Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η ανεμώνη ή ανεμώνα είναι αγγειόσπερμο, δικοτυλήδονο φυτό, ανήκει δε στην οικογένεια των Bατραχιοειδών της τάξης τωνBατραχιωδών.
Είναι εξαπλωμένη σε ολόκληρο τον κόσμο, είτε σαν αυτοφυής είτε σαν καλλιεργούμενη , αλλά βασικά βρίσκεται στις δασικές εκτάσεις και τα λιβάδια των βόρειων και εύκρατων περιοχών. Η ονομασία ανεμώνη προέρχεται από τη λέξη άνεμος εξ αιτίας της υπόθεσης που έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες ότι τα φυτά αυτά άνθιζαν μόνον όταν φυσούσε άνεμος.
Υπάρχουν 150 περίπου είδη ανεμώνης. Πολλές ποικιλίες καλλιεργούνται σε κήπους και πάρκα για τα όμορφα άνθη τους.
Από τα αυτοφυή είδη αρκετά είναι δηλητηριώδη.
Είδη
Τα κυριότερα είδη ανεμώνης είναι:
- Από τα καλλιεργούμενα καλλωπιστικά είδη το πιο γνωστό είναι η Ανεμώνη η στεφανωματική (Anemone coronaria). Το φυτό ανθίζει το χειμώνα και το καλοκαίρι ξεραίνονται οι βλαστοί του ενώ πολλαπλασιάζεται με κονδύλους. Η λίπανση θεωρείται απαραίτητη για την καλή παραγωγή ανθέων, ενώ η νυχτερινή θερμοκρασία πρέπει να είναι γύρω στους 5-6 βαθμούς με αρκετή υγρασία. Τα άνθη της ανεμώνης αυτής είναι δύο ειδών, είτε διπλά , είτε πολλαπλά όπως τα χρυσάνθεμα. Έχουμε διάφορους χρωματισμούς , κόκκινα άνθη, ροδόχρωμα, κίτρινα, ροζ, μπλε-ιώδη.
- Ανεμώνη η ταόμορφος (Anemone pavonina). Πολύ κοινή στην Ελλάδα, φύεται σε λιβάδια και χωράφια. Πολυετές, ποώδες φυτό με ρίζα κονδυλώδη, ανθίζει την άνοιξη και τα άνθη της έχουν έντονο κόκκινο χρώμα.
- Ανεμώνη η δασόφιλος (anemone nemorosa – wood anemone). Πολυετές, ποώδες φυτό με ισχυρό ρίζωμα που έρπει. Τα άνθη της έχουν λευκό χρώμα και βγαίνουν από το Φεβρουάριο μέχρι τον Απρίλιο. Φύεται σε δάση και χαράδρες της ηπειρωτικής Ελλάδας.
- Ανεμώνη η κηπαία (Anemone hortensis). Χνουδωτό, ποώδες φυτό έχει κονδυλώδες ρίζωμα. Τα φύλλα της ανεμώνης αυτής είναι παλαμοειδή και φέρουν 3 λοβούς. Καλλιεργείται σαν καλλωπιστικό σε πάρκα και κήπους. Τα άνθη της έχουν χρώμα γαλάζιο, κόκκινο ή λευκό. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι η άγρια ανεμώνη της αρχαίας Ελλάδας.
- Ανεμώνη η πουλσατίλη (Anemone pulsatilla – Pulsatilla vulgaris). Ονομάζεται και ανεμώνη της Λαμπρής. Έχει τριχωτούς και μεταξωτούς βλαστούς και βρίσκεται σε περιοχές της κεντρικής Ευρώπης. Έχει πολυάριθμα μικρά φυλλαράκια σχισμένα σε ταινίες και μεγαλύτερα φτερωτά φύλλα. Καλλιεργείται και σαν καλλωπιστικό σε διάφορες χρωματικές παραλλαγές.
- Ανεμώνη η μαλακή. Βρίσκεται σε διάφορες περιοχές της Ασίας και κυρίως στην Ιαπωνία. Τρώγεται και σαν σαλατικό, καλλιεργείται σαν καλλωπιστικό σε γλάστρες.
