είναι βέβαια ταξίδι χωρίς περιπέτεια , αφού η μετακίνηση των πλακών (μπορεί να είναι απομάκρυνση, αλλά και σύγκρουση) δημιουργεί ηφαίστεια και σεισμούς, χωρίζει ηπείρους, κλείνει θάλασσες κι ανοίγει άλ-λες, ανανεώνει τα πετρώματα, βουλιάζει στεριές και δημιουργεί καινούριες, φέρνει μαζί την καταστροφή και τη δημιουργία.
Ας δούμε τη γη σαν ένα φρούτο. Με το δέρμα του (στερεός φλοιός), τη σάρκα του (μανδύας) και το κουκούτσι (πυρήνας).
Ο στερεός φλοιός έχει μέσο πάχος γύρω στα 40 χιλιόμετρα.
Ο μανδύας έχει πάχος γύρω στα 2.900 χιλιόμετρα.
Ο πυρήνας έχει πάχος γύρω στα 3. 500 χιλιόμετρα.Ο «ερεσίχθων» Ποσειδώνας απέσπασε σύμφωνα με την παράδοση «εκ της Λυκαονίας γαίας» μερικά κομμάτια με την τρίαινά του και δημιούργησε τα νησιά.
Πριν 225 εκατομ. χρόνια, στο τέλος του Παλαιοζωικού και στις αρχές του Μεσοζωικού αιώνα, ο χώρος της Ελλάδας καλυπτόταν από θάλασσα ρηχή, τη λεγόμενη Τηθύ θάλασσα. Υπήρχε μια μεγάλη ενιαία στεριά η Παγγαία και μια μεγάλη θάλασσα, η Πανθάλασσα. Η Τηθύς θάλασσα ήταν μεγάλη θαλάσσια ζώνη στο ύψος της σημερινής Μεσογείου. Υπήρχε τότε εκτεταταμένη ηφαιστειακή δραστηριότητα

Metropolitan Museum Athens 5 Νοεμβρίου 2013 · ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ (ΙIΙ)

https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t31.0-8/1412801_528496253908660_214542075_o.jpg?_nc_cat=109&ccb=2&_nc_sid=9267fe&_nc_ohc=N79PEZQcuFgAX_m0e0l&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=ced731cc7cffe77b9ac3bdc41f41cd68&oe=5FC97BB4

Metropolitan Museum Athens

5 Νοεμβρίου 2013  · 

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ (ΙIΙ)
Πριν καταλήξουν να συμβολίζουν το Πνεύμα στην Χριστιανική παράδοση, τα περιστέρια ήταν τα κατ’ εξοχήν ερωτικά πουλιά και πολύ συχνά τα συνοδευτικά σύμβολα της Αφροδίτης. Από αυτή την άποψη δεν είναι παρακινδυνευμένο να υποθέσει κανείς ότι κοσμήματα με περιστέρια αποτελούν συζυγικά ή ερωτικά δώρα.
Ζεύγος χρυσών ενωτίων (εδώ απεικονίζεται μόνον το ένα) με κρεμαστά περιστέρια και ένθετους γρανάτες και σμαράγδια.
Από την Ερέτρια.
2ος αι. π.Χ.
Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Συλλογή Κοσμημάτων.

DOVES (ΙII)
Before they ended up symbolizing the spiritual values in the Christian tradition, doves were the erotic birds par excellence, often accompanying Aphrodite herself. In this respect, it is not farfetched to assume that jewelry with doves were gifts of desire or marriage.
Pair of gold earrings (only one shown here) with pending doves with inlaid garnets and emeralds.
From Eretria.
2nd C. BC.
Athens, National Archaeological Museum, Jewelry Collection

Photo : Latsis Foundation, 2007 

Γεωλογική ιστορία του Αιγαίου (1) Ολοένα ταξιδεύουμε

by  https://www.facebook.com/photo?fbid=10220937772186632&set=a.1386864524232

https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/123435597_10220937772226633_6929185422941193552_n.jpg?_nc_cat=104&ccb=2&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=fh_CXGryDSwAX-Ay6dl&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=9197da99dd2b3f96f64a050fe7dec736&oe=5FC88DE7

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

2 Νοεμβρίου  · 

Γεωλογική ιστορία του Αιγαίου (1)
Ολοένα ταξιδεύουμε

(Παρατήρησα ότι πολλοί ενδιαφέρθηκαν για την Αιγηίδα, τη στεριά που υπήρχε στο Αιγαίο και βούλιαξε από τα ηφαίστεια και τους σεισμούς. Θα δώσω λοιπόν σε συνέχειες τη περιπετειώδη αυτή γεωλογική ιστορία των νησιών μας).

Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ σβούρα, γυρίζει γύρω από τον ήλιο και γύρω από τον εαυτό της, αλλά και μετακινείται στο σύμπαν, αφού οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. Παρά τα πολύπλοκα αυτά κουνήματα δεν ζαλιζόμαστε, αφού ούτε καν τα αισθανόμαστε.
Και σαν να μην έφταναν αυτά κάνουμε κι άλλο ταξίδι πάνω στη γη, εκτός απ’ αυτά που γίνονται για τουρισμό ή για τις δουλειές μας. Ένα τέτοιο ταξίδι έκανε η νότια Αμερική που ενώ ήταν κολλημένη στην Αφρική, άλλαξε γνώμη κι άρχισε να πλέει δυτικότερα και πήγε και κόλλησε κάτω από την Βόρεια Αμερική.
Ταξιδεύουμε λοιπόν καθώς βρισκόμαστε πάνω σε μια μεγάλη » βάρκα» που αποτελούν τα πετρώματα κάτω μας. Πρόκειται για τεράστια «πλοία» που τα λένε λιθοσφαιρικές πλάκες κι έχουν πάχος από 70 ως 100 χιλιόμετρα. Είναι 6 μεγάλες πλάκες που καλύπτουν ολόκληρη τη γη κι αυτές χωρίζονται σε πολλές άλλες μικρότερες.
Οι σεισμοί στην Ελλάδα οφείλονται στη μετακίνηση της λεγόμενης ευρασιατικής πλάκας σε σχέση με την αφρικανική πλάκα. Η αφρικανική βυθίζεται κάτω από την ευρασιατική (η ευρασιατική είναι το πλοίο μας, αλλά και το πλοίο πολλών άλλων χωρών Ευρώπης και Ασίας) και στα όρια των δύο πλακών παρα τηρούμε, λόγω της μεγάλης τριβής, ψηλές θερμοκρασίες, λιώσιμο των πετρωμάτων, άνοδο του λιωμένου υλικού προς τα πάνω και σχηματισμό ηφαιστείων. Στα όρια των δύο πλακών βρίσκεται η χώρα μας κι αυτό εξηγεί τη μεγάλη της σεισμικό-τητα, αλλά και τον πλούτο της γεωλογίας της.
Σεισμοί και ηφαίστεια λοιπόν έχουν μια κοινή γενική αιτία, τη μετακίνηση των λιθοσφαιρικών πλακών.
Η θεωρία της μετατόπισης των ηπείρων πρωτοπροτάθηκε από το Γερμανό μετεωρολόγο Wegener το 1915.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ Γεωλογική ιστορία του Αιγαίου (3) Το ηφαιστειακό τόξο του Αιγαίου

https://scontent.fath3-3.fna.fbcdn.net/v/t1.0-9/123512715_10220953425977967_4463110457417005591_o.jpg?_nc_cat=105&ccb=2&_nc_sid=730e14&_nc_ohc=G-JZT5AGB1IAX8iMzeO&_nc_ht=scontent.fath3-3.fna&oh=1568a12d297e937f237c7b63f652c21f&oe=5FC7C33A

