Ποτάμι λάβας όλα
Δεν είσαι προφήτης να προβλέπεις τους σεισμούς ούτε και ειδικός να μετράς, να χαράζεις γραμμές ισοϋψείς και ισοβαρείς και να λογαριάζεις. Ίσως δεν ξέρεις, ίσως δεν υπάρχει απάντηση. Και αυτές οι λέξεις που ήρθαν από χιλιόμετρα βαθιά κάτω, εκεί που λιώνουν τα μέταλλα όλα και γίνονται ποτάμι λάβας που τρέχει, υπόγεια φωτιά κάτω απ’ τα πόδια σου, ο φόβος αυτός, όλα κατασταλάζουν σε μουσική παραμυθίας. Η μεγάλη πέτρα που κρατά την πόλη σου, το βουνό πάνω και τα νερά της θάλασσας κάτω, στηρίζεται βαθύτερα κι αυτή σε άλλες πλατύτερες στεριές κι όλα πάλι σπρώχνονται από μεγάλες δυνάμεις της γης ή συμπιέζονται κι εσύ ανύποπτος ταξιδεύεις. Τίποτα δεν αντέχει πολύ, τίποτα δεν είναι σταθερό για πάντα και κάποια ώρα μεγα-λώνει η ένταση και σπάνε σε κομμάτια όλα, πάνω και κάτω, κι όσα στηρίζουν τα σπίτια σου και τη ζωή σου λυγίζουν κι αυτά και σωριάζονται κάποτε σε ωραία ερείπια. Ζωή είναι, εύθραυστα όλα, γυάλινα, κρέμονται από κλωστή. Μέσα στη διαρκή δόνηση των ρηγμάτων, στα κενά μεταξύ ρευστού και στερεού πάντα ζεις. Μέσα στα ασταθή διαλέγεις την ευστάθεια που σου ταιριάζει και προχωράς. Απ’ τα συντρίμμια των ερειπίων διαλέγεις τις πέτρες για το καινούριο σου σπίτι.
6 Νοεμβρίου, 2020
Σχολιάστε »
Δεν υπάρχουν σχόλια.
Passipoularidou's weblog 
Σχολιάστε