- Ανεμώνη η ιαπωνική (Anemone japonica) – (Anemone hupehensis). Με καταγωγή από την Κίνα και την Ιαπωνία είναι πολύ διαδεδομένο καλλωπιστικό στις περιοχές αυτές.
Λαογραφία
-
-
-
- Κρητική πατινάδα
-
-
-
- Η αναμώνα σα μαδεί, τση πέφτει φύλλο-φύλλο,
- ποτέ τον ξενοχωριανό μην τον εκάνεις φίλο
Η Ανεμώνη, κοινώς η Αγριοπαπαρούνα είναι γένος φυτών που ανήκει στην κατηγορία των βατραχιωδών και περιλαμβάνει γύρω στα εβδομήντα είδη.
Είναι μικρά φυτά που ευδοκιμούν σε όλες τις χώρες, κυρίως όμως στις εύκρατες και ψυχρές περιοχές. Κάθε φυτό βγάζει ένα άνθος, σπανιότατα δύο, σε χρώμα ιώδες έως κόκκινο, με διάφορες ενδιάμεσες αποχρώσεις, ροδόχροα, κυανόχροα, αιματόχροα. Υπάρχουν όμως και ανεμώνες που βγάζουν άνθη λευκά ή και κίτρινα.
Το άνθος της, όταν είναι ακόμη κλειστό, περιβάλλεται από περιάνθιο που αποτελείται από πέντε ή περισσότερα πεταλοειδή φύλλα. Οι αρχαίοι πίστεψαν ότι το άνθος της ανεμώνης ανοίγει μόνο, όταν φυσήξει ο αέρας. Στην αντίληψη αυτή οφείλεται και το όνομά της. Φυτρώνουν σε όλα τα εδάφη, αλλά προτιμούν άγονα και ασβεστώδη κοντά στα δάση και τους θάμνους. Κυριότερα είδη της είναι, η στεφανωματική, η λάμπουσα, η ταώνιος, η αστερόπη, η ηπατική, η βατράχιος κλπ. Κατά το Διοσκορίδη αναφέρονται δύο ειδών ανεμώνες.
Πολλά είδη καλλιεργούνται στους κήπους ως καλλωπιστικά. Ο πολλαπλασιασμός της γίνεται με σπόρο ή κόβοντας σε τεμάχια τις ρίζες της. Το φύτεμα γίνεται το Σεπτέμβριο, ενώ το πότισμα των φυτών συνεχίζεται μέχρι να τελειώσει η άνθηση.
Τα φυτά ξεραίνονται το καλοκαίρι και βγαίνουν πάλι το φθινόπωρο από τις ίδιες ρίζες. Καλό είναι οι ρίζες αυτές των φυτών να βγαίνουν από το χώμα, να φυλάγονται σε σκοτεινό και ευάερο μέρος και να φυτεύονται πάλι το Σεπτέμβριο. Με συστηματική καλλιέργεια έχουν βελτιωθεί πολύ τα είδη της και κυρίως το είδος που προέρχεται από τη στεφανωματική ανεμώνη. Τα φύλλα και ο κορμός της έχουν γεύση καυστική και όταν τρίβονται, αναδίδουν οξεία οσμή και ερεθίζουν. Είναι δηλητηριώδη για τα ζώα και όταν τρώγονται, προκαλούν γαστρικές διαταραχές. Οι αρχαίοι την θεωρούσαν φυτό που έχει θεραπευτικές ιδιότητες για τα έμμηνα. Επίσης με απόσταξη της πρωιμοκάρπου ανεμώνης με νερό και κατεργασία με αιθέρα βγήκε η ουσία ανεμωνίνη, που έχει αξιόλογες θεραπευτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται για τη θεραπεία του κοκίτη, της βρογχίτιδας και του άσθματος, ως αντικαταρροϊκό και πραϋντικό. Επίσης τα νωπά φύλλα και στελέχη της πρωιμοκάρπου ανεμώνης χρησιμοποιούνται απ’ τους αγρότες για τη θεραπεία πληγών στους ίππους.
Printer Friendly Version
e-mail Comp Preview
Passipoularidou's weblog 
