Γεωλογική ιστορία του Αιγαίου (2)
Πλέουμε πάνω σε «μέλι»Οι λιθοσφαιρικές πλάκες πλέουν γιατί κάθονται πάνω σ΄ένα παχύρευστο λιωμένο πέτρωμα, σαν μέλι. (Έτσι το περιέγραψε στην τάξη κάποτε ένας μαθητής). Το πάχος αυτού του «μελιού» είναι γύρω στα 150-200 χιλιόμετρα. Κάτω λοιπόν από τα 75 χιλιόμετρα στερεού πετρώματος βρίσκεται λιωμένο πέτρωμα πάχους γύρω στα 150-200 χιλιόμετρα. Το πέτρωμα είναι λιωμένο εξαιτίας της μεγάλης θερμοκρασίας που επικρατεί εκεί. Εμείς «πλέουμε» πάνω σ’ αυτή τη «θάλασσα» του ρευστού πετρώματος κι αλλάζουμε σιγά σιγά θέση. Δεν είναι βέβαια ταξίδι χωρίς περιπέτεια , αφού η μετακίνηση των πλακών (μπορεί να είναι απομάκρυνση, αλλά και σύγκρουση) δημιουργεί ηφαίστεια και σεισμούς, χωρίζει ηπείρους, κλείνει θάλασσες κι ανοίγει άλ-λες, ανανεώνει τα πετρώματα, βουλιάζει στεριές και δημιουργεί καινούριες, φέρνει μαζί την καταστροφή και τη δημιουργία.
Ας δούμε τη γη σαν ένα φρούτο. Με το δέρμα του (στερεός φλοιός), τη σάρκα του (μανδύας) και το κουκούτσι (πυρήνας).
Ο στερεός φλοιός έχει μέσο πάχος γύρω στα 40 χιλιόμετρα.
Ο μανδύας έχει πάχος γύρω στα 2.900 χιλιόμετρα.
Ο πυρήνας έχει πάχος γύρω στα 3. 500 χιλιόμετρα.Ο «ερεσίχθων» Ποσειδώνας απέσπασε σύμφωνα με την παράδοση «εκ της Λυκαονίας γαίας» μερικά κομμάτια με την τρίαινά του και δημιούργησε τα νησιά.
Πριν 225 εκατομ. χρόνια, στο τέλος του Παλαιοζωικού και στις αρχές του Μεσοζωικού αιώνα, ο χώρος της Ελλάδας καλυπτόταν από θάλασσα ρηχή, τη λεγόμενη Τηθύ θάλασσα. Υπήρχε μια μεγάλη ενιαία στεριά η Παγγαία και μια μεγάλη θάλασσα, η Πανθάλασσα. Η Τηθύς θάλασσα ήταν μεγάλη θαλάσσια ζώνη στο ύψος της σημερινής Μεσογείου. Υπήρχε τότε εκτεταταμένη ηφαιστειακή δραστηριότητα
Πλέουμε πάνω σε «μέλι»Οι λιθοσφαιρικές πλάκες πλέουν γιατί κάθονται πάνω σ΄ένα παχύρευστο λιωμένο πέτρωμα, σαν μέλι. (Έτσι το περιέγραψε στην τάξη κάποτε ένας μαθητής). Το πάχος αυτού του «μελιού» είναι γύρω στα 150-200 χιλιόμετρα. Κάτω λοιπόν από τα 75 χιλιόμετρα στερεού πετρώματος βρίσκεται λιωμένο πέτρωμα πάχους γύρω στα 150-200 χιλιόμετρα. Το πέτρωμα είναι λιωμένο εξαιτίας της μεγάλης θερμοκρασίας που επικρατεί εκεί. Εμείς «πλέουμε» πάνω σ’ αυτή τη «θάλασσα» του ρευστού πετρώματος κι αλλάζουμε σιγά σιγά θέση. Δεν είναι βέβαια ταξίδι χωρίς περιπέτεια , αφού η μετακίνηση των πλακών (μπορεί να είναι απομάκρυνση, αλλά και σύγκρουση) δημιουργεί ηφαίστεια και σεισμούς, χωρίζει ηπείρους, κλείνει θάλασσες κι ανοίγει άλ-λες, ανανεώνει τα πετρώματα, βουλιάζει στεριές και δημιουργεί καινούριες, φέρνει μαζί την καταστροφή και τη δημιουργία.
Ας δούμε τη γη σαν ένα φρούτο. Με το δέρμα του (στερεός φλοιός), τη σάρκα του (μανδύας) και το κουκούτσι (πυρήνας).
Ο στερεός φλοιός έχει μέσο πάχος γύρω στα 40 χιλιόμετρα.
Ο μανδύας έχει πάχος γύρω στα 2.900 χιλιόμετρα.
Ο πυρήνας έχει πάχος γύρω στα 3. 500 χιλιόμετρα.Ο «ερεσίχθων» Ποσειδώνας απέσπασε σύμφωνα με την παράδοση «εκ της Λυκαονίας γαίας» μερικά κομμάτια με την τρίαινά του και δημιούργησε τα νησιά.
Πριν 225 εκατομ. χρόνια, στο τέλος του Παλαιοζωικού και στις αρχές του Μεσοζωικού αιώνα, ο χώρος της Ελλάδας καλυπτόταν από θάλασσα ρηχή, τη λεγόμενη Τηθύ θάλασσα. Υπήρχε μια μεγάλη ενιαία στεριά η Παγγαία και μια μεγάλη θάλασσα, η Πανθάλασσα. Η Τηθύς θάλασσα ήταν μεγάλη θαλάσσια ζώνη στο ύψος της σημερινής Μεσογείου. Υπήρχε τότε εκτεταταμένη ηφαιστειακή δραστηριότητα
Passipoularidou's weblog 
Σχολιάστε