ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ «ΤΟ ΡΕΙΚΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ»

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ

3 Μαΐου 2014  

by https://www.facebook.com/photo/?fbid=10202911535861990&set=a.1386864524232 

ΑΠΛΗ ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΡΕΙΚΙ
Η καταπληκτική αυτή φωτογραφία είναι του φίλου Θανάση Καλαϊτζίδη (εύγε Θανάση, εραστή της Πάρου, της ποίησης και των λουλουδιών και σπουδαίε φωτογράφε!) και εικονίζει το ρείκι (θάμνος αρκετά διαδεδομένος με κλαδιά σκληρά ώστε να αντέχει την ξηρασία). Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης βρίσκει την ποίηση «απλή καθώς το ρείκι». Πρόκειται για άριστο μελισσοτροφικό φυτό και αλλού, στην Ευρώπη, χρησιμοποιείται ως φαρμακευτικό, ενώ στη Σκωτία παλιά το χρησιμοποιούσαν για βαφές υφασμάτων. Στις Λεύκες σε εκδρομή με τα παιδιά του Δημοτικού της Αγκαιριάς το βρήκαμε στο δρόμο, στους τοίχους των σπιτιών. Το συναντούμε στις όχθες των χειμάρρων και κάποτε στην ελληνική ποίηση που τρέχει ασυγκράτητη.

Ω, Ποίηση, ανέγγιχτη//απλή καθώς το ρείκι, ροή ασυγκράτητη//αιμάτινη ροή// Στο χόρτο επάνω στο χαλίκι//είσαι μια όχθη ποταμού//είσαι το ίδιο το ποτάμι//που μέσα του διαλύομαι (Τάκης Βαρβιτσιώτης).

Ποια η σχέση χλωρίδας και ποίησης; Πολλά έχουμε γράψει πάνω στο θέμα αυ-τό που δεν εξαντλείται βέβαια. Τα κάθε είδους ρείκια, ρόκες, βιόλες, φούλια, σκάρφια, εμπνέουν με την ομορφιά τους την ποίηση, και η ποίηση γίνεται σκέπη και τροφός και αντιδωρίζει στη ζωή δύναμη πνοής και στήριξης. Τα φύλλα προστατεύουν τις πεταλούδες την νύχτα και την ημέρα οι πεταλούδες ομορφαίνουν τα φύλλα, γράφει ο Βίκτωρ Ουγκώ.

Μονάχα με την ποίηση//Θα μεγαλώσουνε τα στάχια//Και τα στήθη των κορι-τσιών//Το ποτάμι θ’ απομείνει ποτάμι//Η θάλασσα θάλασσα//Κι ο ουρανός ουρανός (Τάκης Βαρβιτσιώτης και πάλι).

Με την ευκαιρία ξαναθυμίζω μεθυστική περιγραφή του Παπαδιαμάντη (υπεραι-μία του έαρος!) από διήγημά του, που έχει σχέση με την Πρωτομαγιά:

Μεθυστικόν άρωμα ανήρχετο από των απειράριθμων ανθών, αι φράκται των αμπέλων έθαλλον με αγραμπελιά και μ’ αιγοκλήματα και με ακανθώδεις θάμνους, τινές των αγρών εφαίνοντο αιμάσσοντες εις τας πρώτας ακτίνας του ηλίου από χιλίας μυριάδας παπαρούνας. Εναμίλλως ήνθουν το χαμαίμηλον και η καυκαλήθρα και η μολοχάνθη, τα αστεράκια και τα κιτρινούλια επρόβαλλον δειλώς τας ασθενείς κεφαλάς των εν μέσω της υπερκόμπου αφθονίας των κατερύθρων μηκώνων, σημειούντων την υπεραιμίαν του έαρος. Ανώνυμά τινα ανθύλλια, χόρτα σταχυοειδή, σπαράγγια ακανθωτά και βεργιά και άλλα ανεμειγνύοντο εν μέσω του απείρου πλούτου της Χλωρίδος (Πρωτομαγιά η θεσπεσία: Ματή).