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

Γεωλογική ιστορία του Αιγαίου (3)
Το ηφαιστειακό τόξο του Αιγαίου

Πριν 180 εκατομμύρια χρόνια, στο Μεσοζωικό αιώνα, η Τηθύς θάλασσα χώρισε την ενιαία στεριά στα δύο. Στην Λαυρασία και στην Γκοντβάνα. Μετά μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια από την Λαυρασία δημιουργήθηκαν η Ευρώπη, η Ασία και η Β. Αμερική και από την Γκοντβάνα η Αφρική, η Νότια Αμερική και η Αυστραλία.
Πριν 65 εκατομμύρια χρόνια, με το τέλος του Μεσοζωικού αιώνα αρχίζει μεγάλη περίοδος τεκτονικών κινήσεων του στερεού φλοιού της γης σ’ όλο το χώρο της Τηθύος. Κατά την περίοδο αυτή και μέχρι πριν 15 εκατομμύρια χρόνια αναδύεται σχεδόν ολόκληρος ο Ελλαδικός χώρος από τη θάλασσα. Στο βάθος γίνεται μεταμόρφωση των πετρωμάτων των Κυκλάδων, που πολλά απ’ αυτά θα ανέβουν αργότερα στην επιφάνεια. Η μεταμόρφωση αυτή οφείλεται στο μάγμα που ανεβαίνει προς τα πάνω και συναντά τα ιζηματογενή πετρώματα που σχηματίστηκαν επί αιώνες στη θάλασσα. Αυτή την εποχή αρχίζει ο σχηματισμός των σπηλαίων της Αντιπάρου και των Δαιμόνων της Πάρου και των άλλων Κυκλάδων, που διαρκεί δεκάδες εκατομμύρια χρόνια.
Πριν 20 εκατομμύρια χρόνια στο χώρο του Αιγαίου υπήρχε μια ενιαία ξηρά η Αιγηίδα. Την περίοδο αυτή λειτουργούν ηφαίστεια στη Λέσβο, Χίο, Σάμο, Πάτμο και Κω.
Στις αρχές της Τεταρτογενούς περιόδου του Καινοζωικού αιώνα, πριν 2 εκατομμύρια χρόνια, ο Ελλαδικός χώρος πήρε τη σημερινή του μορφή. Είναι η περίοδος της μεγάλης εξάπλωσης των παγετώνων που επηρέασαν και την Ελλάδα. Οι ψηλότερες περιοχές της καλύφθηκαν από πάγους που έφταναν σε υψόμετρο μέχρι 2.100 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Στο διάστημα αυτό καταβυθίζεται η Αιγηίδα και δημιουργείται το Αιγαίο Πέλαγος. Οι κορυφές της στεριάς που έμειναν έξω από τη θάλασσα είναι τα νησιά των Κυκλάδων.
Τα πράγματα βέβαια εξελίχτηκαν πολύ πιο πολύπλοκα και είναι αδύνατο να περιγραφούν τα φαινόμενα που οδήγησαν στον κατακερματισμό της Αιγηίδας και στη γέννηση των νησιών. Χρειάζεται επιστράτευση της φαντασίας για κάποια ψήγματα κατανόησης και κάποτε η ποίηση.
Σε κάποια φάση αυτής της ιστορίας που ανάγεται στην πλειστόκαινη εποχή ( Καινοζωικός, τεταρτογενής περίοδος) , πριν δύο εκατομμύρια χρόνια, η Ίος, η Νάξος, η Πάρος, η Μύκονος, η Σύρος, η Άνδρος αποτελούν ένα κομμάτι. Η Σίκινος και η Φολέγανδρος άλλο. Κατά την τελευταία περίοδο των παγετώνων η επιφάνεια της θάλασσας κατέβηκε 90-100 μέτρα και ενώθηκαν η Σίκινος με τη Φολέγανδρο, όχι όμως η Σίκινος με την Ίο. Ανάμεσά τους υπάρχει τάφρος βάθους πάνω από 500 μέτρα.
Την ίδια εποχή, από τα δύο εκατομμύρια χρόνια πριν και πέρα λειτουργούν τα ηφαίστεια του λεγόμενου ηφαιστειακού τόξου του Αιγαίου (Λιχάδων, Σουσακίου, Αίγινας, Πόρου, Μεθάνων, Αντιμήλου, Μήλου, Κιμώλου, Θήρας, Δεσποτικού, Στρογγυλού, Αντιπάρου, Χριστιανών , Κω, Νισύρου και άλλα μικρότερα). Με τη δράση των ηφαιστείων αυτών η Σαντορίνη γίνεται ένα στρογγυλό νησί (Στρογγύλη) για να χωριστεί γύρω στο 1600 π. Χ. στη Θήρα και τη Θηρασιά. Στη Μήλο αρχίζει έντονη ηφαιστειακή δράση με μεγάλες εκρήξεις. Ηφαίστεια δρουν επίσης στην Αντίπαρο, το Δεσποτικό και το Στρογγυλό.
Σ’ όλο τον ελληνικό χώρο παρατηρούνται αλλού ανυψώσεις της στεριάς κι αλλού καταβυθίσεις. Σχηματίζονται ύφαλοι και σκόπελοι και δίνουν στο Αιγαίο αυτή τη μοναδική ομορφιά. Οι «πέτρινοι ίπποι, οι γαλήνιοι αμφορείς και οι λοξές δελφινιών ράχες», παρομοιώσεις του Ελύτη για τα νησιά των Κυκλάδων, αλλά και του Αιγαίου γενικότερα, οφείλουν συχνά τη γέννησή τους στις δυνάμεις από τα έγκατα της γης.
Στα τελευταία 1 εκατομμύριο χρόνια ενώ παρατηρείται ανύψωση της Πελοποννήσου και της Κρήτης, το Αιγαίο βυθίζεται και ιδιαίτερα οι Κυκλάδες. Έχουμε όμως και τοπικές μετακινήσεις. Π.χ. η νότια Πάρος έχει διαπιστωθεί ότι βουλιάζει, ενώ η βόρεια ανασηκώνεται, υπερυψώνεται.